ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΛΟΙΠΟΝ…

new-horizons

Οφείλω να ομολογήσω ότι λίγα πράγματα στην ζωή μου πρόσφεραν τόση αστείρευτη έμπνευση, όσο η ομότιτλη με τον ιστότοπο αυτό μή επανδρωμένη αποστολή τηs NASA στην μακρινή γωνιά του Ηλιακού Συστήματοs που καταλαμβάνει ο μικρόs, μα σημαντικόs πλανήτηs που ονομάζεται Πλούτωναs.

  • “Κατά μία έννοια αποτελεί και ένα ορόσημο, με επιστημονική άλλα και συμβολική σημασία.”

Το επιστημονικό κομμάτι έχει την δική του βαρύτητα. Μια πρόκληση ήταν βλέπετε ο Πλούτωναs, ένα εγχείρημα που για πολλούs και σημαντικούs λόγουs έπρεπε να λάβει σάρκα και οστά. Δεν έχει να κάνει μόνο με τα δισεκατομμύρια χιλιόμετρα που σε χρόνο ρεκόρ για τα μέχρι σήμερα δεδομένα κάλυψε η διαστημοσυσκευή. Περισσότερο έχει να κάνει με το γεγονόs του ότι ο υποτιθέμενοs αδιάφορos και νεκρόs κόσμοs, κάθε άλλο παρά τέτοιοs αποδείχθηκε. Άλλα τα ευρήματα του New Horizons, που αυτή την στιγμή συνεχίζει το ταξίδι του, συλλέγονταs δεδομένα πέρα απο τον Πλούτωνα, στην αχαρτογράφητη περιοχή που ονομάζουμε Ζώνη Kuiper, δεν θα καλυφθούν σε αυτή την ανάρτηση.

Μιλώνταs συμβολικά…

Άν για τουs επιστήμoνεs και τουs ερευνητέs τηs Αστρονομίαs η εξερεύνηση νέων, αθέατων μέχρι πρότινοs τόπων, έχει τεράστια επιστημονική σημασία, η εξερεύνηση άλλων, νέων, αθέατων τόπων, έχει ουσιαστική και κεφαλαιώδη σημασία για τον κάθε άνθρωπο που δεν καλύπτεται απο μια απλή ζωή, χωρίs τιs έννοιεs τηs αναζήτησηs, τηs αμφιβολίαs και τηs περιέργειαs. Για την ακρίβεια αυτέs οι έννοιεs αποτελλούν νοητικό και πνευματικό Οξυγόνο, που μια απλή ματιά στην ανθρώπινη ιστορία μαρτυρά το ότι αποτελούν και την αποδοτικότερη καύσιμη ύλη για την πρόοοδο του.

Δεν χρειάζεται φυσικά να ακολουθήσει κανείs την πορεία του New Horizons για να τιs εξερευνήσει. Ούτε καν να βγεί στο Διάστημα. Ο διαστημικόs χώροs θα έχει περίοπτη θέση σε αυτό το ιστολόγιο. Αυτόs o αχανήs, αχαρτογράφητοs, άλλα κυρίωs “αταξίδευτοs” ωκεανόs, προκαλεί τον Άνθρωπο να σπάσει τα δεσμά του μητρικού του πλανήτη και να κάνει το επόμενο θεμιτό και επιβεβλημένο βήμα. Εκεί οι οριζοντεs στην πραγματικότητα είναι αχανείs, άχρονοι και πάντα νέοι. Ορίζοντεs που δείχνουν και έναν συμβολικό δρόμο κάνονταs μια αναγωγή στην αναζήτηση τηs Γνώσηs.

Άλλα δεν είναι μόνο το Διάστημα που απασχολεί τον γραφόντα, ούτε φυσικά και τον Άνθρωπο. Φιλοδοξία του ιστολογίου αυτού είναι η περιπλάνηση, η χαρτογράφηση και η ανάδειξη είτε όχι τόσο γνωστών γνωστικών περιοχών, είτε νέων, ίσωs και επερχόμενων εξελίξεων. Οτιδήποτε βρίσκεται στην γραμμή του ορίζοντα, εκεί που η Γη “ενώνεται” με τον Ουρανό. Εκεί που οι σημερινέs τεχνολογίεs οραματίζονται ένα αύριο, που η Τεχνολογία δεν θα διαφέρει και πολύ απο την Μαγεία για τα δικά μαs δεδομένα. Εκεί που το μακρινό Παρελθόν κρύβει ακόμα καλά τα μυστικά τηs εμφάνισηs και Εξέλιξηs, τόσο τηs Ζωήs, όσο και του Ανθρώπου ώs άμεσο προιόν των φυσικών νόμων και διαδικασιών. Εκεί που τολμηροί συγγραφείs και δημιουργοί, είτε οραματίστηκαν, είτε ακόμα και κρυφοκοίταξαν σε ένα Μέλλον ευτοπικό ή και δυστοπικό. Άλλα και θα κοιτάζει ανα διαστήματα σε περιοχέs που μπορούν να προσφέρουν μια νέα οπτική και αντίληψη ακόμα και για “ανύποπτα” θέματα….άλλα οι κινητήρεs έχουν ήδη πυροδοτηθεί, πολύ σύντομα το ιστολόγιο αυτό θα εγκαταλείψει το “έδαφοs” με το βλέμμα στραμμένο στον αχανή ορίζοντα…

Αs απολαύσουμε την διαδρομή….

ΕΞΕΛΙΞΗ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

mars-colony

Το Αρχιπέλαγος Γκαλαπάγκος βρίσκεται περίπου 1000 χιλιόμετρα μακριά από την ακτή του Εκουαδόρ στην Νότια Αμερική. Εκεί βρίσκουμε εκατοντάδες νησιά ηφαιστειακήs προέλευσηs, που κατανέμονται εκατέρωθεν τηs γραμμήs του Ισημερινού.

Τα νησιά έχουν πολύ μεγάλη σημασία για την Βιολογία, καθώς αποτελούν μοναδικά οικοσυστήματα, με ανάλογα μοναδική βιοποικιλότητα. Τέτοια που, βοήθησαν τον Δαρβίνο, ο οποίοs και τα επισκέφθηκε γύρω στο 1835, να θεμελιώσει την Θεωρία τηs Εξέλιξης.
H γεωγραφική απομόνωση μεταξύ των νησιών τον προβλημάτισε, καθώς σχεδόν κάθε νησί, είχε και τα δικά του μοναδικά ενδημικά είδη, που είχαν όμως πάρα πολύ στενή συγγένεια μεταξύ τους. Τα είδη εξελίχθηκαν και προσαρμόστηκαν στις συνθήκες του κάθε νησιού, εμφανίζοντας μικρέs αποκλίσεις. Η απομόνωση μεταξύ των νησιών, τα κατέστησε κυριολεκτικά φυσικά εργαστήρια μελέτης. Περισσότερα από 20 είδη, ή καλύτερα υποείδη ιγκουάνα, όπως το εικονιζόμενο, αναπτύχθηκαν με βάση τις ξεχωριστές και ιδιαίτερες συνθήκες του ενδιαιτήματος τους. Ο μηχανισμός της Εξέλιξης, αυτός που ρυθμίζει το πώς θα ανταπεξέλθει ο κάθε οργανισμός στις ιδιαίτερες απαιτήσεις του περιβάλλοντος του, εκφράστηκε σε αυτή την περίπτωση σε όλο του το μεγαλείο. Τα ειδή ή υποείδη όχι μόνο των ιγκουάνα, άλλα και όλων σχεδόν των κατοίκων αυτών των νησιών, απαντώνται σε αυτά και μόνο τα νησιά και πουθενά αλλού. Ένα ζωντανό, φυσικό βιολογικό εργαστήριο κατά μια έννοια.

igyuana

Ειδογένεση
Τα νησιά Γκαλαπάγκος είναι κατά μια έννοια μια μικρογραφία της διαδικασίας που συντελείται εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια στον πλανήτη μας. Εδώ και περισσότερα από 3 δισεκατομμύρια χρόνια, αμέτρητα είδη έχουν εξελιχθεί με γνώμονα την βέλτιστη προσαρμογή τους στο περιβάλλον στο οποίο διαβιούν. Οι ιδιαίτερες συνθήκες, δίνουν υπόσταση σε ιδιαίτερα γνωρίσματα. Για παράδειγμα οι σκορπιοί της ερήμου παρουσιάζουν μικρές εξελικτικές διαφοροποιήσεις από τους αντίστοιχους που βρίσκουμε σε άλλα μέρη του πλανήτη, ως αντίβαρο των πολύ δυσμενών συνθηκών που εκεί επικρατούν. Παραμένουν φυσικά στην ουσία το ίδιο είδος, άλλα το κάθε παρακλάδι τους, μπορεί να θεωρηθεί και ως υποείδος. Αυτή η διαδικασία παραγωγής νέων διακριτών πληθυσμών καλείται στην Βιολογία ως Ειδογένεση ( speciation ), και αποτελεί ένα από τα καλύτερα και συνηθέστερα όπλα στην φαρέτρα της Εξέλιξης. Η διαδικασία δεν είναι άγνωστη και στο δικό μας είδος. Στην πορεία της εξέλιξης είχαμε πολλά και πολλές φορές συνυπάρχοντα ανθρώπινα ή προανθρώπινα είδη. Η Εξέλιξη βέβαια είναι μια συνεχής και δυναμική διαδικασία που αφορά κάθε ζωντανό οργανισμό, φυσικά και εμάς. Μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδοχή όμως αυτής της λειτουργίας θα αναλυθεί αμέσως παρακάτω.
Οι άνθρωποι του Διαστήματος
Μπορεί για πολλούς και διάφορους λόγους το διαστημικό όνειρο να έχει στην ουσία κολλήσει σε σχέδια επί χάρτου και μεγαλόστομες εξαγγελίες με αμφίβολο ορίζοντα υλοποίησης. Αν κανείς εξαιρέσει κάποιες πολύ επιτυχημένες μη επανδρωμένες αποστολές, η τελευταία πραγματικά μεγάλη εξέλιξη, η ανθρώπινη παρουσία δηλαδή σε άλλο σώμα του Ηλιακού μας Συστήματος, χάνεται πίσω στο μακρινό 1972, και το πλήρωμα του Απόλλων 17, ούσα η τελευταία επίσκεψη μας στην Σελήνη. Όμως η διαστημική επέκταση αποτελεί την ίσως καλύτερη μας πιθανότητα για μελλοντική διασφάλιση της επιβίωσης του είδους μας. Άλλα όχι μόνο αυτό. Η ίδια η φύση του Ανθρώπου θα τον ωθήσει νομοτελειακά στην πολυπόθητη έξοδο. Σε ένα όχι και τόσο μακρινό Μέλλον, η επέκταση μας στο Διάστημα όχι μόνο αποτελεί γεγονός, άλλα μετρά ήδη και αρκετά χρόνια. Οι αποικίες στην Σελήνη, τον Άρη, την Ευρώπη, άλλα και σε άλλα μέρη του Ηλιακού Συστήματος, έχουν ανθίσει και ευημερούν, παρά τις δύσκολες συνθήκες και τα όποια επιμέρους προβλήματα. Νέοι, μοναδικοί ανθρώπινοι πολιτισμοί έχουν ανθίσει, μπολιασμένοι από τις ιδιαίτερες συνθήκες του κάθε πλανήτη ή δορυφόρου. Μαζί όμως με αυτούς, σταδιακά, διακριτικά στην αρχή και ίσως εντονότερα αργότερα, παρατηρούνται κάποιες βιολογικές διαφοροποιήσεις, μοναδικές για το κάθε ξεχωριστό πλανητικό περιβάλλον που η αποικία φιλοξενείται., και παρά την όσο το δυνατόν καλύτερη δυνατή προσομοίωση του γήινου περιβάλλοντος. Με την πάροδο των ετών αρχίζουν και κάνουν την εμφάνιση τους νέα ανθρώπινα υποείδη, με διακριτές πλέον διαφορές από αυτό που σήμερα έχουμε σαν εικόνα. Η διαδικασία είναι δυναμική και σε ένα ακόμα μεγαλύτερο βάθος χρόνου, οδηγεί σε εντελώς νέα ανθρώπινα είδη. Πλάσματα που ίσως να ξεπερνούν κάθε σημερινή μας φαντασία, όμως ανθρώπινα, με άμεση καταγωγή από εμάς.

Επιστημονική Φαντασία και ενδιαφέρουσες θεωρίες

Όπως εύκολα συνάγεται, η ιδέα απασχόλησε αρκετά την Επιστημονική Φαντασία, σε όλες τις μορφές. Έντυπη, κινηματογραφική και τηλεοπτική. Από τους κυβερνητικούς ( cy-borg) Borg της σειράς Star Trek, μέχρι και τους Belters της σειράς Expanse, οι τροποποιημένοι-εξελιγμένοι ανθρώπινοι οργανισμοί έκαναν αισθητή την παρουσία τους, πολλές φορές βασισμένοι σε προωθημένες ή ακόμα και αιρετικές επιστημονικές ιδέες. Αμφότερες οι συλλήψεις εντάσσονται σε μια σκέψη που ξεφεύγει λίγο από την εικόνα που θέλει την ανθρώπινη φυσιολογία να παραμένει αναλλοίωτη στην μακροχρόνια έκθεση της στο διαστημικό περιβάλλον. Πολλές φορές έχουμε στο μυαλό μας της εικόνα της μεταφοράς των γήινων συνθηκών σε ένα εξωγήινο περιβάλλον. Αυτό φυσικά αποτελεί μια απαραίτητη συνθήκη για λόγους ευνόητους. Ο Άνθρωπος είναι ένας οργανισμός, ένα βιολογικό προϊόν που εξελίχθηκε με βάση τις εδώ περιβαλλοντικές επιταγές, και σίγουρα κάθε άλλο παρά εξοπλισμένος για να ζει σε οποιοδήποτε άλλο περιβάλλον. Η ιδέα της γεωπλασίας, της σταδιακής δηλαδή μετατροπής ενός άλλου πλανήτη ή δορυφόρου σε μια νέα εκδοχή του γενέθλιου πλανήτη μας, σαφώς και παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, και θα αποτελέσει ίσως μια πρώτης τάξεως πρόκληση για τις μελλοντικές γενιές επιστημόνων. Για την ώρα αυτό όμως το εγχείρημα παραμένει πολύ μακριά από τα κυβικά του δικού μας πολιτισμού και του δικού μας επιπέδου τεχνολογικής εξέλιξης. Θα είναι ενδεχομένως έργο ενός Πολιτισμού τύπου Ι ( ίσως και ΙΙ ) της Κλίμακας Kardashev, του νοητικού εργαλείου που αποτιμά το μέτρο της προόδου ενός πολιτισμού. Σε κάθε περίπτωση απέχουμε εκατοντάδες χρόνια από κάτι ανάλογο που με την παρούσα τεχνογνωσία θα απαιτούσε την επιστράτευση τρομακτικών ποσών ενέργειας άλλα και πόρων. Η γαιοπλασία ενός πλανήτη ή δορυφόρου, αναμένεται να είναι πολυδάπανη, ενεργοβόρα και μακρόχρονη διαδικασία. Φυσικά η ανθρώπινη επινοητικότητα νομοτελειακά θα βρει τρόπους.

the borg
Παντροπία
Ακόμα και έτσι όμως, ακόμα και με την τεχνητή κυριαρχία του γήινου περιβάλλοντος σε έναν εξωγήινο κόσμο, είτε μέσω της γαιοπλασίας, είτε μέσω των μικρών προστατευμένων τεχνητών θυλάκων ( βιόσφαιρες), η φυσική επιλογή θα βρει τον τρόπο να μεταλλάξει το ανθρώπινό σώμα με τέτοιο τρόπο, ώστε σε μεσοπρόθεσμη ή και μακροπρόθεσμη βάση να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του περιβάλλοντος του. Αυτή η διαδικασία όμως μπορεί εκτός από την φυσική οδό, να επιταχυνθεί και τεχνητά. Η τεχνολογία, άλλα και η επιστήμη της Γενετικής και της Βιοτεχνολογίας, αποτελούν τομείς που τα τελευταία χρόνια γνωρίζουν αλματώδη πρόοδο κα άνθηση. Η τεχνολογική σταδιακή μετατροπή του ανθρώπινου σώματος σε έναν βιοκυβερνητικό οργανισμό, κυρίως μέσω της συνδρομής της Νανοτεχνολογίας, άλλα και η ταυτόχρονη χρήση της Βιοτεχνολογίας, υπόσχονται προσαρμογή και αντοχή σε περιβάλλοντα μέχρι σήμερα αφιλόξενα, έως και αδιανόητα για εμάς. Υπό το πρίσμα αυτό δεν προσπαθούμε να αλλάξουμε, να μετατρέψουμε το νέο μας περιβάλλον σε μια Γη_2, άλλα την ίδια μας την φυσιολογία με στόχο την δική μας προσαρμογή στις συνθήκες. Μια διαδικασία που σαφώς είναι φιλικότερη και από άποψης επιστράτευσης ενέργειας, πόρων άλλα και χρόνου, από την αντίστοιχη μετατροπή του περιβάλλοντος. Η ιδέα αυτή όπως είναι φυσικό πήγασε και απασχόλησε πρώτη την Επιστημονική Φαντασία, και μπορεί να εκφραστεί υπό τον όρο της Παντροπίας. Μια επινόηση του συγγραφέα James Bliss, όπως εμφανίστηκε σε μια σειρά διηγημάτων του ( The seeding stars ) το 1957. Ο σύνθετος αυτός όρος εκφράζει αυτό που ακριβώς μαρτυρούν οι λέξεις που τον απαρτίζουν. Την επινόηση του κατάλληλου τρόπου για την επιβίωση και προσαρμογή του Ανθρώπου σε αφιλόξενο περιβάλλον. Είτε μιλάμε για την πολυπόθητη και επιβεβλημένη έξοδο στο Διάστημα, είτε για την επιβίωση και προσαρμογή μας σε αυτό, το είδος μας έχει να επιδείξει ένα πολύ ουσιώδες και έντονο γνώρισμα. Όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει σίγουρα και τρόπος.

Πηγέs : Evolution today ( MOOC)- The Leiden Univeristy

Θανάσηs Βέμποs : Γεωπλασία και Παντροπία- Επιστήμη και τεχνολογία αρ15 Μαίοs 1995

National Geographic

Berkeley Evolution

 

ΣΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

flare

Τις πρώτες βδομάδες του Σεπτεμβρίου ο ήλιος κατάφερε να μας ξαφνιάσει. Αν και υποτίθεται ότι διέρχεται μια περίοδο ηρεμίας, ξαφνικά από μέσα του ανάβρυσε σαν πύρινο λουλούδι η ισχυρότερη έκλαμψη  της  τελευταίας δεκαετίας. Τις επόμενες μέρες παρατηρήθηκαν κι άλλες παρόμοιες εκλάμψεις, όλες στην ίδια περιοχή, τεράστιες εκρήξεις στην επιφάνεια του που απελευθέρωσαν τιτάνιες ποσότητες ενέργειας οι οποίες βρίσκονταν αποθηκευμένες μέσα σε παραμορφωμένα μαγνητικά πεδία.  Τα ηλιακά εκείνα πυροτεχνήματα που το μέγεθός τους ξεπέρασε αρκετές φορές αυτό της Γης, συνοδεύτηκαν από μαζικές εκτοξεύσεις πελώριων νεφών από φορτισμένα σωματίδια που έφτασαν μέχρι τον πλανήτη μας με τη μορφή ηλιακού ανέμου και προκάλεσαν ισχυρότατες ενεργειακές καταιγίδες καθώς αλληλεπίδρασαν με τη μαγνητόσφαιρα του. Ραδιόφωνα υψηλής συχνότητας παρέλυσαν, επηρεαστήκαν δυσμενώς τα συστήματα πλοήγησης αεροπλάνων ενώ πολλά δορυφορικά κανάλια γέμισαν παράσιτα. Οι τροχιές κάποιων τεχνητών δορυφόρων παραμορφώθηκαν και το πλήρωμα του διεθνούς διαστημικού σταθμού ανέβαλε τους διαστημικούς περιπάτους του προκειμένου να μην εκτεθεί σ’ επικίνδυνες ποσότητες ραδιενεργούς ακτινοβολίας. Από την άλλη, οι κάτοικοι των χωρών που βρίσκονται κοντά στον αρκτικό κύκλο του πλανήτη μας απόλαυσαν ένα εντυπωσιακότατο βόρειο σέλας και κατέγραψαν παραμυθένιες εικόνες που ταξίδεψαν σε ολόκληρο τον κόσμο μέσα από το δίκτυο των σύγχρονων συστημάτων κοινωνικής δικτύωσης. Η ανθρωπότητα βρέθηκε για άλλη μια φορά αντιμέτωπη με το αδάμαστο  μεγαλείο του κοσμικού περιβάλλοντος.

Σήμερα πολλοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η επίδραση των ηλιακών εκλάμψεων στον πλανήτη μας αγγίζει την ανθρωπότητα κατά τρόπους παράξενους και ότι μια τόσο έντονη ενεργειακή δραστηριότητα επιδρά βαθιά στα μυαλά και στα σώματά μας. Πιστεύουν δηλαδή ότι ο Ήλιος επηρεάζει την διανοητική και τη σωματική μας υγεία. Η δραστηριότητα του ήλιου καθώς αλληλεπιδρά με το μαγνητικό πεδίο του ήλιου, ενδέχεται να προκαλεί εκτεταμένες αλλαγές στην αντίληψη μας, στην συναισθηματική μας κατάσταση, στα συναισθήματά και στη συμπεριφορά μας. Αν και προς το παρόν η ιδέα ότι ηλιακές κηλίδες στην επιφάνεια του ήλιου και οι ηλιακές εκλάμψεις του μπορούν να επηρεάζουν την ανθρώπινη υγεία στη Γη δεν έχει ακόμα τεκμηριωθεί επιστημονικά, όταν γίνονται στατιστικές συγκρίσεις με βασικές παραμέτρους τις εισαγωγές σε νοσοκομεία, τη γενικότερη κατάσταση της υγείας ενός πληθυσμού και την Ηλιακή-Γεωμαγνητική δραστηριότητα, ανακαλύπτονται κάποιοι ασυνήθιστοι συσχετισμοί. Για παράδειγμα, ερευνητές στο Ινστιτούτο Προβλημάτων Βιομηχανικής Οικολογίας του Βορρά (The Institute of North Industrial Ecology Problems) που βρίσκεται στη Ρωσία, μελέτησαν τις ηλιακές επιδράσεις από το 1948 έως το 1997 και ανακάλυψαν ότι η γεωμαγνητική δραστηριότητα έδειξε τρεις φάσεις κορύφωσης κατά τη διάρκεια αυτού του συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος, από το Μάρτιο έως τον Μάιο, τον Ιούλιο, και τον Οκτώβριο αντίστοιχα. Κάθε τέτοια κορύφωση ταίριαζε με αυξημένα ποσοστά άγχους, κατάθλιψης, διπολικής διαταραχής και αυτοκτονικών τάσεων που καταγράφηκαν στην πόλη Kirovsk.

Προς το παρόν δεν έχει βρεθεί κάποιος πειστικός βιολογικός σχηματισμός που να συνδέει αυτά τα δύο σύμφωνα με τα λεγόμενα του δόκτορα Neil Cherry, Πανεπιστημιακού Καθηγητή και συνεργάτη του τμήματος Περιβαλλοντολογικής Υγείας στο Πανεπιστήμιο του Lincoln.Κατά τη γνώμη του ωστόσο, ενδέχεται η συχνότητα Schumann να είναι ο συγκεκριμένος βιοφυσικός σχηματισμός που συνδέει την Ηλιακή-Γεωμαγνητική δραστηριότητα με τις επιδράσεις που παρατηρούνται στην ανθρώπινη ψυχική κατάσταση και βιολογική υγεία. Η συχνότητα Schumann είναι μια ομάδα συχνοτήτων σε πολύ χαμηλή συχνότητα που αποτελούν τμήματα του φάσματος του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου της γης. Οι συχνότητες Schumann έχουν παγκόσμια εμβέλεια και αλλάζουν με βάση τις ηλεκτρικές εκκενώσεις της ατμόσφαιρας, για παράδειγμα τις αστραπές,  οι οποίες λαμβάνουν χώρα ανάμεσα στην επιφάνεια της Γης και την ιονόσφαιρα. Το παραπάνω σκεπτικό οδήγησε κάποιους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι οι ηλιακές καταιγίδες ενδεχομένως αποσυγχρονίζουν τους κιρκαδικούς ρυθμούς μας, δηλαδή το βιολογικό ρολόι μας που ρυθμίζει τον κύκλο του ύπνου και της εγρήγορσης. «Το σταθεροποιητικό σύστημα του κιρκαδικού ρυθμού εξαρτάται από περιβαλλοντικά ερεθίσματα προκειμένου να συγχρονίσει το βιολογικό ρολόι μας,» λέει ο ψυχίατρος  Kelly Posner, στο Πανεπιστήμιο Columbia. «Τα μαγνητικά πεδία μπορεί να είναι ένα απ’ αυτά τα περιβαλλοντικά ερεθίσματα.» Ο αδένας της επίφυσης (pineal gland) που βρίσκεται στο κέντρο περίπου του μετώπου μας, εκεί όπου οι μυστικιστές της «Νέας Εποχής» τοποθετούν την ύπαρξη του λεγόμενου «Τρίτου Ματιού» έχει ανακαλυφθεί ότι επηρεάζεται από την ηλεκτρομαγνητική δραστηριότητα.. Τώρα πλέον υποψιαζόμαστε ότι η αυξημένη ηλιακή δραστηριότητα κάνει τον αδένα της επίφυσης να παράγει υπερβολική μελατονίνη, μια ουσία η οποία «ηρεμεί» τον εγκέφαλό μας και μας βοηθάει να αποκοιμηθούμε. Υπάρχουν μάλιστα ενδείξεις ότι ακόμα και κάποιοι όχι και τόσο μακρινοί πρόγονοί μας, τον χρησιμοποιούσαν ως εσωτερική πυξίδα, ως ανιχνευτή δηλαδή του γήινου μαγνητικού πεδίου, προκειμένου να προσανατολίζονται. Μάλιστα, κατά τη βιβλιογραφική έρευνα που έκανα προκειμένου να γράψω το συγκεκριμένο άρθρο, θυμήθηκα μια ενδιαφέρουσα παράγραφο που είχα διαβάσει στο μυθιστόρημα του σπουδαίου Έλληνα λογοτέχνη Στρατή Μυριβήλη, «Η Ζωή εν Τάφω» όπου περιγράφεται γλαφυρά η συμπεριφορά ενός κατοίκου των βαλκανικών δασών καθώς προσπαθούσε να προσανατολιστεί: Οσμιζόταν τον αέρα, ακριβώς όπως κάνουν πολλά μέλη των σημερινών φυλών του Αμαζονίου όταν επιχειρούν να βρουν το δρόμο τους μέσα στα πυκνά δάση της απέραντης ζούγκλας.

Σύμφωνα λοιπόν με την παραπάνω θεωρία, τα ψυχολογικά αποτελέσματα μιας μαζικής έκρηξης στην επιφάνεια του ήλιου, μπορεί να προκαλούν πονοκεφάλους, ταχυπαλμίες, αλλαγές στη διάθεση, και μια αίσθηση κακουχίας. Χαοτικές ή μπερδεμένες σκέψεις και άστατη συμπεριφορά επίσης αυξάνονται. Ωστόσο, ενδέχεται οι ηλιακές εκρήξεις να ασκούν και κάποιες άλλες, πιο μαζικές επιδράσεις στην ευάλωτη ανθρωπότητα:

Στις 29 Αυγούστου του 2008, κάποια άρθρα που αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο προέβλεπαν ότι ένας κύκλος αυξημένης ηλιακής δραστηριότητας που θα έφτανε στην κορύφωσή του το 2011-2012 θα προκαλούσε μεγάλες εκπομπές ηλιακής ακτινοβολίας που θα προκαλούσαν με τη σειρά τους κοινωνικές αναταραχές στη Γη. Αυτή η θεωρία αρχικά διατυπώθηκε από έναν Ακαδημαϊκό Σύμβουλό της Ρωσικής Ακαδημίας Μηχανικών Επιστημών (An Academic Adviser of the Russian Academy of Engineering Sciences) με το όνομα Yuri Zaitsev. Ο συγκεκριμένος ερευνητής ισχυρίστηκε ότι  «Οι επιστήμονες αναμένουν έναν νέο κύκλο ηλιακής δραστηριότητας…Ο κύκλος ξεκινάει με μια σειρά ισχυρών ηλιακών εκλάμψεων πράγμα που σημαίνει ότι μας περιμένει μια δύσκολη περίοδος.» Προέβλεψε δε ότι οι ισχυρότερες εκλάμψεις θα συμβούν στο τέλος του 2011 και στις αρχές του 2012. «Σε γενικές γραμμές, αυτός ο νέος κύκλος ηλιακής δραστηριότητας θα είναι κατά 30-50% πιο ισχυρός από τον προηγούμενο που προκάλεσε μια σειρά υπερ-κατακλυσμών.» «Η πρωτοφανής ένταση των ηλιακών εκλάμψεων των τελευταίων ετών και η ανώμαλη ανάπτυξη της ηλιακής δραστηριότητας καθώς και οι ελλιπείς πληροφορίες που έχουμε για τους μηχανισμούς που καθορίζουν τη δραστηριότητα του ήλιου μας απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή ως προς την επίδρασή τους στον πλανήτη μας,» πρόσθεσε. «Η ηλιακή δραστηριότητα μπορεί να προκαλέσει κοινωνικές αναταραχές, (πολέμους και επαναστάσεις) καθώς και θεολογικές, επιστημονικές και τεχνολογικές καινοτομίες. Η σχέση ανάμεσα στην ηλιακή δραστηριότητα και στις διάφορες δραστηριότητες στη Γη, έχουν γίνει ολοφάνερες αλλά ο ακριβής μηχανισμός που τις ελέγχει παραμένει μυστηριώδης.»

Σήμερα βέβαια που πλησιάζουμε στο τέλος του 2017 και η ανθρωπότητα συνεχίζει να βαδίζει σώα και αβλαβής προς κάποιο αμφίρροπο μέλλον, οι  δυσοίωνες προβλέψεις του Ρώσου επιστήμονα μοιάζουν πλέον λιγάκι γραφικές ενώ οι θεωρίες του φαίνεται να έχουν χάσει μεγάλο μέρος από τη λάμψη τους. Ωστόσο, σύμφωνα με τον καθηγητή Raymond Wheeler  του Πανεπιστημίου του Kansas και τον Ρώσο επιστήμονα Alexander Chizhevsky, οι ηλιακές καταιγίδες μπορούν όντως να προκαλέσουν συγκρούσεις πολέμους ακόμα και θανάτους σε πολλούς κατοίκους της Γης. Ο Wheeler επέκτεινε την εργασία του Chishevsky’s μελετώντας τα ποσοστά βίαιων περιστατικών κατά τη διάρκεια του 1913 και καταγράφοντας τα χρονικά διαστήματα ανάμεσα στους πολέμους που ξέσπασαν έκτοτε και τη σοβαρότητα αυτών. Τα σχετικά ευρήματα συσχετίστηκαν με τον 11χρονο χρονικό κύκλο που ακολουθούν οι ηλιακές κηλίδες. Τα αποτελέσματα της έρευνας του έδειξαν ότι όταν ο κύκλος της ηλιακής δραστηριότητας κορυφώνεται, υπάρχει μια αύξηση στην ανθρώπινη ανησυχία, στις εξεγέρσεις, στις επαναστάσεις και στις συγκρούσεις ανάμεσα στα έθνη. Καθώς τα μαγνητικά πεδία γίνονται πιο έντονα, οι αντιδράσεις προς αυτά μέσα στο ανθρώπινο μυαλό ποικίλουν από θανατηφόρες συναισθηματικές εκρήξεις έως φαινομενικά αναίτιες δολοφονικές εξάρσεις. Ο Wheeler βάσισε την έρευνα του σε όλη τη γνωστή ανθρώπινη ιστορία και ισχυρίστηκε μάλιστα ότι ανακάλυψε μια συσχετιστική μορφοδιάταξη χρονικής διάρκειας 2,500 ετών!

Νιώθετε λοιπόν κάπως περίεργα τώρα τελευταία; Μια ανεξήγητη αίσθηση ανησυχίας, ψυχοσωματικής εξάντλησης ή ευερεθιστότητας; Δυσκολεύεστε να συγκεντρωθείτε ή να κοιμηθείτε τα βράδια; Ίσως λοιπόν, εκτός από τα μύρια όσα προβλήματα της γκρίζας καθημερινότητας που μας ταλαιπωρούν, πίσω από αυτή την ψυχοσωματική ταλαιπωρία που περνάτε να κρύβεται κάτι άλλο. Ίσως, τα ενεργειακά απόνερα μιας πανίσχυρης ηλιακής έκλαμψης που εισέβαλε πρόσφατα στην ατμόσφαιρα της Γης να επηρεάζουν κατά τρόπους απόκρυφους ακόμα την ψυχοσωματική σας υπόσταση και να σας αποσταθεροποιούν. Εξάλλου, ποιος λογικός άνθρωπος θα μπορούσε να αμφισβητήσει τη δύναμη του πανίσχυρου Ήλιου μας που μαζί με το φως του ενδέχεται να εκπέμπει παράξενα μηνύματα, ενδεχομένως λυτρωτικά, στους καταπιεσμένους κατοίκους μιας μικρής και εύθραυστης Γης;

Έρικ Σμυρναίος 18/09/17.

Πηγές:

1)http://www.redorbit.com/news/space/1536980/new_cycle_of_solar_activity_may_cause_social_unrest/#bl2pEYTvycsdYSvz.99

2)http://www.messagetoeagle.com/how-solar-flares-affect-human-health-our-mind-and-body/

3)https://futurism.com/the-sun-just-erupted-the-biggest-solar-flare-in-12-years-and-it-has-affected-earth/

ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΑΠΕΡΑ

lunar

Ανέκαθεν η πελώρια και λαμπερή Σελήνη ασκούσε μια ιδιαίτερη επίδραση στα μυαλά των κατοίκων του πλανήτη μας. Κάποτε, αυτή η επιρροή γεννούσε παράδοξες διηγήσεις και διαδόσεις για βρικόλακες λυκάνθρωπους και άλλα αλλόκοτα και επικίνδυνα πλάσματα που κυκλοφορούσαν ανενόχλητα τις φεγγαρόλουστες βραδιές. Πολύ αργότερα ωστόσο, όταν ξεκίνησε η εκθετική τεχνολογική ανάπτυξη που προκάλεσε τη γέννηση της πυραυλικής επιστήμης, η σαγήνη της Σελήνης όχι μόνο δεν εξασθένισε αλλά αντίθετα απέκτησε μια επιπρόσθετη δυναμική: Τώρα το Φεγγάρι ήταν προσβάσιμο. Η ανθρωπότητα μπορούσε πλέον να στείλει ανθρώπους στην επιφάνεια του και ποιος ξέρει, ίσως κάποια μέρα λαμπερές πολιτείες ν’ απλώσουν τα πυκνοκατοικημένα  προάστιά τους στην άνυδρη επιφάνειά του. Το παραπάνω όνειρο φάνηκε να υλοποιείται το 1969, όταν οι ΗΠΑ κατάφεραν να στείλουν τους πρώτους αστροναύτες οι οποίοι έκαναν ένα μικρό βήμα πάνω στην Σεληνιακή επιφάνεια, το οποίο αντιστοιχούσε «σ’ ένα γιγάντιο βήμα για ολόκληρη την ανθρωπότητα.» Στη συνέχεια, όπως όλοι γνωρίζουμε, το μεγαλεπήβολο εκείνο όνειρο έχασε την ορμή του ενώ σήμερα, στο έτος 2017 μ.χ, η προοπτική μιας επανδρωμένης αποστολής και προσεδάφισης στην επιφάνεια της Σελήνης μοιάζει πιο μακρινή από ποτέ. Έτσι λοιπόν, η Αμερικανική αστερόεσσα που υψώνεται στη Θάλασσα της Γαλήνης έχει ασπρίσει πλέον κάτω απ’ την αμείλικτη επίθεση του αφιλτράριστου ηλιακού φωτός και περιβάλλεται από μια απόλυτη μοναξιά.

Ωστόσο, τώρα τελευταία, η παραπάνω αποκαρδιωτική εικόνα φαίνεται ότι έχει αρχίσει και αλλάζει. Αν πιστέψει κανείς στις πρόσφατες ανακοινώσεις της ΝΑΣΑ και πάρει στα σοβαρά τις βαρύγδουπες δηλώσεις του νυν προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αποφασισμένες να ξαναεμπλακούνε σε μια κούρσα διαστημικού ανταγωνισμού, αυτή τη φορά με αντίπαλο όχι την ανύπαρκτη πλέον ΕΣΣΔ αλλά την γοργά ανερχόμενη Κίνα. Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλοι που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στην εκκολαπτόμενη αυτή φρενίτιδα. Για παράδειγμα, την βδομάδα που μας πέρασε, ο εκπρόσωπος μιας Ρωσικής Εταιρίας διαστημικών εφαρμογών ισχυρίστηκε ότι η εταιρία του είναι σε θέση να αναπτύξει ένα λειτουργικό σύστημα εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Σελήνης και μεταφοράς στην επιφάνειά της επικίνδυνων βιομηχανικών δραστηριοτήτων που καθιστούν επικίνδυνη την συνέχιση της ζωής επάνω στη Γη. Ο Nikolai Sevastianov, εκπρόσωπος της εταιρίας RKK Energia, μιας εταιρίας κατασκευής διαστημικών σκαφών που έχει συνεισφέρει καίρια στις Ρωσικές διαστημικές επιτυχίες, δήλωσε ότι οι ρουκέτες της εταιρίας του είναι αρκετά ισχυρές ώστε να ξεκινήσουν την βιομηχανοποίηση της Σελήνης. Αν μας λέει την αλήθεια, για ποιο λόγο οι παραπάνω δηλώσεις του αντιμετώπισαν τόσο μεγάλο σκεπτικισμό και μια φτωχά συγκαλυμμένη θυμηδία;

Στο κάτω-κάτω κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει το γεγονός ότι η Ρωσία έχει να επιδείξει μια σειρά πολύ αξιόλογων επιτευγμάτων ως προς την κατάκτηση του διαστήματος ενώ διαθέτει και σχετική τεχνογνωσία πολύ υψηλού επιπέδου. Την εποχή που έπαιζε το ρόλο του κέντρου της εξουσίας των Ηνωμένων Σοβιετικών Δημοκρατιών, η Ρωσία εκτόξευσε τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο, τον γνωστό Sputnik το 1957. Στη  συνέχεια, το 1961, ο Yuri Gagarin, έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε στο διάστημα. Ένας ακόμα θρίαμβος σημειώθηκε το 1968 όταν οι Ρώσοι έστειλαν ένα διαστημόπλοιο σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη το οποίο μετάφερε ζωντανούς οργανισμούς που επέστρεψαν στη Γη σώοι και αβλαβείς. Ένα μη επανδρωμένο σοβιετικό σκάφος κατάφερε να προσσεληνωθεί πριν φτάσουν εκεί οι Αμερικάνοι. Ακόμα και μετά την επιτυχημένη προσσελήνωση του Neil Armstrong, η Ρωσία απέδειξε την ανωτερότητα της ως προς την κατάκτηση του διαστήματος επανδρώνοντας διαστημικούς σταθμούς σε τροχιά γύρω από τη Γη για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ακόμα και σήμερα ο Ρωσικός πύραυλος Soyuz χρησιμοποιείται για την εκτόξευση δορυφόρων ενώ έχει προγραμματιστεί να χρησιμοποιηθεί και ως μεταφορικό μέσο για τη διάσωση αστροναυτών σε περίπτωση σοβαρού ατυχήματος στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

Ένας από τους λόγους που οι δηλώσεις του Nikolai Sevastianov δεν είχαν την αναμενόμενη απήχηση, είναι καθαρά διπλωματικός και σχετίζεται με σχετικές διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου: Το 1967 στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, υπογράφτηκε μια διεθνή συνθήκη που απαγορεύει την έναρξη κάθε είδους βλαβερής ανθρώπινης παρέμβασης στον γήινο δορυφόρο και απαιτεί διεθνή διαιτησία προτού αναπτυχθεί οποιαδήποτε ανθρωπογενή δραστηριότητα που θα διατάρασσε την ειρηνική εξερεύνηση του διαστήματος. Ένα δεύτερο πιο πρακτικό πρόβλημα που ο Ο Nikolai Sevastianov δεν φαίνεται να λαμβάνει υπόψη του είναι ότι μέχρι αυτή τη στιγμή, μια προσσελήνωση είναι ένα πανάκριβο εγχείρημα το κόστος του οποίου υπερβαίνει τον προϋπολογισμό οποιουδήποτε κράτους εκτός των ΗΠΑ, πόσο μάλλον κάποιας φιλόδοξης εταιρίας, έστω και αν αυτή είναι πολυεθνική. Αν και οι  Ρωσικές ρουκέτες είναι απόλυτα ικανές να στείλουν ένα όχημα σε τροχιά γύρω από τη σελήνη, όπως έγινε πριν από 40 χρόνια, μια προσσελήνωση απαιτεί πολύ μεγαλύτερα ποσά χρημάτων απ’ αυτά που είναι διαθέσιμα αυτή τη στιγμή. Τέλος, οι προτάσεις που διατύπωσε σχετικά με την προσεχή βιομηχανοποίηση του φεγγαριού χαρακτηρίζονται από μια έντονη έλλειψη κάθε είδους συγκεκριμένων λεπτομερειών για το πώς θα πραγματοποιήσει τον τεχνολογικό εκείνο άθλο. Φαίνεται λοιπόν ότι οι ισχυρισμοί του κου Sevastianov αποτελούν πιο πολύ επικοινωνιακά τεχνάσματα, κάποιο είδος στρατηγικής που αποσκοπεί στην προσέλκυση κεφαλαίων υπέρ της εταιρίας του και όχι  εποικοδομητικές προτάσεις για την επιστροφή του ανθρώπου στο Φεγγάρι.

Στην πραγματικότητα, η πιο ρεαλιστική ελπίδα που υπάρχει σήμερα ως προς την ανάπτυξη των διαστημικών επενδύσεων, προέρχεται από τον διαστημικό τουρισμό. Στις 7 Απριλίου του 2017 ο πέμπτος διαστημικός τουρίστας απογειώθηκε σε τροχιά με έναν ρώσικο πύραυλο Soyuz. Ο Charles Simonyi, ένας Αμερικανός δισεκατομμυριούχος που αναπτύσσει προγράμματα λογισμικού, πλήρωσε 25 εκατομμύρια δολάρια για μια δεκαήμερη παραμονή στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ο επόμενος προορισμός για τους σύγχρονους Κροίσους φαίνεται να είναι η Σελήνη. Η ταξιδιωτική εταιρία Space Adventures που οργάνωσε τις πέντε πρώτες εκείνες διαστημικές διακοπές, ήδη προσφέρει δύο εισιτήρια για ένα ταξίδι γύρω από τη Σελήνη με κόστος εκατό εκατομμύρια δολαρίων έκαστο. Μάλιστα, η απογείωση θα γίνει μ’ έναν πύραυλο Soyuz. Δυστυχώς όμως, τα καινούργια σχέδια για την ανάπτυξη ακόμα ισχυρότερων πυραύλων που έχουν καθηλωθεί στο στάδιο του σχεδιασμού εδώ και πολλά χρόνια, δεν έχουν ως στόχο τους μια προσσελήνωση. Ωστόσο, θα μπορούσαν ίσως να τροποποιηθούν για αυτό το σκοπό και μάλλον αυτός είναι  και ο λόγος που ο Sevastianov κάνει τέτοιους ισχυρισμούς, δηλαδή ότι η εταιρία του μπορεί να βιομηχανοποιήσει το φεγγάρι.

Είναι λοιπόν τόσο δύσκολη, ίσως και ανέφικτη η δημιουργία μιας μόνιμης και λειτουργική αποικία στην επιφάνεια της Σελήνης;  Για πόσες δεκαετίες ακόμα το όνειρο της κατάκτησης του διαστήματος θα βρίσκεται εγκλωβισμένο στη σφαίρα της θεωρίας; Σε μια εποχή όπου η παγκόσμια ρύπανση του περιβάλλοντος και η εξάντληση των φυσικών πόρων της Γης οικοδομούν ένα εφιαλτικό μέλλον για το ανθρώπινο είδος, τι εναλλακτικές διαγράφονται μπροστά μας;

Εξαρτάται. Σίγουρα η παραδοσιακή εικόνα των αστροναυτών που προσσεληνώνονται με μια σεληνάκατο μεταφέροντας μαζί τους τα εργαλεία και τα εφόδια που θα τους βοηθήσουν να οικοδομήσουν ένα μόνιμο καταφύγιο πάνω ή κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης, δεν είναι ρεαλιστική. Ωστόσο, υπάρχουν και κάποιες άλλες προτάσεις που είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσες.

Κάποιοι επιστήμονες της NASA έχουν σκιαγραφήσει το ακόλουθο αισιόδοξο σενάριο: Θεωρούν ότι η ανθρωπότητα θα μπορούσε να δημιουργήσει μια μόνιμη εγκατάσταση στο φεγγάρι χρησιμοποιώντας την τεχνολογία της ρομποτικής και των γοργά αναπτυσσόμενων εφαρμογών της τρισδιάστατης εκτύπωσης η οποία επιτρέπει πλέον σε ένα μηχάνημα να κατασκευάσει ένα ακριβές αντίγραφο του εαυτού του. Η όλη προσπάθεια θα μπορούσε να ξεκινήσει μ’ ένα πολύ μικρό τροχοφόρο όχημα με ρομποτικά χέρια το οποίο θα έχτιζε πολύ σκληρά τούβλα από υαλοποιημένη σεληνιακή σκόνη. Τα χέρια του ρομπότ θα ελέγχονταν από τη Γη με τηλεκατευθυνόμενη τεχνολογία παρόμοια με αυτή που χρησιμοποιείται στις μέρες μας για τον χειρισμό των drones και στον τομέα της τηλεϊατρικής όπου γιατροί εκτελούν περίπλοκες εγχειρήσεις σε ασθενείς εξ’ αποστάσεως. Στη συνέχεια, μέσω της αυτό-αναπαραγωγής του πρώτου εκείνου μηχανήματος, δηλαδή, της κατασκευής επιπρόσθετων ειδών ρομπότ και της οικοδόμησης μεγάλων βιομηχανικών εγκαταστάσεων, ένα εκτεταμένο και εντελώς αυτοματοποιημένο σύστημα παραγωγής θα μπορούσε να βιομηχανοποιήσει όχι μόνο τη Σελήνη αλλά και το διάστημα. Είναι πλέον εφικτή η εκκίνηση μιας αυτό-συντηρούμενης, αυτό-αναπτυσσόμενης βιομηχανίας με σχετικά χαμηλό κόστος και τεράστια περιθώρια κέρδους. Σχετικές προσομοιώσεις υποδεικνύουν ότι  ένα τέτοιο εγχείρημα θα μπορούσε να ξεκινήσει στην επιφάνεια της Σελήνης με το πολύ 12 τόνους υλικού που θα προσσεληνωθούν κατά τη διάρκεια μιας χρονικής περιόδου δυο δεκαετιών. Αυτός ο εξοπλισμός αρχικά θα τηλεκατευθύνεται από τη Γη ενώ μετά θα περάσει στο στάδιο της πλήρους αυτονομίας έτσι ώστε η βιομηχανική δραστηριότητα που θα προκύψει να έχει τη δυνατότητα να επεκταθεί στην ζώνη των αστεροειδών και ακόμα παραπέρα. Με τη σημερινή τεχνολογία, ήδη μπορούμε να κατασκευάσουμε ένα αυτό-αναπαραγόμενο σύστημα που θα αντιγράφει ή και θα βελτιώνει τον εαυτό του και το οποίο θα αναπτύξει ένα αυτοσυντηρούμενο λειτουργικό σύστημα αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον του. Έτσι και ξεκινήσει, η όλη δραστηριότητα μπορεί να αναπτυχθεί εκθετικά εξαιτίας της αφθονίας χώρου ενέργειας και πρώτων υλών που υπάρχουν στο διάστημα και μάλιστα μέσα σε λίγες δεκαετίες και με χωρίς καμία επιπρόσθετη επένδυση σε πρώτες ύλες ή μηχανήματα. Το συγκεκριμένο σύστημα μπορεί να αποκτήσει εκατομμύρια φορές μεγαλύτερο βιομηχανικό δυναμικό απ’ όλες τις χώρες της Γης μαζί.   Μπορούμε λοιπόν να φανταστούμε ένα σεληνιακό τοπίο όπου χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια ρομπότ θα σχηματίζουν αχανείς γραμμές παραγωγής κατά μήκος των οποίων θα κατασκευάζονται καινούργια ρομπότ που θα ασχολούνται με την εξόρυξη μετάλλων και άλλων πρώτων υλών, θα τα στέλνουν στη Γη, ενδεχομένως με τη χρήση μαγνητικών επιταχυντών ενώ κάποιες από εκείνες τις πρώτες ύλες θα δεσμεύονται για την κατασκευή ακόμα περισσότερων ρομπότ και βιομηχανικών εγκαταστάσεων. Αν μια τέτοια τεχνολογία περάσει στο στάδιο της πρακτικής εφαρμογής, η κατάκτηση του διαστήματος και η εξάπλωση του ανθρώπινου είδους σε άλλους πλανήτες, θα αποκτήσει μια δυναμική που αυτή τη στιγμή είναι πολύ δύσκολο να φανταστούμε. Το σίγουρο είναι ότι η καλπάζουσα ανάπτυξη της τεχνολογίας και οι καινούργιες προοπτικές που μας προσφέρει θα αλλάξουν εντελώς την ανθρώπινη κατάσταση. Αν όλα πάνε καλά, ίσως να ξημερώσει κάποια μέρα όπου τα σημερινά παγκόσμια προβλήματα των οικονομικών ανισοτήτων, της υποβάθμισης του περιβάλλοντος, του υπερπληθυσμού και της εξάντλησης των φυσικών πόρων του πλανήτη μας θα μοιάζουν με τους μακρινούς εφιάλτες ενός σκοτεινού παρελθόντος και θα προκαλούν τη συμπάθεια συμπονετικών ιστορικών που θα μας θυμούνται με τα ίδια συγκαταβατικά συναισθήματα που νιώθουμε και εμείς όταν αναλογιζόμαστε τη ζωή των μακρινών προγόνων μας, την εποχή που ζούσαν σε σπηλιές.

Έρικ Σμυρναίος

08/09/2017

 

Πηγές:

 

ΜΕ ΤΟ ΠΑΓΕΡΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΕΝΟΣ ΤΕΧΝΗΤΟΥ ΜΟΡΦΕΑ

suspended-animation-featured

Τα ανθρώπινα σώματα δεν είναι φτιαγμένα για το διάστημα. Απαιτούν ιδιαίτερα μεγάλη φροντίδα προκειμένου να επιβιώσουν κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στ’ άστρα. Χρειάζονται σταθερή παροχή νερού, τροφής και οξυγόνου. Επίσης, χρειάζονται ζεστασιά, κάτι που δεν υπάρχει στο κοσμικό κενό όπου η θερμοκρασία πέφτει κοντά στο απόλυτο μηδέν. Αλλά ακόμα και αν κάποιος αδιανόητα σκληροτράχηλος αστροναύτης κατάφερνε να επιβιώσει στο παγερό κενό χωρίς βοήθεια, κατά πάσα πιθανότητα θα τρελαινόταν από ανία καθώς και από την έλλειψη ζωτικού χώρου. Το 2013 οι συμμετέχοντες σε μια 17μηνη προσομοίωση διαστημικού ταξιδιού των Ρωσικών διαστημικών υπηρεσιών, έπαθαν κατάθλιψη και γίνανε ληθαργικοί εξαιτίας του πολύ στενού χώρου μέσα στον οποίο υποχρεώθηκαν να συνυπάρξουν κατά τη διάρκεια εκείνου του μεγάλου χρονικού διαστήματος. Βίωσαν πολύ έντονα την έλλειψη της απομόνωσης τους από τους άλλους και συχνά παραμελούσαν να εκτελέσουν δραστηριότητες που ήταν κρίσιμες για την υγεία και για την επιβίωσή τους, όπως για παράδειγμα κάποιες στοιχειώδεις γυμναστικές ασκήσεις και κάποιες εργασίες συντήρησης του μηχανολογικού εξοπλισμού για τον οποίο ήταν υπεύθυνοι.

Οι παραπάνω περιορισμοί αποτελούν έναν ιδιαίτερα ανασχετικό παράγοντα στην ανάπτυξη των σύγχρονων διαστημικών προγραμμάτων γιατί η εξασφάλιση της ζωής και της ψυχοσωματικής υγείας των αστροναυτών είναι ένα πρόβλημα που έχει δύο παραμέτρους: Το απαιτούμενο φορτίο που θα πρέπει να φέρει ένα επανδρωμένο διαστημόπλοιο και το βάρος αυτού. Η τροφή, το οξυγόνο, το νερό και τα μηχανικά συστήματα διατήρησης ζωής των επιβατών ενός διαστημικού οχήματος έχουν μεγάλο βάρος ενώ το καύσιμο με το οποίο θα τεθούν όλα αυτά σε τροχιά γύρω από τη Γη είναι πολύ ακριβό. Όμως, όσο μεγαλύτερο είναι το βάρος που πρέπει να ανέβει σε τροχιά, τόσο περισσότερο καύσιμο χρειάζεται.

Με τα σημερινά μέσα διαστημικής προώθησης, τα ταξίδια σε άλλους πλανήτες διαρκούν για μήνες.  Ένα ταξίδι μέχρι τον πλανήτη Άρη για παράδειγμα, με τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις διαρκεί από έξι έως εννέα μήνες πράγμα που καθιστά το όλο εγχείρημα όχι μόνο πολύ δύσκολο αλλά και απαγορευτικά ακριβό.

Ωστόσο μια αμερικανική εταιρία αεροδιαστημικών εφαρμογών, η SpaceWorks Enterprises που χρηματοδοτείται από την NASA, ήδη από το 2013, εξερευνάει μια καινούργια μέθοδο προκειμένου να ξεπεραστούν όλα τα παραπάνω προβλήματα.  Ούτε λίγο ούτε πολύ, προτείνει μια ριζοσπαστική προσέγγιση του όλου ζητήματος που εκ πρώτης όψεως μοιάζει να έχει δραπετεύσει από το σενάριο κάποιας ταινίας επιστημονικής φαντασίας: Την τοποθέτηση του πληρώματος σε κατάσταση τεχνητού λήθαργου ή αλλιώς σε πολύμηνη χειμέρια νάρκη και την ανάνηψή του κατά το τέλος του πολύμηνου ταξιδιού στον Κόκκινο Πλανήτη!

Ακούγεται εντελώς τραβηγμένο αλλά στην πραγματικότητα, η τοποθέτηση ανθρώπων σε τεχνητό λήθαργο μέσω της μείωσης της θερμοκρασίας του σώματός τους, δεν είναι κάτι καινούργιο στον κόσμο της ιατρικής. Ο Ιπποκράτης για παράδειγμα, τοποθετούσε χιόνι και πάγο πάνω στα τραύματα στρατιωτών προκειμένου να καθυστερήσει την αιμορραγία τους μέχρι τη μεταφορά τους σε κάποιο χειρουργικό τραπέζι. Στην εποχή μας χρησιμοποιείται αντίστοιχα η λεγόμενη «θεραπευτική υποθερμία» για την αντιμετώπιση περιστατικών καρδιακής ανακοπής, βαριών κρανίο-εγκεφαλικών κακώσεων και εγκεφαλικών επεισοδίων κατά τρόπο τέτοιο ώστε ο μεταβολισμός των ασθενών να μειώνεται μέχρι την μεταφορά τους σε ασφαλή ιατρικά περιβάλλοντα όπου υπάρχει άμεση πρόσβαση σε ιατρικό εξοπλισμό υψηλής τεχνολογίας. Στα περισσότερα ιατρικά περιστατικά, οι γιατροί εφαρμόζουν την θεραπευτική υποθερμία για μερικά λεπτά ή το πολύ ώρες.

Η SpaceWorks Enterprises θεωρεί ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει την θεραπευτική υποθερμία ως μέσο για να βάζει τους ανθρώπους σε μια μακροχρόνια κατάσταση χειμερίας νάρκης. Η χειμέρια νάρκη είναι ένας είδος λήθαργου που προκαλείται από την πτώση της θερμοκρασίας του σώματος. Σε αντίθεση με την μέθοδο της κρυονικής, το σώμα δεν παγώνει. Ωστόσο, μια πτώση της θερμοκρασίας του κατά 10 βαθμούς φαρενάιτ μειώνει τον μεταβολισμό του κατά 50 με 70 τις εκατό. Το ψύχος μειώνει τη λειτουργία όλων των εσωτερικών οργάνων, την κυτταρική δραστηριότητα, τη συχνότητα του καρδιακού παλμού και την ταχύτητα της λειτουργίας των μεταβολικών συστημάτων

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της παραπάνω εταιρίας, αν το πλήρωμα μπορούσε να πέσει σε μακροχρόνιο ύπνο, το πρόβλημα της επιβίωσής του θα γινόταν πολύ πιο εύκολο ως προς την επίλυσή του. Η ποσότητα της τροφής και του νερού που θα χρειαστεί για να παραμείνει ζωντανό και υγιές θα μειωθεί δραματικά, το ίδιο και οι ενεργειακές ανάγκες για τη διατήρηση της θερμοκρασίας του εσωτερικού του διαστημοπλοίου σε ανεκτά για τον άνθρωπο επίπεδα.  Επίσης, οι κοιμισμένοι αστροναύτες που θα κρατούνται ακινητοποιημένοι σε ειδικές κάψουλες νάρκης, δεν θα χρειάζονται μεγάλους χώρους διαβίωσης με τεχνητή βαρύτητα. Όσον αφορά δε το πρόβλημα της κοσμικής ακτινοβολίας, που είναι μια κύρια πηγή ανησυχίας για τα διαστημικά ταξίδια, ασπίδες προστασίας θα παρέχονται μόνο για τις κάψουλες αντί για  ολόκληρο το σκάφος γλυτώνοντας έτσι πολύ μεγάλο βάρος και ποσότητα καυσίμων. Επίσης, οι αναίσθητοι αστροναύτες δεν θα χρειάζεται να ανησυχούν για την προστασία της ψυχικής τους ισορροπίας κατά τη διάρκεια ενός πολυήμερου διαστημικού ταξιδιού. Η συνολική απαιτούμενη μάζα προμηθειών για ένα ταξίδι στον Άρη για παράδειγμα, θα μειωθεί από 400 σε 220 τόνους.

Η SpaceWorks Enterprises πιστεύει λοιπόν ότι η διαδικασία της θεραπευτικής υποθερμίας είναι το κλειδί για να στείλουμε αστροναύτες σε άλλους κόσμους. Η πιο μέθοδος που προτείνει είναι το λεγόμενο σύστημα ρινικής ψύξης που ψεκάζει μ’ έναν ψυκτικό παράγοντα τη βάση του εγκεφάλου μέσω της μύτης κάτι που κατεβάζει σταδιακά τη θερμοκρασία ολόκληρου του σώματος κατά ένα βαθμό φαρενάιτ ανά ώρα. Όταν μειωθεί η θερμοκρασία κατά δέκα βαθμούς, τότε το σώμα θα είναι έτοιμο να μπει σε κατάσταση λήθαργου για το ταξίδι στον Άρη. Επομένως για να μπουν σε στάση, οι αστροναύτες θα έχουν ένα σωλήνα μέσα στη μύτη τους που θα διοχετεύει σταδιακά αυτό το ψυχρό υγρό. Αυτή η λύση, αν και λιγότερο ευχάριστη και άνετη από π.χ ψυχρά επιθέματα είναι προτιμότερη γιατί έτσι αποφεύγεται κάθε βλάβη στους ιστούς του σώματος. Σε κατάσταση λήθαργου, οι αστροναύτες θα μπορούν να μεταφέρονται στο διάστημα. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, ένα κεντρικά τοποθετημένο μονόχειρο  ρομπότ που θα κινείται πάνω από τους αναισθητοποιημένους ταξιδιώτες θα φροντίζει ώστε τα σώματά τους να λαμβάνουν τη φροντίδα που χρειάζονται. Θα  τους χορηγεί ενδοφλέβια νερό και θρεπτικά συστατικά,  αμινοξέα, λιπίδια, βιταμίνες και δεξτρόζη που θα τους κρατάνε ζωντανούς καθώς και ηρεμιστικά που θα τους αποτρέπουν από το να κινούνται ασυναίσθητα. Επίσης το παραπάνω ρομπότ θα τους κάνει σε τακτά χρονικά διαστήματα ήπια ηλεκτροσόκ που θα αποτρέπουν την έλευση της μυϊκής ατροφίας. Κατά την άφιξη του,  το πλήρωμα θα ξανά- ξυπνάει είτε με τα διακοπή της χορήγησης του ψυχρού παράγοντα ή με τη χρήση θερμών επιθεμάτων που θα επιταχύνουν την όλη διαδικασία. Ένα από τα σενάρια που εξετάζει η SpaceWorks Enterprises, είναι η παραμονή κάθε μέλους του πληρώματος σε πλήρη στάση κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ή η οργάνωση ενός συστήματος βαρδιών όπου ένα μέλος θα παραμένει ξύπνιο για 2 με 3 μέρες για να ελέγχει ότι όλα πάνε καλά και μετά θα μπαίνει σε στάση για 14 μέρες μέχρι να ξανάρθει η σειρά του.

Ως προς την εκτέλεση το  όλου εγχειρήματος, η εταιρία έχει επινοήσει ένα σύστημα τριών σταδίων. Το πρώτο βήμα έχει να κάνει με την αναισθητοποίηση του επιβάτη και τη χρήση ενός νευρο-μυικού αναστολέα που θα αποτρέπει κάθε είδους κινήσεις. Το δεύτερο στάδιο αφορά τη μείωση της θερμοκρασίας του σώματος κατά 10 βαθμούς φαρενάιτ περιορίζοντας έτσι την κυτταρική λειτουργία  και το μεταβολικό ρυθμό κατά 50 με 70 τις εκατό. Τέλος, μόλις βρεθεί σε κατάσταση λήθαργου, το σώμα του αστροναύτη θα συνδέεται με έναν ενδοφλέβιο παροχέα που θα το τροφοδοτεί με όλα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται για να παραμείνει ζωντανό.

Παρά το γεγονός ότι θα παραμένουν αναίσθητοι για πολλές μέρες, οι αστροναύτες δεν θα ξυπνάνε ανανεωμένοι. Κατά πάσα πιθανότητα κατά τη διάρκεια της νάρκης τους, θα περνάνε μέσα από κύκλους στοιχειώδους εγρήγορσης και βαθιού ύπνου δίχως όνειρα.  Όταν ξυπνάνε κατά πάσα πιθανότητα θα βρίσκονται σε μια ψυχοσωματική κατάσταση παρόμοια με αυτή που βιώνει ένας άνθρωπος όταν έχει υποστεί παρατεταμένη έλλειψη ύπνου και θα χρειάζονται μια μικρή περίοδο κανονικής ξεκούρασης προκειμένου να συνέλθουν εντελώς. Η όλη εμπειρία θα είναι σαν να αναισθητοποιείται κανείς λίγο πριν τοποθετηθεί στο χειρουργικό τραπέζι.

Μέχρι σήμερα, με την παραπάνω μέθοδο η SpaceWorks έχει καταφέρει να κρατήσει έναν άνθρωπο σε στάση για μια βδομάδα, ένα κατόρθωμα που μοιάζει πολύ εντυπωσιακό. Ωστόσο, πρέπει να γίνει μεγάλη πρόοδος προτού η σχετική τεχνολογία να είναι εφαρμόσιμη για πολύ μεγαλύτερες χρονικές περιόδους. Επίσης, η εταιρία θα πρέπει να βρει λύσεις και για πολλά άλλα εμπόδια όπως είναι για παράδειγμα ο κίνδυνος της πνευμονίας που θα απειλεί τους ναρκωμένους αστροναύτες, το ενδεχόμενο της μυϊκής ατροφίας καθώς και της απώλειας οστικής μάζας καθώς και η επίδραση που θα έχει μια τέτοια ασυνήθιστη κατάσταση στη λειτουργία των εσωτερικών οργάνων του αστροναύτη, κάτι που παραμένει εντελώς άγνωστο μέχρι σήμερα. Το σίγουρο είναι ότι οι μελλοντικοί αστροναύτες θα χρειαστούν κάποιο είδος ιατρικής θεραπείας προκειμένου να αποφύγουν την απώλεια μυϊκής μάζας κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Από την άλλη, ζώα όπως οι μαύρες αρκούδες παρουσιάζουν πολύ μικρή απώλεια μυϊκής μάζας κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας χειμερίας νάρκης τους πράγμα που σημαίνει ότι περαιτέρω ιατρική έρευνα θα μπορούσε να οδηγήσει σε ριζοσπαστικές προόδους ως προς αυτό το ζήτημα.

Αν και η όλη ιδέα μοιάζει με παρατραβηγμένη επιστημονική φαντασία, αυτές οι τεχνικές «κρυοστάσης» θα μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα σε τρεις δεκαετίες από σήμερα. Μπορούμε να φανταστούμε λοιπόν τους αστροναύτες του μέλλοντος να πέφτουν για ύπνο μέσα σε ειδικούς θαλάμους-κάψουλες πριν ξεκινήσουν το ταξίδι τους και να ξυπνάνε όταν το διαστημόπλοιό τους θα βρίσκεται ήδη σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη του προορισμού τους. Ο χρόνος για αυτούς θα έχει αναδιπλωθεί.  Το ταξίδι τους θα είναι ανώδυνο, θα το έχει καταπιεί ένας μακρύς ύπνος που θα μοιάζει βαρύς και άδειος από όνειρα και όταν επιστρέφουν στον κόσμο της εγρήγορσης θα νιώθουν σαν να έχουν εγκαταλείψει το μητρικό τους πλανήτη μόλις χτες, ενώ στην πραγματικότητα θα ταξιδεύουν για μήνες, κλεισμένοι μέσα στην παγερή αγκαλιά ενός τεχνητού Μορφέα.

Έρικ Σμυρναίος

26/07/17

 

 

 

.

https://www.digitaltrends.com/cool-tech/nasa-funding-research-deep-sleep-transporting-astronauts-mars/https://www.universetoday.com/115265/nasa-investigating-deep-space-hibernation-technology/http://www.ibtimes.co.in/first-manned-mars-mission-might-observe-cryostasis-astronomers-by-2030s-719934

Ο Έρικ Σμυρναίος είναι κατά το ήμισυ Έλληνας και κατά το ήμισυ Φιλανδός, και γεννήθηκε στην Αγγλία το 1970, όπου και σπούδασε Νομικά. Από το 1993 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα όπου, στον ελεύθερο χρόνο του, αρέσκεται να γράφει διηγήματα και μυθιστορήματα που κινούνται στο χώρο του φανταστικού. Παρά το ότι η μητρική του γλώσσα δεν είναι τα ελληνικά, τα έργα του είναι γραμμένα σε αυτή τη γλώσσα, την οποία ο ίδιος θεωρεί “την τελειοτέρα όλων των γλωσσών”. Κατά τα άλλα, του αρέσει ο κινηματογράφος φαντασίας, με ιδιαίτερη προτίμηση στο είδος του μεταφυσικού θρίλερ και της επιστημονικής φαντασίας, το διάβασμα, οι πεζοπορίες στα συναρπαστικά ελληνικά βουνά και η εξερεύνηση μυστηριακών τόπων, κατά προτίμηση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Φιλοδοξεί μια μέρα να πατήσει το πόδι του στον πλανήτη Άρη, αν κι έχει αποδεχτεί πλέον το γεγονός ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι μάλλον απίθανο. Τα τέσσερα βιβλία του Συγγραφέα : α) Η Κυρά Της Πόλης β) Δεσμοί Αίματος γ) Η Εκδίκηση της Κασσάνδρας.δ ) Κθούλου Φτού-νγκ

ΤΑ ΚΑΘΕΤΑ ΓΕΦΥΡΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

elevator3

Όταν καλούμαστε να φανταστούμε τα διαστημικά ταξίδια του μέλλοντος, φέρνουμε στο μυαλό μας τεράστιους πυραύλους που χωράνε εκατοντάδες επιβάτες, όσους περίπου μεταφέρουν τα σύγχρονα επιβατικά αεροπλάνα. Οραματιζόμαστε πανίσχυρους πυραυλοκινητήρες που βρυχώνται εκκωφαντικά σαν γιγαντιαίοι καταρράκτες και εκτινάσσουν πελώριες φλόγες και καυτά αέρια. Τα εντυπωσιακά εκείνα διαστημόπλοια υψώνονται προς τον ουρανό, αργά στην αρχή, όλο και πιο γρήγορα στη συνέχεια, έως ότου αποκτούν την λεγόμενη ταχύτητα διαφυγής που τους επιτρέπει να ξεφύγουν από το βαρυτικό πεδίο της Γης.

Κάποιοι επιστήμονες ωστόσο, ανάμεσά τους και ταλαντούχοι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας, προτείνουν έναν εναλλακτικό τρόπο απόδρασης από την καθηλωτική αγκαλιά του πλανήτη μας. Υποστηρίζουν την οικοδόμηση κατασκευών που όταν ολοκληρωθούν, θα καταστήσουν την ανάπτυξη πελώριων και περίπλοκων πυραυλοκινητήρων και την κατασκευή διαστημοπλοίων που καταναλώνουν δεκάδες τόνους εύφλεκτων καυσίμων και απειλούνται από τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν την ώρα της απογείωσής τους, περιττή και παρωχημένη.  Επισημαίνουν τους περιορισμούς που έχουν ήδη αρχίσει να απειλούν τη συνέχιση της προσπάθειας του ανθρώπου να κατακτήσει τα νέα σύνορα του διαστήματος και που οφείλονται στα μειονεκτήματα που παρουσιάζει η χρήση των χημικών πυραυλοκινητήρων για την αποστολή μεγάλων φορτίων σε τροχιά γύρω από τη Γη. Αντίθετα, ο μηχανισμός που προτείνουν, θα επιτρέπει στους αστροναύτες του μέλλοντος να εγκαταλείπουν τη Γη απλά και μόνο με το πάτημα ενός κουμπιού. 

«Οι πηγές του Παραδείσου» είναι ένα μυθιστόρημα που έγραψε ο φημισμένος Βρετανός συγγραφέας  Arthur C. Clarke, το 1978.  Διαδραματίζεται στον 22ο αιώνα και περιγράφει την κατασκευή ενός διαστημικού ανελκυστήρα. Αυτός ο «τροχιακός πύργος» είναι μια κάθετη κατασκευή με τεράστιο ύψος που ξεκινάει από το έδαφος και συνδέεται μ’ έναν δορυφόρο ο οποίος βρίσκεται σε σταθερή, δηλαδή σε γεωστατική τροχιά, πάνω από τη Γη, σε ύψος περίπου 36,000 χιλιομέτρων.  Σας φαίνεται εξωφρενική ως σύλληψη; Κι όμως, μια τέτοια κατασκευή είναι απόλυτα ρεαλιστική και σύμφωνη με τους φυσικούς νόμους που διέπουν τη λειτουργία του σύμπαντος και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά φορτίων σε τροχιά χωρίς την πολυέξοδη χρήση ρουκετών. Μάλιστα, το συγκεκριμένο μυθιστόρημα κέρδισε τα βραβεία Hugo και Nebula ως το καλύτερο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας εκείνης της χρονιάς.

elevator

Η παραπάνω σύλληψη απέκτησε μια καινούργια δυναμική το έτος που διανύουμε καθώς περιγράφεται εκ νέου σε μια έκθεση της Διεθνούς Ακαδημίας Αστροναυτικής (International Academy of AstronauticsI.A.A.)  Η κατασκευή που οραματίζονται οι επιστήμονες που συνέταξαν την παραπάνω έκθεση, θα μπορούσε να μεταφέρει φορτία μέγιστου βάρους είκοσι τόνων μέρα παρά μέρα. Το προτεινόμενο σχέδιο είναι πολύ απλό: Μια θαλάσσια πλατφόρμα ή ένα τεράστιο πλοίο, θα συγκρατεί τον ανελκυστήρα στη Γη ενώ ένα αντίβαρο θα αιωρείται στην απέναντι άκρη του κρατώντας το όλο κατασκεύασμα τεντωμένο μέσω της φυγόκεντρου δύναμης. Θα μοιάζει με μια κάθετη γέφυρα που θα  συγκρατείται στο άλλο της άκρο από μια μάζα συνολικού βάρους δύο εκατομμυρίων κιλών η οποία θα αιωρείται σε γεωστατική τροχιά πάνω από τη Γη.  Σύμφωνα με την εν λόγω αναφορά, ένας πρότυπος διαστημικός ανελκυστήρας θα μπορούσε να αγκυροβοληθεί σε μια μεγάλη μπαλα από σκουπίδια σε τροχιά, πιθανόν από χαλασμένους δορυφόρους,  διαστημικά συντρίμμια, και τα μηχανήματα που θα είχαν χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή του. Αν και πολλοί έχουν φανταστεί την ρυμούλκηση ενός αστεροειδή που θα μπορούσε επίσης να λειτουργήσει ως αντίβαρο, η συγκεκριμένη αναφορά επισημαίνει ότι ένα τέτοιο εγχείρημα θα ήταν εξαιρετικά πολυδάπανο ενώ θα απαιτούσε την κατασκευής του εν λόγω διαστημικού ανελκυστήρα προκαταβολικά.  

Η συστηματική αποστολή φορτίων στο διάστημα με τη χρήση μια τέτοιας κατασκευής θα μεταμόρφωνε εντελώς τη δυναμική της κατάκτησης του διαστήματος από τον  άνθρωπο. Το κάθε ένα απ’ αυτά τα φορτία θα  συναγωνίζεται σε βάρος αυτά που στέλνουμε σήμερα με τα διαστημικά λεωφορεία και μάλιστα με συχνότητα πολύ μεγαλύτερη από αυτή που μπορούμε να καταφέρουμε σήμερα.  Η παραπάνω έκθεση αποτελείται από 350 σελίδες μέσα στις οποίες περιγράφεται με λεπτομέρειες η παραπάνω κατασκευή ενώ τα  κύρια επιχειρήματα για την αναγκαιότητα της αποπεράτωσής της είναι τα πάμπολλα πλεονεκτήματα που προσφέρει στον τομέα της διαστημικής εξερεύνησης. Για παράδειγμα, η χρήση της θα κατεβάσει το κόστος της εκτόξευσης διαστημικών αποστολών από τα 20.000 δολάρια το κιλό που είναι σήμερα, στα πεντακόσια δολάρια το πολύ. Μια αποστολή στον Άρη θα μπορούσε να ξεκινήσει με το να ανέβει το πλήρωμα και τα υλικά της αποστολής σε γεωστατική τροχιά και από εκεί μετά από μερικές περιστροφές γύρω από τη Γη που θα χρησίμευαν ως επιταχυντές, να ξεκινήσει το ταξίδι για τον κόκκινο πλανήτη μ’ ένα κλάσμα μονάχα του κόστους που θα στοίχιζε μια συμβατική εκτόξευση. Επίσης, η εγκατάσταση μιας επανδρωμένης βάσης στο φεγγάρι θα ήταν πολύ πιο εύκολη με τη βοήθεια ενός τέτοιου διαστημικού ανελκυστήρα.

Η εν λόγω έκθεση επισημαίνει επίσης ότι σήμερα, πολλές κυβερνήσεις και πολυεθνικές εταιρίες ξοδεύουν δισεκατομμύρια στην εγκατάσταση υποδομών στο διάστημα ενώ ένας διαστημικός ανελκυστήρας θα μπορούσε πολύ εύκολα να καλύψει τα έξοδα λειτουργίας του με το να ενοικιάζεται σε κάθε έναν που θα επιθυμούσε να αποκτήσει φτηνή και εύκολη πρόσβαση στο διάστημα. Θα ήταν μια κατασκευή πολύ χρήσιμη για τους επιστήμονες, τις τηλεπικοινωνίες και τον στρατό ενώ καθώς οι προοπτικές της εξόρυξης μετάλλων από αστεροειδείς γίνονται όλο και πιο ελκυστικές, θα διευκολυνόταν και η ανεύρεση καινούργιων πλουτοπαραγωγικών πηγών. Σίγουρα στην αρχή θα ήταν ένα πολύ ακριβό έργο τεραστίων διαστάσεων, ίσως το μεγαλύτερο στην ιστορία, αλλά επειδή οι προοπτικές που προσφέρει είναι απεριόριστες, η χρηματοδότησή του ίσως να μην είναι και τόσο ουτοπική.

Ωστόσο, στην παραπάνω αναφορά δεν λείπει και η παράθεση μιας σειράς τεχνολογικών περιορισμών που προς το παρόν καθιστούν δύσκολη την αποπεράτωση μιας τόσο φιλόδοξης κατασκευής. Ο πιο σημαντικός από αυτούς είναι το γεγονός ότι  ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να κατασκευάσουμε κάποιο υλικό που να διαθέτει τις αντοχές την ελαστικότητα και την πυκνότητα που θα επέτρεπαν σε έναν διαστημικό ανελκυστήρα να μην διαλυθεί από το ίδιο του το βάρος. Οι υπάρχουσες τεχνολογίες δεν αρκούν για την κατασκευή ενός τέτοιου υλικού αν και οι προοπτικές που υπόσχονται οι τεχνολογίες της νανοτεχνολογίας θα ανατρέψουν πολύ γρήγορα αυτή την απογοητευτική εικόνα. Για παράδειγμα, νανο-υλικά που έχουν ήδη κατασκευαστεί στην Ιαπωνία και στην Ευρωπαϊκή ένωση αρχίζουν να πλησιάζουν το ελάχιστο απαιτούμενο όριο των 100 χιλιομέτρων σε μήκος που μας είναι αναγκαίο. Επίσης, αν λάβει κανείς υπόψη του την έρευνα που γίνεται στον τομέα των νανοσωλήνων άνθρακα (carbon nanotubes) θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι μια τέτοια κατασκευή που θα ανέβαζε φορτία σε ύψος εκατό χιλιομέτρων αρχικά, ίσως να είναι εφικτή μέχρι το έτος 2025. Με τη συνεχόμενη έρευνα που γίνεται πάνω στις δυνατότητες των νανο-υλικών, προβλέπεται ότι μόλις δέκα χρόνια αργότερα, δηλαδή κατά το έτος 2035, ένας διαστημικός ανελκυστήρας θα μπορούσε να ανεβάζει φορτία βάρους δεκάδων τόνων σε γεωστατική τροχιά και μάλιστα σε ύψος εκατό χιλιάδων χιλιομέτρων.

Ως προς τις ενεργειακές ανάγκες που θα προκύψουν για τη λειτουργία της παραπάνω κατασκευής, προτείνεται η χρήση ηλιακών συστοιχιών, παρόμοιων με αυτές που εξασφαλίζουν τη λειτουργία των σημερινών επικοινωνιακών δορυφόρων και του διεθνούς διαστημικού σταθμού.  Ο κάθε θάλαμος μεταφοράς θα μπορούσε να χρησιμοποιεί ένα σύστημα ενέργειας δυο σταδίων, αρχικά από εστιασμένες ακτίνες λέηζερ από το έδαφος ενώ μετά από τα πρώτα 40 χιλιόμετρα ανόδου, οι ηλιακές συστοιχίες του ίδιου του θαλάμου θα συνεχίζουν την τροφοδότησή του με ενέργεια. Η συνολική χρονική διάρκεια της ανόδου θα είναι επτά μέρες. Ακούγεται κάπως χρονοβόρο όλο αυτό αλλά είναι σίγουρα ένα χρονικό διάστημα ανώτερο και πολύ φτηνότερο από τους σημερινούς πυραύλους που πολλές φορές αργούν για μήνες να απογειωθούν εξαιτίας των αντίξοων καιρικών συνθηκών που επικρατούν στο σημείο της απογείωσής τους ή των τεχνικών προβλημάτων που προκύπτουν στην πληθώρα των περίπλοκων συστημάτων που εξασφαλίζουν την ασφαλή τους πυροδότησή και λειτουργία.  Όσον αφορά δε το ζήτημα της συμμετοχής στην κατασκευή η παραπάνω αναφορά επισημαίνει ότι ένας διαστημικός ανελκυστήρας είναι μια υπερβολικά πολύτιμη πηγή πλουτισμού για να ανήκει αποκλειστικά και μόνο σε ένα κράτος. Αν και σε κάθε κυβέρνηση ξεχωριστά θα άρεσε πολύ η ιδέα της αποκλειστικής χρήσης ενός διαστημικού ανελκυστήρα, ζητήματα υπέρογκου κόστους θα έκαναν κάτι τέτοιο ανέφικτο και επομένως μια διεθνή προσπάθεια στην οποία θα συμμετείχαν κράτη και κυβερνήσεις από ολόκληρο τον κόσμο καθώς και μια πληθώρα πολυεθνικών εταιριών, θα ήταν το μόνο ρεαλιστικό σενάριο που θα εξασφάλιζε την αποπεράτωσή του.

elevator2

Ο Arthur C. Clarke είχε πει κάποτε ότι θα φτιαχτεί ένας διαστημικός ανελκυστήρας δέκα χρόνια αφού πάψουν όλοι να γελάνε με τη ιδέα. Είχε προβλέψει επίσης ότι το έτος 2003 θα αρχίσει η κατασκευή του και αν και εκείνο το χρονικό ορόσημο έχει ήδη περάσει προ πολλού, τώρα πια η ιδέα μελετάται σοβαρά από τη ΝΑSΑ καθώς οι περιορισμένοι προϋπολογισμοί της αλλά και οι αυξανόμενες πιέσεις του κοινού για κάτι καινούργιο μετατρέπουν το διάστημα σε μια καινούργια κούρσα ανταγωνισμών. 

Ίσως λοιπόν το μέλλον των διαστημικών ταξιδιών να είναι εντελώς διαφορετικό από ότι φανταζόμασταν μέχρι τώρα. Ίσως οι μελλοντικοί ταξιδευτές των άστρων να αποβιβάζονται σ’ ένα πολυόροφο κατασκεύασμα που θα θυμίζει μικρή πολυκατοικία και θα περιβάλλεται από τον σκελετό ενός πελώριου κυλίνδρου ο οποίος σαν δεύτερος πύργος της Βαβέλ θα υψώνεται κάθετα και θα χάνεται στα αχανή βάθη τ’ ουρανού. Εκεί μέσα θα απολαμβάνουν το πολυτελές περιβάλλον ενός μικρού κρουαζιερόπλοιου. Κατά τη διάρκεια της επταήμερης ανόδου τους προς τον ουρανό, μέσα από μεγάλα παράθυρα παρατήρησης θα έχουν την ευκαιρία να ατενίσουν το πρόσωπο του μητρικού μας πλανήτη που θα γίνεται όλο και πιο μακρινό, καμπύλο και στολισμένο με τα φώτα των πολυάνθρωπων πόλεων του μέλλοντος και τις λευκές δίνες ατμοσφαιρικών νεφώσεων. Κάποια στιγμή, στο τέλος της κάθετης ανόδου τους, θα μπαίνουν στα σπλάχνα ενός ιπτάμενου νησιού όπου μέσα σε διαστημικές εξέδρες και αγκυροβόλια θα φωλιάζουν τα αστραφτερά διαστημόπλοια που θα τους ταξιδέψουν στη θάλασσα των άστρων. Και ίσως εκείνη τη στιγμή να ατενίσουν με θαυμασμό την τιτάνια γέφυρα που θα τους έχει φέρει μέχρι εκεί πάνω και θα αποτελεί τον καρπό της τολμηρής φαντασίας και της αποφασιστικότητας των προγόνων τους.

 

Έρικ Σμυρναίος  04/07/17

 

 

Πηγές:

1)      https://en.wikipedia.org/wiki/Space_elevator

2)      https://www.space.com/24739-space-elevator-tether-technology.html

3)      https://en.wikipedia.org/wiki/The_Fountains_of_Paradise

 

Ο Έρικ Σμυρναίος είναι κατά το ήμισυ Έλληνας και κατά το ήμισυ Φιλανδός, και γεννήθηκε στην Αγγλία το 1970, όπου και σπούδασε Νομικά. Από το 1993 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα όπου, στον ελεύθερο χρόνο του, αρέσκεται να γράφει διηγήματα και μυθιστορήματα που κινούνται στο χώρο του φανταστικού. Παρά το ότι η μητρική του γλώσσα δεν είναι τα ελληνικά, τα έργα του είναι γραμμένα σε αυτή τη γλώσσα, την οποία ο ίδιος θεωρεί “την τελειοτέρα όλων των γλωσσών”. Κατά τα άλλα, του αρέσει ο κινηματογράφος φαντασίας, με ιδιαίτερη προτίμηση στο είδος του μεταφυσικού θρίλερ και της επιστημονικής φαντασίας, το διάβασμα, οι πεζοπορίες στα συναρπαστικά ελληνικά βουνά και η εξερεύνηση μυστηριακών τόπων, κατά προτίμηση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Φιλοδοξεί μια μέρα να πατήσει το πόδι του στον πλανήτη Άρη, αν κι έχει αποδεχτεί πλέον το γεγονός ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι μάλλον απίθανο. Τα τέσσερα βιβλία του Συγγραφέα : α) Η Κυρά Της Πόλης β) Δεσμοί Αίματος γ) Η Εκδίκηση της Κασσάνδρας.δ ) Κθούλου Φτού-νγκ

ΜΑΖΙΚΕΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙΣ

Extinction of the dinosaurs, artwork

Μακριά από την βουή της πόλης, εκεί όπου το φυσικό περιβάλλον ξεδιπλώνεται πολλές φορές σε όλο του το μεγαλείο, μπορούμε να έχουμε μια μικρή γεύση από την πολυπλοκότητα του οικοδομήματος που καλούμε ζωή. Σε μια περιορισμένη έκταση χώρου, ερχόμαστε σε επαφή με μια πολλές αστείρευτη ποικιλία μορφών ζωής. Εκατοντάδες είδη Φυτών και Εντόμων, άλλα και δεκάδες είδη Ερπετών και Θηλαστικών. Μορφές ζωής που μοιράζονται μαζί με εμάς την βιόσφαιρα αυτής της μικρής μπλε κουκίδας που αποκαλούμε σπίτι μας.

Χρειάστηκαν τουλάχιστον 3 και πλέον δισεκατομμύρια χρόνια εξέλιξης για να αποκτήσει η ζωή στη Γη, αυτή την απίστευτη ποικιλομορφία. Από τους πρώτους ηρωικούς μονοκύτταρους οργανισμούς, μέχρι τις πιο εξελιγμένες σημερινές της μορφές, η ζωή χρειάστηκε να δώσει μάχες ενάντια στο αρχικά, άλλα και εκάστοτε στην βιολογική ιστορία του πλανήτη, αντίξοο περιβάλλον. Οι πρώτοι άποικοι του πλανήτη βρέθηκαν σε ένα τοπίο που με τα σημερινά δεδομένα θεωρείται άκρως τοξικό. Και πιθανότατα θα έμενε έτσι, αν περίπου 2,5 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, τα Κυανοβακτήρια, μια ομάδα μονοκύτταρων οργανισμών, δεν άλλαζε «διατροφική» συμπεριφορά και μεταβολικές συνήθειες. Η μέχρι τότε άγνωστη έννοια της φωτοσύνθεσης, άλλαξε σταδιακά την χημεία της ατμόσφαιρας. Μπορεί ίσως να μην μπορούμε να κατανοήσουμε το μέγεθος της αλλαγής που συντελέστηκε, άλλα δεν ήταν καθόλου υπερβολικό το να πούμε ότι η επίδραση του στην γήινη ατμόσφαιρα υπήρξε καταλυτικά βίαιη. Αυτά όμως τα γεγονότα, τα καταλυτικά απρόσμενα και βίαια, φαίνεται ότι τελικά οδήγησαν το άρμα της βιολογικής εξέλιξης όλα αυτά τα χρόνια, λειτουργώντας σαν διαδοχικά σοκ που πήγαιναν την εξέλιξη, την πολυπλοκότητα και την ποικιλομορφία κάθε φορά ένα ακόμα βήμα παραπέρα.

                                           Γέννηση μέσω της καταστροφής

Αρκετές δεκαετίες πριν, η βιολογική ιστορία του πλανήτη θεωρούταν ως μια προοδευτική και ομαλή εξέλιξη από το ένα στάδιο στο επόμενο. Από το απλούστερο, στο πιο σύνθετο. Η ανακάλυψη όμως με την πάροδο του χρόνου κάποιων ευρημάτων, έδωσε μια απρόσμενη πολυπλοκότητα στο φαινόμενο. Ο Ομοιομορφισμός που μέχρι τότε αποτελούσε τον ιδανικό μπούσουλα ξεκλειδώματος της Εξέλιξης, άρχισε να μην εξηγεί τα νέα ευρήματα με ικανοποιητικό τρόπο. Με την πάροδο του χρόνου έγινε περισσότερο σαφές το ότι, η Εξέλιξη ωθήθηκε και από μια σειρά καταστροφικών γεγονότων, με διάφορες αιτίες και απαρχές, άλλα   και διαφορετικής έκτασης και έντασης στην μακραίωνη γήινη ιστορία. Ο Καταστροφισμός, άρχισε να φαντάζει ελκυστικότερος, και όντως δείχνει να φωτίζει πολλά μέχρι πρότινος, σκοτεινά σημεία. Η εξαφάνιση ενός είδους, ή ακόμα και πολύ περισσότερων, δημιουργεί νέες ευκαιρίες σε πλάσματα που μέχρι τότε ζούσαν στην σκιά, στις παρυφές του οικοδομήματος. Ίσως το πιο γλαφυρό παράδειγμα να αποτελεί και η ευκαιρία που άνοιξε στα Θηλαστικά, μια από τις μεγαλύτερες εξαφανίσεις που έχουν λάβει χώρα στην Ιστορία. Η εξαφάνιση της συντριπτικής πλειοψηφίας των μεγάλων ερπετών κατά το τέλος της Κρητιδικής γεωλογικής περιόδου, περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια πριν. Το συμβάν αυτό έφερε στο προσκήνιο τα Θηλαστικά, που μέχρι πρότινος ήταν νυκτόβια μικρών διαστάσεων πλάσματα, που ζούσαν με υπό την διαρκή απειλή των θηρευτών τους. Με την πάροδο του Χρόνου, τα Θηλαστικά ξεκίνησαν να μεγαλώνουν σε διαστάσεις, και να κατακτούν τον πλανήτη, καλύπτοντας με άριστο τρόπο τους κενούς βιολογικούς « θώκους», που είχε αφήσει στο βιολογικό δέντρο η εξαφάνιση των Δεινοσαύρων.

                                          Εξαφάνιση και μαζική εξαφάνιση

Τι όμως ορίζουμε ως εξαφάνιση, και τι ως μαζική εξαφάνιση ; Όταν και το τελευταίο μέλος ενός είδους πεθάνει, τότε μπαίνει και το επίσημο τέλος. Αν και αυτή είναι μια διαδικασία που μπορεί να ξεκινήσει πολύ πριν το τελευταίο άτομο του κάθε είδους πεθάνει. Όταν έχουμε έναν αριθμό ατόμων με χαμηλές όμως πιθανότητες επιβίωσης, τότε μιλάμε για Λειτουργική Εξαφάνιση ( Functional Extinction ). Ένας μικρός αριθμός λοιπόν επιζώντων, δεν αρκεί για να σώσει ένα είδος, πόσο μάλλον όταν η γενετική δεξαμενή είναι μικρή, και έχουμε και φαινόμενα «ενδογαμίας». Η εξέταση της βιολογικής ιστορίας μας φανερώνει το ότι η εξαφάνιση είναι μάλλον η αναπόφευκτη μοίρα κάθε ζωικού ή φυτικού είδους. Η εξαφάνιση είναι ο κανόνας, η επιβίωση είναι η εξαίρεση κατά τα λόγια του Carl Sagan, μια πρόταση που αποδεικνύεται σε όλο το μέγεθος μάλλον αληθής, αν λάβουμε κατά νου, το ότι το 99,9 % όλων των ειδών που έχουν εμφανιστεί στον πλανήτη, έχουν σε κάποια δεδομένη στιγμή εξαφανιστεί. Οι περισσότερες εξαφανίσεις, έχουν είτε μεμονωμένο, είτε λίγο ευρύτερο χαρακτήρα. Αυτές μπορεί να είναι αποτέλεσμα σωρείας παραγόντων, που επηρεάζουν έναν συγκεκριμένο αριθμό ειδών σε τοπικό επίπεδο ή ακόμα και ευρύτερο επίπεδο. Τέτοια συμβάντα, καλούνται ως επεισόδια εξαφάνισης. Ένα κλασικό παράδειγμα αποτελεί το επεισόδιο που έλαβε χώρα κατά την ύστερη Πλειστόκαινο εποχή στο Βόρειο Ημισφαίριο, περίπου 11.000 χρόνια πριν. Αυτό το επεισόδιο οδήγησε στην εξαφάνιση των περισσότερων μεγάλων θηλαστικών της εποχής, όπως τα Μαμούθ, άλλα και οι Σμιλόδοντες. Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα επεισόδια, όπου οι επιπτώσεις είχαν πλανητικό χαρακτήρα, και οδήγησαν στην εξαφάνιση του 75 και πλέον τοις εκατό των ειδών που κατοικούσαν μέχρι εκείνη την Γη. Αυτά τα επεισόδια καλούνται ως Μαζικές Εξαφανίσεις, και σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα, έχουν υπάρξει τουλάχιστον 5 κατά το Παρελθόν, με το έκτο να θεωρείται ότι βρίσκεται σε εξέλιξη, αν και τα δεδομένα δεν επαρκούν για την ώρα στο να στοιχειοθετήσουν κάτι ανάλογο.

                             Αστεροειδείς, υπερηφαίστεια, και άλλες εξηγήσεις.  

Για να οδηγηθούμε σε μια μαζική εξαφάνιση, θα πρέπει να επιδράσουν γεγονότα πλανητικής εμβέλειας. Τέτοια γεγονότα προέρχονται από  διαφορετικές και ετερόκλητες πηγές. Οι εκρήξεις υπερηφαιστείων, κάτι που έχει κατά κόρον επαναληφθεί στην ιστορία του πλανήτη, απελευθερώνουν τεράστιες ποσότητες Διοξειδίου του Άνθρακα και Μεθανίου στην ατμόσφαιρα. To επακόλουθο έντονο φαινόμενο του θερμοκηπίου αλλάζει δραματικά τις ατμοσφαιρικές συνθήκες με συνακόλουθο τον αφανισμό πολλών ειδών που μοιραία δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτή την αλλαγή. Ανάλογη επίδραση μπορεί να έχουν και τα «ψυχρά επεισόδια» σαν αυτά που έχει βιώσει ο πλανήτης μας τουλάχιστον δύο φορές κατά το Παρελθόν. Η υπόθεση της «Χιονόμπαλας Γης» όπου η παγοκάλυψη του πλανήτη ήταν καθολική επέδρασε όπως είναι ευνόητο δραματικά στους οργανισμούς που τότε την αποικούσαν. Υπάρχουν όμως και εξωγενείς παράγοντες, όπως οι ακτίνες-γ, προϊόν των εκρήξεων υπερκαινοφανών. Οι πολύ υψηλά φορτισμένες αυτές δέσμες σωματιδίων, έχει παρατηρηθεί ότι προξενούν μη αναστρέψιμες βλάβες στο DNA όλων σχεδόν των ζωντανών οργανισμών. Μεγάλοι αστεροειδείς επίσης έχουν θεωρηθεί ως υπεύθυνοι για αυτά τα γεγονότα, όπως ο διαμέτρου 10 χιλιομέτρων ανάλογος διαστημικός επισκέπτης που ευθύνεται για την εξαφάνιση των Δεινοσαύρων στο τέλος της Κρητιδικής περιόδου. Ένας πολύ ενδιαφέρων ηθικός  αυτουργός όμως, εξετάζεται τελευταία, ως το χέρι που όπλισε τον αστεροειδή. Η Σκοτεινή ύλη. Η Λίζα Ράνταλ, θεωρητική φυσικός του Harvard στο βιβλίο της Σκοτεινή Υλη και Δεινόσαυροι, προσπαθεί να εξετάσει την υπόθεση που ίσως υποδεικνύει μια περιοδικότητα 30 εκατομμυρίων ετών στα επεισόδια αυτά. Δεν έχουν όλα την δριμύτητα των μαζικών εξαφανίσεων, άλλα το γεωλογικό αρχείο του πλανήτη παρουσιάζει ίσως κάποια στοιχεία που μπορεί να στηρίξουν λίγο περισσότερο την σκέψη αυτή. Η υπόθεση βασίζεται στην ύπαρξη ενός λεπτού άλλα πολύ πυκνού δίσκου Σκοτεινήs Ύληs που καλύπτει τον δίσκο του Γαλαξία. Κάθε 30 εκατομμύρια χρόνια το Ηλιακό Σύστημα περνά από μια δεδομένη περιοχή όπου η πυκνότητα είναι μεγαλύτερη. Το αποτέλεσμα είναι να διαταράσσονται οι τροχιές των σωμάτων, άλλα και των αστεροειδών, στέλνοντας ορισμένουs από αυτούs στο εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα. Ενδιαφέρουσα εικασία, που αξίζει κανείς να παρακολουθήσει στενά, αν και τα στοιχεία που για την ώρα διαθέτουμε δεν επαρκούν για να στοιχειοθετήσουν επαρκώς αυτή την υπόθεση.

ΚΟΜΗΤΕΣ : ΟΙ ΚΟΜΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ

eric10

Oι κομιστές των αλλαγών.

Mιά φορά και έναν καιρό, η εμφάνιση των κομητών προκαλούσε δέος και τρόμο στους ανθρώπους. Η απρόσμενη παρουσία τους, που παραβίαζε επιδεικτικά τις προβλέψιμες κινήσεις των άλλων αστεριών, οι εντυπωσιακές ουρές τους και οι εξίσου ανεξήγητες εξαφανίσεις τους ήταν λογικό να εντυπωσιάζουν μια ανθρωπότητα που πίστευε ότι ο έναστρος ουρανός ήταν ένα υπερφυσικό βασίλειο που κατοικούταν από πανίσχυρους θεούς οι οποίοι επηρεάζουν το πεπρωμένο των ανθρώπων. Οι κομήτες λοιπόν, θεωρούνταν σημάδια θεϊκά και προάγγελοι τρομερών καταστροφών. Η παρουσία τους συνδεόταν με την επικείμενη εμφάνιση επιδημιών και λοιπών αναστατώσεων του φυσικού κόσμου καθώς και με την κήρυξη φονικών πολέμων.

Κάποια στιγμή ωστόσο αναπτύχθηκε η επιστήμη της αστρονομίας η οποία έβαλε τέλος σ’ όλες εκείνες τις δυσοίωνες δοξασίες και οι κομήτες έχασαν την υπερφυσική αίγλη τους. Γνωρίζουμε πλέον ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από περιπλανώμενες μάζες πάγου και σκόνης που δημιουργήθηκαν πολύ πρώιμα, όταν το ηλιακό μας σύστημα ήταν ακόμα νέο. Διαγράφουν υπερβολικά έκκεντρες τροχιές γύρω απ’ τον ήλιο και όταν τον πλησιάσουν αρκετά, η θερμική ακτινοβολία του εξαχνώνει  τις επιφανειακές στοιβάδες τους με αποτέλεσμα να δημιουργούνται οι εντυπωσιακές εκείνες «κόμες» που τόσο πολύ εντυπωσίαζαν τους μακρινούς προγόνους μας. Έτσι λοιπόν, οι κομήτες, από δαιμονικές παρουσίες και σημάδια της οργής δύστροπων θεών, μεταμορφώθηκαν σε φαντασμαγορικά φυσικά φαινόμενα.

Ωστόσο, επειδή η φύση της πραγματικότητας τείνει να διαγράφει κύκλους και να επαναφορτίζει αρχαίες πεποιθήσεις με μια καινούργια ζωή, πρόσφατες επιστημονικές ανακαλύψεις άρχισαν να αλλάζουν και πάλι την εικόνα που έχουμε για τους κομήτες και για την πιθανή επίδραση που ασκούν επάνω μας.

Για παράδειγμα, στις 30 Σεπτεμβρίου του περασμένου έτους, μια διαστημοσυσκευή με το όνομα Rosetta προσγειώθηκε στην επιφάνεια ενός κομήτη με το όνομα 67P/Churyumov–Gerasimenko. Αποτέλεσμα του επιτυχημένου εκείνου εγχειρήματος ήταν να αποκτήσουμε για πρώτη φορά λεπτομερέστατες-και πολύ κοντινές-φωτογραφικές λείψεις από ένα ουράνιο σώμα αυτού του είδους. Αυτή ήταν και η τελική φάση της εν λόγω αποστολής που ξεκίνησε πριν από 12 χρόνια, όταν η Rosetta, καρπός της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Έρευνας, εγκατέλειψε τη Γη. Η Rosetta κατάφερε να συλλέξει κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες όσον αφορά τη χημική σύσταση του εν λόγω κομήτη: Ανακαλύφθηκε ότι περιέχει μερικά από τα βασικά δομικά στοιχεία της ζωής. Αυτή η πληροφορία μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ενδεχομένως, συγκρούσεις του πλανήτη μας με περιπλανώμενους κομήτες ν’ αποτέλεσαν το έναυσμα που ξεκίνησε τη ζωή πάνω στη Γη, δηλαδή να την «μόλυναν» με απαραίτητες χημικές ενώσεις που προκάλεσαν την ανάπτυξη περίπλοκων οργανικών ενώσεων. Θα μπορούσε επίσης να σημαίνει ότι αν στους πυρήνες των κομητών υπάρχουν οργανικές ενώσεις αρκετά περίπλοκες ώστε να μπορούν να λειτουργήσουν ως αυτό-αναπαραγόμενες δομές, κάτι σαν ιοί δηλαδή, η συσχέτιση της παρουσίας των κομητών με το ξέσπασμα επιδημιών να μην είναι εντελώς αστήρικτη τελικά. Εξάλλου, όπως έχει ήδη διαπιστωθεί, οι κομήτες, εκτός από πιθανοί γενεσιουργοί παράγοντες, αποτελούν και μια πολύ πραγματική απειλή για τη γήινη ζωή. Ο κομήτης 67P/Churyumov–Gerasimenko για παράδειγμα, έχει διάμετρο 2,5 μιλίων πράγμα που σημαίνει ότι αν συγκρουστεί με τον πλανήτη μας, κάτι που ευτυχώς δεν προβλέπεται να συμβεί, θα μπορούσε να καταστρέψει ολοσχερώς τον πολιτισμό μας. Επιπρόσθετα, η ξαφνική εξαφάνιση των δεινοσαύρων στα τέλη της Κρητιδικής περιόδου αποδίδεται στην πτώση ενός κομήτη μεσαίου μεγέθους η οποία προκάλεσε εκτεταμένες φυσικές καταστροφές που συγκλόνισαν το παγκόσμιο οικοσύστημα εκείνης της μακρινής εποχής.  Ένας κομήτης με διάμετρο μόλις 400 ποδιών πιστεύεται ότι προκάλεσε την έκρηξη της Tunguska το 1908, όταν εξερράγη πάνω από μια ερημική περιοχή της Σιβηρίας με τη δύναμη μιας ατομικής μόμβας 15 μεγατόνων, ισοπεδώνοντας 1000 τετραγωνικά μίλια δασικής έκτασης. Αλλά ο κομήτης της Tunguska ήταν μικροσκοπικός σε σύγκριση με κάποιον άλλο, διαμέτρου 10 μιλίων,  ο οποίος πιστεύεται ότι σχεδόν συγκρούστηκε με τον πλανήτη μας πριν από 3.500 χρόνια περίπου.

heavy

Σύμφωνα με ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες θεωρίες, ο συγκεκριμένος κομήτης καταγράφηκε από τους αρχαίους Αιγυπτίους το 22ο έτος της βασιλείας του φαραώ Τούθμωση του Τρίτου. Σύμφωνα με τις διασωθείσες σχετικές περιγραφές,  ήταν «ένας  εκτυφλωτικός δίσκος μεγαλύτερος από την πανσέληνο, ένα θέαμα θαυμαστό που ανάλογό του δεν έχει συμβεί από τότε που δημιουργήθηκε αυτή η Γη» (δηλαδή η Αίγυπτος.) Κινέζοι αστρονόμοι, οι οποίοι παρακολουθούσαν με μεγάλο ενδιαφέρον τα ουράνια φαινόμενα, επίσης πρόσεξαν αυτό το καταπληκτικό φαινόμενο. Το αρχαίο Mawangdui Silk Almanac, που φυλάσσεται στο Μουσείο Hunan Provincial στην επαρχία Changsh, απεικονίζει τον κομήτη ως έναν από τους μεγαλύτερους που παρατηρήθηκαν ποτέ. Όχι μόνο κάλυπτε ένα μεγάλο κομμάτι του ουρανού αλλά είχε και 10 τεράστιες ουρές. Έκτοτε, ο μεγαλύτερος κομήτης που έχει παρατηρηθεί από τότε που γεννήθηκε  η σύγχρονη αστρονομία, ήταν ο κομήτης De Cheseaux’s το 1744, ο οποίος είχε επτά ουρές. Οι προαναφερθείσες Αιγυπτιακές καταγραφές βρίσκονται σ’ έναν πάπυρο που φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη του Βατικανού και ονομάζεται ο πάπυρος Tulli. Πολλοί οπαδοί-θιασώτες της θεωρίας των αρχαίων αστροναυτών πιστεύουν ότι περιγράφει την εμφάνιση κάποιου εξωγήινου UFO με αποτέλεσμα πολλοί λόγιοι να αμφισβητήσουν την αξία του. Ωστόσο, φαίνεται να περιγράφει ένα πραγματικό γεγονός. Tο 22ο έτος της βασιλείας του Τούθμωση του Τρίτου συμπίπτει με το έτος 1486 π.χ. Αυτή είναι ακριβώς η χρονική περίοδος όπου σύμφωνα με τα σύγχρονα ημερολόγια, οι Κινέζοι παρατήρησαν τον κομήτη τους με τις δέκα ουρές.  Ο παραπάνω κομήτης θα πρέπει να πέρασε πολύ κοντά από τον πλανήτη μας. Μάλιστα, το πέρασμά του θα πρέπει να ήταν τόσο φαντασμαγορικό ώστε να ασκήσει πολύ μεγάλη επίδραση στις θρησκείες όλου του κόσμου. Αυτό το ανεπανάληπτο φυσικό φαινόμενο θεωρήθηκε ότι χαιρετούσε τη γέννηση κάποιου καινούργιου θεού. Έτσι λοιπόν, εκείνη τη χρονική περίοδο, πολιτισμοί σε όλο τον κόσμο άρχισαν να λατρεύουν μια νέα θεότητα που απεικονιζόταν ως ένας φτερωτός δίσκος στον ουρανό. Σχετικά παραδείγματα αποτελούν ο θεός των Χετταίων Kumarbis, ο Ασσυριακός θεός Antum, και ο Περσικός θεός Αhura Mazda. Στην Κίνα, εμφανίστηκε μια καινούργια θεότητα που αποκαλούταν Lao-Tien-Yeh “Ο Μέγας θεός” κατά τη διάρκεια της δυναστείας Sang. Απεικονιζόταν ως ένας κύκλος με ευθύγραμμες γραμμές που ακτινοβολούσαν ακτινωτά από κάτω του και από τα πλευρά του και που μοιάζει πάρα πολύ στην εμφάνιση μ’ έναν κομήτη. Το παραπάνω ιδεόγραμμα μοιάζει επίσης πάρα πολύ με το ιερογλυφικό που εμφανίστηκε στην Αίγυπτο κατά τη βασιλεία του Τούθμωση του Τρίτου. Στην Αίγυπτο ονομαζόταν Aten,  και απεικονιζόταν ως ένας κύκλος με ακτινωτές γραμμές που εκτείνονταν απ’ αυτόν. Οι Αιγυπτιολόγοι θεωρούν ότι το ιερογλυφικό του Aten απεικονίζει τον ήλιο, κάτι που σίγουρα συνέβη όταν ο φαραώ Ακενατόν επέβαλε τη λατρεία του Aten ως την κυρίαρχη Αιγυπτιακή θρησκεία στα μέσα του 1300 πχ, αλλά όταν το εν λόγω σύμβολο εμφανίστηκε για πρώτη φορά, έναν αιώνα πιο πριν στην πόλη των Θηβών, δεν συνοδευόταν από περιγραφές που να το συσχετίζουν ξεκάθαρα και συγκεκριμένα με κάποια ηλιακή θεότητα.

eric9

Ωστόσο, η ξαφνική εμφάνιση καινούργιων θρησκειών, δεν ήταν η μόνη κοινωνική μεταβολή που προέκυψε από το πέρασμα του πελώριου εκείνου κομήτη. Σε ολόκληρο τον τότε κόσμο ξέσπασε μια πρωτοφανής περίοδος βιαιοπραγιών. Η Αίγυπτος προχώρησε σε μια άγρια στρατιωτική εκστρατεία κατά τη διάρκεια της οποίας κατέκτησε τις σημερινές περιοχές του Ισραήλ, του Λιβάνου και της Λιβύης. Οι Χετταίοι της Τουρκίας  επιτέθηκαν στους γείτονές τους στην Ανατολική Μεσόγειο. Στη Συρία το Βασίλειο των  Mitanni επιτέθηκε στους Ασσυρίους του Ιράκ και οι Κασσίτες του Βόρειου Ιράν εισέβαλαν στην Βαβυλώνα του Νότιου Ιράκ. Ο λαός των  Yaz της Αρμενίας επιτέθηκε σε όλους τους γείτονές τους και ο πολιτισμός των Harappan στη Βόρειο-δυτική Ινδία εξαφανίστηκε κάτω από τις επιθέσεις φυλών του Αφγανιστάν. Εκείνη η παράξενη αναταραχή ξέσπασε μετά από μια περίοδο ειρήνης που διήρκησε αρκετές γενεές. Οι ειδικοί θεωρούν ότι τέτοιες φάσεις εκτεταμένων πολεμικών συρράξεων σχετίζονται με βραχυχρόνιες-και καταστροφικές-κλιματικές αλλαγές που προκαλούνται από αναπάντεχες πτώσεις των παγκόσμιων θερμοκρασιών.  Αποτέλεσμα αυτών των καιρικών μεταβολών ήταν η αποτυχία σοδειών που είχαν ως αποτέλεσμα  ελλείψεις τροφής οι οποίες με τη σειρά τους οδηγούσαν σε πολεμικές συγκρούσεις. Το ερώτημα που προκύπτει βέβαια είναι, τι προκάλεσε εκείνη την ξαφνική αλλαγή των καιρικών συνθηκών που διήρκησε περίπου μια δεκαετία;

Το 1985 ο γνωστός αστρονόμος Carl Sagan ταυτοποίησε τον κομήτη του 1486 πχ με τον κομήτη 12P/Pons-Brooks.Υπέθεσε μάλιστα ότι ένα μικρό κομμάτι του αποκολλήθηκε και έπεσε στη Γη με αποτέλεσμα η έκρηξη που ακολούθησε να σήκωσε σκόνη και καπνούς στα ανώτερα στρώματα της γήινης ατμόσφαιρας. Οι ηλιακές ακτίνες δεν μπορούσαν να φτάσουν στο έδαφος με την παλιά τους ένταση και έτσι προκλήθηκε μια  παγκόσμια πτώση της θερμοκρασίας. Αλλά ίσως αυτή να μη  ήταν η μοναδική επίδραση του παραπάνω κομήτη. Στη Βιέννη, τον Ιούλιο του 2000, στον Παγκόσμιο Συνέδριο για Καταστροφικά Γεγονότα και Μαζικές Εξαφανίσεις (the International Conference on Catastrophic Events and Mass Extinctions) διάφοροι επιστήμονες μαζεύτηκαν για να συζητήσουν τις πιθανές απειλές για τη ζωή πάνω στη Γη που αντιπροσωπεύουν οι κομήτες και οι αστεροειδείς. Εκτός λοιπόν από τις προφανείς καταστροφές που μπορεί να προκαλέσει η σύγκρουση ενός κομήτη με τη Γη όπως είναι για παράδειγμα οι εκτεταμένες πυρκαγιές, οι αφύσικα σκληροί χειμώνες και τα τσουνάμι, η προσοχή εκείνων των επιστημόνων εστιάστηκε στα διάφορα τοξικά χημικά στοιχεία που ενδέχεται να περιέχει ο πυρήνας ενός κομήτη.  Ένα από αυτά είναι το αμινοξύ vasopressin το οποίο υποτίθεται ότι μπορεί να προκαλέσει βίαιη και επιθετική συμπεριφορά στους ανθρώπους. Αν και δεν γνωρίζουμε σήμερα αν ο κομήτης 12P/Pons-Brooks περιέχει vasopressin, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, εκείνη η ουσία, αν είχε εισβάλει στην γήινη ατμόσφαιρα και είχε μολύνει την τροφική αλυσίδα, σίγουρα θα μπορούσε να αιτιολογήσει εκείνη την  περίεργη έξαρση της βίας και του πολέμου που σάρωσε το ανθρώπινο είδος στα 1400 πχ.

Κατά σύμπτωση, γνωρίζουμε ότι ένα  θραύσμα του κομήτη 12P/Pons-Brooks του κομήτη του 1486 BC έρχεται προς τη Γη όπου και θα περάσει πολύ κοντά της, κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του έτους που διανύουμε. Ο εν λόγω κομήτης διασπάστηκε σε πολλά κομμάτια όταν πέρασε πολύ κοντά από τον Δια. Το θραύσμα που μας ενδιαφέρει,  ονομάζεται Κομήτης 45P/Honda-Mrkos-Pajdusakova και πρώτο-εντοπίστηκε το 1948. Έχει διάμετρο ένα μίλι, αλλά ευτυχώς δεν θα συγκρουστεί με τη Γη. Ίσως όμως η Γη περάσει μέσα από την ουρά του. Ποιος ξέρει λοιπόν ποια θα είναι η επίδρασή του στην ατμόσφαιρα και στην ανθρώπινη συμπεριφορά;

Έρικ Σμυρναίος

 

30/05/17

 

 

 

Πηγές:

 

1)      http://www.esa.int/Our_Activities/Space_Science/Rosetta/Rosetta_finale_set_for_30_September

2)      http://garyschuman.tripod.com/id1.html

3)      http://www.ancient-origins.net/opinion-guest-authors/comet-changed-civilization-and-may-do-again-006770

http://users.tpg.com.au/users/tps-seti/crater.html

 

Ο ΑΣΤΡΙΚΟΣ ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΟΣ

 

mars-colony

Ο αστρικός μετάνθρωπος.   

Με πρώτη υποψήφια τη Σελήνη, ο πλανήτης Άρης φιγουράρει στη θέση του δεύτερου δημοφιλέστερου προορισμού των μελλοντικών διαπλανητικών ταξιδιών της ανθρωπότητας. Και γιατί όχι άλλωστε; Είναι ένας πλανήτης που δεν βρίσκεται σε απαγορευτικά μακρινή απόσταση από τη Γη και μοιράζεται κάποια κοινά χαρακτηριστικά με το δικό μας κόσμο όπως είναι μια στέρεα επιφάνεια και μια εναλλαγή εποχών που ακολουθεί έναν ετήσιο κύκλο. Επίσης, το ημερονύχτιό του είναι λίγες μόνο ώρες μεγαλύτερο από το δικό μας και σύμφωνα με τις τελευταίες ανακαλύψεις των αστρονόμων, κάτω από την επιφάνειά του ενδέχεται να κρύβονται μεγάλες ποσότητες νερού και μάλιστα σε υγρή μορφή. Κάθε φορά λοιπόν που κάποια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τη συναρπαστική προοπτική τη εξάπλωσης της ανθρωπότητας σε άλλους κόσμους, ο Άρης ως πιθανή πατρίδα των μελλοντικών ανθρώπων, προκαλεί ένα εύλογο κύμα ενθουσιασμού.

Για παράδειγμα, ο Elon Musk ο τολμηρός ιδιοκτήτης της εταιρίας Space X που μοιάζει να ειδικεύεται στο σχεδιασμό τολμηρών τεχνολογικών εγχειρημάτων, πρόσφατα ισχυρίστηκε ότι η εταιρία του θα μπορούσε να μεταφέρει επιβάτες στον Άρη μέχρι το 2025 και μάλιστα σε πολύ μεγάλους αριθμούς που θα αγγίζουν τις εκατοντάδες χιλιάδες. Επίσης, κατά τη διάρκεια του ημερολογιακού έτους που διανύουμε, το Αμερικανικό Κογκρέσο ζήτησε από τη NASA να εκτελέσει μια επανδρωμένη αποστολή μέχρι τον Κόκκινο Πλανήτη το αργότερο μέχρι το 2033 ενώ και κάποιες άλλες αναδυόμενες υπερδυνάμεις του πλανήτη μας, η Κίνα και η Ινδία, έχουν ήδη εκφράσει παρόμοιο ενδιαφέρον. Με βάση όλα αυτά, θα μπορούσε πολύ εύκολα να ισχυριστεί κανείς ότι ο δρόμος για την κατάκτηση του Άρη έχει πλέον ανοίξει και ότι είναι θέμα  χρόνου το πότε κάποιος αστροναύτης θα κάνει το πρώτο του βήμα πάνω στις άνυδρες αμμουδιές του Κόκκινου Πλανήτη, ένα κατόρθωμα που σίγουρα θα έχει έναν τεράστιο αντίκτυπο στο συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας, αντίστοιχο με αυτόν που είχαν τα τηλεοπτικά στιγμιότυπα της πρώτης προσελήνωσης, όταν προβλήθηκαν στους τηλεοπτικούς δέκτες ολόκληρου του πολιτισμένου κόσμου.

Είναι όμως έτσι; Ίσως όχι. Αν και ένα ταξίδι μέχρι τον Άρη θα μπορούσε γίνει  τεχνολογικά εφικτό μέσα στις επόμενες δυο δεκαετίες, το ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσο τα ανθρώπινα πλάσματα είναι βιολογικά και ψυχολογικά σε θέση να εγκαταλείψουν την Γη για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα και να ανταπεξέλθουν στις πρωτοφανείς προκλήσεις ενός διαπλανητικού αποικισμού. Υπάρχουν πολλοί επιστήμονες, μελετητές της ανθρώπινης συμπεριφοράς και των ψυχικών επιπτώσεων της παραμονής ανθρώπων σε κλειστά περιβάλλοντα για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα, που θεωρούν ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο. Σύμφωνα με την απαισιόδοξη άποψη που ενστερνίζονται, απλά ο άνθρωπος ως πλάσμα δεν είναι σχεδιασμένος για να αντέξει αυτή τη δοκιμασία. Επισημαίνουν ότι καμία πολυήμερη  προσομοίωση διαβίωσης στον Άρη-που διεξάγεται πάνω στη Γη-και κανένα ρεκόρ μακροχρόνιας παραμονής στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, δεν είναι σε θέση να προετοιμάσουν επαρκώς τους μελλοντικούς αστροναύτες για τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν σε περίπτωση που ταξιδέψουν μέχρι τον Άρη. Αυτό το απογοητευτικό συμπέρασμα προκύπτει από το γεγονός ότι δεν μπορούμε να προσομοιώσουμε τις ιδιαίτερες συνθήκες που χαρακτηρίζουν το Αρειανό περιβάλλον. Η Αρειανή επιφάνεια έχει ορισμένα χαρακτηριστικά όπως είναι το ασθενέστερο πεδίο βαρύτητας και η μεγάλη έκθεση στην κοσμική ακτινοβολία εξαιτίας της έλλειψης μαγνητόσφαιρας, που δεν μπορούν να αναπαραχθούν στη Γη. Επομένως, είμαστε ανίκανοι να προβλέψουμε τις βιολογικές επιδράσεις του Αρειανού περιβάλλοντος πάνω σ’ ένα ανθρώπινο πλάσμα, ιδιαιτέρα σε μεγάλο βάθος χρόνου. Γνωρίζουμε βέβαια ήδη ότι αν και ο Αμερικανός αστροναύτης Scott Kelly και ο Ρώσος κοσμοναύτης Mikhail Kornienko κατάφεραν να επιβιώσουν επιτυχώς για ένα χρόνο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, η συγκεκριμένη δοκιμασία τους προκάλεσε πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας, εξαιτίας της μακροχρόνιας παραμονής τους σ’ ένα περιβάλλον παρατεταμένης μικροβαρύτητας. Κι όμως, αυτές οι επώδυνες οργανικές επιπτώσεις είναι πολύ λιγότερες απ’ αυτές που θα υποστούν οι ταξιδιώτες για τον Άρη οι οποίοι θα κάνουν πολύ πιο μακροχρόνια ταξίδια και δεν θα ξέρουν καν αν θα καταφέρουν να επιστρέψουν ποτέ στη Γη.

Εκτός όμως από τις παραπάνω δυσκολίες, οι μελλοντικοί άποικοι του Άρη θα βρεθούν αντιμέτωποι και με τους ίδιους τους εαυτούς τους. Για παράδειγμα, σήμερα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η μακροχρόνια παραμονή μιας μικρής ομάδας ανθρώπων σ’ ένα κλειστό και τεχνητό περιβάλλον, αναπόφευκτά προκαλεί τριβές και συγκρούσεις μεταξύ τους που πολύ συχνά αποδεικνύονται καταστροφικές. Επίσης, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους αλλά και της παραμονής τους στον Άρη, που θα μπορούσε κάλλιστα να αποδειχτεί και μόνιμη, οι γήινοι άποικοι θα υποχρεωθούν να διαχειριστούν ένα πλήθος ψυχολογικών καταπονήσεων που θα προκύψουν από το γεγονός ότι πολλές από τις  πολιτικές και πολιτιστικές πεποιθήσεις τους που μπορεί να είναι λειτουργικές πάνω στη Γη, στο ξένο περιβάλλον του Άρη θα πρέπει είτε να ανασχηματιστούν, είτε να εγκαταλειφθούν εντελώς. Για παράδειγμα, η πρακτική του κλωνισμού και η σεξουαλική αποχή ενδέχεται να θεωρηθούν απαραίτητες προκειμένου να διατηρηθούν υγιείς οι πληθυσμοί των μελλοντικών αποικιών από γενιά σε γενιά χωρίς να προκύψει ο εκφυλιστικός κίνδυνος της ενδογαμίας ανάμεσα στον πολύ μικρό αρχικά πληθυσμό των πρώτων αποίκων. Επίσης, πρακτικές όπως είναι η προστασία κάποιων στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων ίσως χρειαστεί να αναθεωρηθούν σ’ ένα κλειστό και εύθραυστο περιβάλλον όπου η παραμικρή απώλεια κεντρικού ελέγχου θα ισοδυναμεί με μια γενικευμένη καταστροφή.

Προκειμένου να αντιμετωπιστούν κάποιες από αυτές οι δυσκολίες, εξετάζεται η δυνατότητα να περιέλθουν οι πρώτοι ταξιδιώτες σε μια κατάσταση τεχνητού κώματος που θα κάνει το ταξίδι τους πολύ πιο ανεκτό. Αλλά και πάλι, μόλις φτάσουν στον Άρη, θα υποχρεωθούν να επιβιώσουν επ’ αόριστο σ’ ένα περιβάλλον όπου τα τεχνολογικά συστήματα υποστήριξης της ζωής θα είναι μια ασταμάτητη αναγκαιότητα, τουλάχιστον έως ότου σε κάποιο απώτερο μέλλον, κάποια πολύ ανεπτυγμένη τεχνολογία γαιοπλασίας καταφέρει να μετατρέψει το άνυδρο, κατεψυγμένο  και μη αναπνεύσιμο περιβάλλον του Κόκκινου Πλανήτη σε κάτι περισσότερο φιλόξενο και ανεκτό.

Φαίνεται λοιπόν ότι τα ανθρώπινα πλάσματα, στη σημερινή τους μορφή, δεν θα κατάφερουν να επιβιώσουν στον Κόκκινο Πλανήτη. Το ανθρώπινο σώμα και το ανθρώπινο μυαλό είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να ζει σ’ ένα ανοιχτό γήινο περιβάλλον επομένως, κάποιες συγκεκριμένες βιολογικές και ψυχολογικές προκλήσεις που θα αντιμετωπίσουν κατά το ταξίδι τους και την παραμονή τους στον Άρη θα είναι κατά πάσα πιθανότητα πολύ δύσκολες για να καταφέρουν να τις διαχειριστούν και να παραμείνουν ζωντανοί.

Υπάρχουν ωστόσο κάποιοι περισσότερο τολμηροί στοχαστές που θεωρούν ότι κάποιου είδους βιολογική ή γονιδιακή μετατροπή του ανθρώπινου σώματός θα μας πρόσφερε  μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης σ’ έναν πλανήτη όπου δεν χρειάστηκε να εξελιχθούμε  ποτέ. Ουσιαστικά αποδέχονται το γεγονός ότι η ανθρώπινη φυλή δεν είναι προσαρμοσμένη για ν’ αποικίσει το κοσμικό διάστημα και προτείνουν ως καλύτερη λύση μια επιτάχυνση της βιολογικής εξέλιξης των αστροναυτών που μπορεί να γίνει τεχνητά, προτού  ξεκινήσουν το διαπλανητικό ταξίδι τους. Κάποιες μόνιμες μετατροπές εξάλλου, που θα περιλαμβάνουν χειρουργικές και γονιδιακές επεμβάσεις, θα μπορούσαν να δώσουν τη δυνατότητα στους μελλοντικούς αστροναύτες να επιβιώσουν στον Άρη με τρόπους που οι απλοί άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να μιμηθούν.  Ήδη υπήρξαν κάποιοι που πρότειναν να επιλεχτούν με βάση τη γενετική τους προδιάθεση ως προς την αντοχή τους στη ραδιενεργό ακτινοβολία. Επίσης, μια γονιδιακή μετατροπή που θα επέτρεπε στους αστροναύτες μας να ζουν και να δραστηριοποιούνται ανενόχλητοι σ’ ένα περιβάλλον με πολύ μικρότερα ποσοστά οξυγόνου στην ατμόσφαιρα, όπως ήδη συμβαίνει σε πληθυσμούς που ζουν σε πολύ μεγάλα γήινα υψόμετρα, ή να νιώθουν άνετα σε χαμηλές θερμοκρασίες ή ακόμα που θα μείωνε τις διατροφικές τους ανάγκες, μοιάζει πολύ δελεαστική σ’ ένα τεχνητό περιβάλλον όπου οι παραπάνω ανάγκες μεταφράζονται σε σπατάλη πολύτιμων ενεργειακών πόρων και πρώτων υλών.

Αυτές οι ιδέες, αν και ακούγονται σοκαριστικές, έως και ανήθικες, δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσουν τόσο πολύ. Μια αντικειμενική μελέτη του ανθρώπινου είδους αποδεικνύει ότι καταφέραμε να κατακτήσουμε και να κατοικήσουμε σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας, επειδή αλλάξαμε, γονιδιακά αλλά και πολιτιστικά. Για παράδειγμά, το χλωμό δέρμα και τα γαλανά μάτια ενός κατοίκου της Βόρειας Ευρώπης διαφέρουν πάρα πολύ από το σκούρο δέρμα και τις καστανές ίριδες ενός κατοίκου της Αφρικής παρά το γεγονός ότι οι εν λόγω αλλαγές, σύμφωνα πάντα με τους ανθρωπολόγους, προέκυψαν στο εξελικτικά μικρό χρονικό διάστημα κάποιων δεκάδων χιλιάδων ετών.  Στις Αμερικανικές Άνδεις και στα Υψίπεδα του Θιβέτ υπάρχουν πληθυσμοί που επιβιώνουν σε περιβαλλοντικές συνθήκες που είναι εντελώς αντίξοες για μας ενώ ένα ακόμα πιο εντυπωσιακό σχετικό παράδειγμα είναι μια φυλή ορεσίβιων της Νοτίου Αμερικής που έμαθε να καταναλώνει μεγάλες ποσότητες νερού που περιέχει αρσενικό χωρίς να υφίσταται δυσάρεστες οργανικές επιπτώσεις.

Οι ανθρώπινες κοινωνίες έχουν παρουσιάσει μια αντίστοιχη ευελιξία και προσαρμοστικότητα. Σε περιβάλλοντα όπου ο ανδρικός πληθυσμός σπανίζει εξαιτίας συνεχόμενων πολεμικών συγκρούσεων, η πολυγαμία, όπου ένας άνδρας παντρεύεται πολλές γυναίκες, είναι ένας απόλυτα αποδεκτός θεσμός. Σε διαμετρικά αντίθετες καταστάσεις ωστόσο, όπου οι γυναίκες σπανίζουν, η πολυανδρία δεν φαίνεται να προκαλεί ιδιαίτερα προβλήματα ως προς την λειτουργικότητα και τη συνοχή της κοινωνίας.

Θα πρέπει λοιπόν να αποδεχτούμε το γεγονός ότι αν καταφέρουμε ποτέ να αποκοπούμε από τον ομφάλιο λώρο της Γης και να κατακτήσουμε κάποιους ξένους κόσμους, θα αλλάξουμε και εμείς ως είδος. Ο βραχύβιος και ευάλωτος  Homo Sapiens της εποχής μας μπορεί να μην είναι φτιαγμένος για να σαλπάρει στις θάλασσες των άστρων και να καρφώσει τα λάβαρά του σε άγνωστες ακτές, κρύβει ωστόσο μέσα του το σπόρο μιας χρυσαλίδας που όταν έρθει η στιγμή θ’ ανοίξει τα φτερά της και θα κατακτήσει τους διαστρικούς αιθέρες. Και ίσως κάποια μέρα, σ’ ένα απώτερο μέλλον, τα μεταλλαγμένα και μετα-ανθρώπινα παιδιά μας να επισκέπτονται ως ευσεβείς τουρίστες το λίκνο της ανθρωπότητας, τον πλανήτη Γη, να βλέπουν στα μουσεία εκείνων των μακρινών καιρών τα δικά μας πορτρέτα και να αναλογίζονται με δέος το πόσο πολύ τους άλλαξαν εκείνοι οι κοσμικοί άνεμοι που κάποιοι πρωτοπόροι πρόγονοί τους τόλμησαν να αφουγκραστούν.     

 

Έρικ Σμυρναίος

 

Ο Έρικ Σμυρναίος είναι κατά το ήμισυ Έλληνας και κατά το ήμισυ Φιλανδός, και γεννήθηκε στην Αγγλία το 1970, όπου και σπούδασε Νομικά. Από το 1993 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα όπου, στον ελεύθερο χρόνο του, αρέσκεται να γράφει διηγήματα και μυθιστορήματα που κινούνται στο χώρο του φανταστικού. Παρά το ότι η μητρική του γλώσσα δεν είναι τα ελληνικά, τα έργα του είναι γραμμένα σε αυτή τη γλώσσα, την οποία ο ίδιος θεωρεί “την τελειοτέρα όλων των γλωσσών”. Κατά τα άλλα, του αρέσει ο κινηματογράφος φαντασίας, με ιδιαίτερη προτίμηση στο είδος του μεταφυσικού θρίλερ και της επιστημονικής φαντασίας, το διάβασμα, οι πεζοπορίες στα συναρπαστικά ελληνικά βουνά και η εξερεύνηση μυστηριακών τόπων, κατά προτίμηση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Φιλοδοξεί μια μέρα να πατήσει το πόδι του στον πλανήτη Άρη, αν κι έχει αποδεχτεί πλέον το γεγονός ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι μάλλον απίθανο. Τα τέσσερα βιβλία του Συγγραφέα : α) Η Κυρά Της Πόλης β) Δεσμοί Αίματος γ) Η Εκδίκηση της Κασσάνδρας.δ ) Κθούλου Φτού-νγκ

 

Ο ΕΝΑΤΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ

planet 9

 

Εννιά… η σχέση του Ηλιακού μας Συστήματος με τον αριθμό, μάλλον είναι ταραχώδης. Επί 76 χρόνια οι πλανήτες που συγκροτούσαν αυτή την αστρική γειτονιά ήταν εννιά. Μέχρι το 2006 και τον υποβιβασμό του Πλούτωνα σε πλανήτη-νάνο για λόγους που όντως υπάκουαν σε μια χρηστική λογική. Φαίνεται όμως ότι ο αριθμός οκτώ που τα τελευταία 11 χρόνια καθορίζει και τα μέλη του πλανητικού μας συστήματος, πιθανόν να μην χαρεί για πολύ ακόμα την θέση του. Από την μια, μερίδα της αστρονομικής κοινότητας φαίνεται να θέλει να επαναφέρει στον Πλούτωνα το πλανητικό του status. Από την άλλη, ίσως κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον Πλούτωνα να παραμένει για την ώρα αθέατο στα βάθη της Ζώνης Kuiper, περιμένοντας να εντοπιστεί. Βλέπετε η όλη συζήτηση δεν έχει να κάνει με αριθμητικές και μόνο… ιδιοτροπίες. Δεκάδες δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από τον Ήλιο, κάτι φαίνεται να δημιουργεί καπνό. Μένει να δούμε αν όντως υπάρχει και εστία φωτιάς.

 

Πέρα από τον Ποσειδώνα

Μπορεί να αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι του Ηλιακού μας Συστήματος, άλλα η Ζώνη Kuiper μας είναι για την ώρα μια σχετικά αχαρτογράφητη περιοχή. Μέσα σε περίπου 3 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα διαστήματος, υπάρχουν πολλά και πολύ ενδιαφέροντα σώματα. Με αρχηγό τον Πλούτωνα μπορούμε να βρούμε άλλους παρόμοιους με αυτόν κόσμους, όπως την Σέντνα και τη Έριδα, άλλα και τον Κουειοάρ, τον Μακεμάκε, και την Χαουμεία.   Μαζί με αυτά και εκατοντάδες χιλιάδες ακόμα μικρότερα σώματα, παγωμένα κατάλοιπα μιας αρχέγονης εποχής, όταν το Ηλιακό Σύστημα είχε μόλις σχηματιστεί. Εδώ είναι και ο τόπος από όπου ξεκινούν οι βραχυπερίοδοι κομήτες το ταξίδι τους προς το εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα. Τα σώματα της Ζώνης Kuiper παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον για πολλούς λόγους. Κυρίως για το ότι είναι πλούσια σε νερό, άλλα και πολύτιμα οργανικά συστατικά. Κατά τον Freeman Dyson αξίζουν την ερευνητική μας προσοχή γιατί ίσως να αποτελούν φορείς ζωής. Για την ακρίβεια, πολλά από αυτά τα σώματα φωτογραφίζονται ως υπαίτια για την γονιμοποίηση της Γης με πολύτιμα οργανικά υλικά σε μια πολύ πρώιμη φάση της ζωής της. Είναι αυτά τα οργανικά υλικά που ίσως να ώθησαν την υπόθεση της ανάπτυξης της ζωής. Και ίσως στους πυρήνες τους να βρίσκονται μονοκύτταρες μορφές ζωής, ανάλογες με αυτές που μπορεί να αποίκησαν τον πλανήτη μας. Το πόσο πραγματικά ενδιαφέρον έχει ο κόσμος που εκτείνεται πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα, κατέδειξε με πολύ εμφατικό τρόπο και η διαστημοσυσκευή New Horizons, κατά την επίσκεψη της στον Πλούτωνα σχεδόν δύο πριν. Το New Horizons, που αυτή την στιγμή βρίσκεται για τα καλά στο εσωτερικό της Ζώνης Kuiper, είναι καθ’ οδόν για το επόμενο ιστορικό του ραντεβού την Πρωτοχρονιά του 2019 με το 2014MU69, ένα τυπικό μικρό σώμα της Ζώνης Kuiper. Και αυτή η αποστολή αναμένεται να μας δώσει πολύτιμο υλικό στην προσπάθεια μας να κατανοήσουμε αυτήν την περιοχή του Ηλιακού Συστήματος. Ορισμένα σώματα της Ζώνης όμως, όπως θα δούμε και στην συνέχεια μαγνήτισαν το ενδιαφέρον και για έναν επιπρόσθετο λόγο.

mu69

To 2014MU69, ένα τυπικό σώμα τηs Ζώνηs Kuiper, και επόμενοs στόχοs του New Horizons.

 

Τροχιακές  ανωμαλίες

Για χιλιάδες χρόνια το Ηλιακό Σύστημα απαρτιζόταν από 6 πλανήτες. Πρόκειται για τους πλανήτες που είναι ορατοί με γυμνό μάτι, χωρίς κανένα οπτικό βοήθημα. Το Ηλιακό Σύστημα τελείωνε στα όρια του Κρόνου. Η επινόηση του τηλεσκοπίου όμως από το 1609 και μετά, έμελλε να αλλάξει σταδιακά την για χιλιάδες χρόνια παγιωμένη εικόνα. Τα τηλεσκόπια ξεκίνησαν να εξελίσσονται και μαζί τους και τα μαθηματικά εργαλεία που βοηθούσαν στην αποκρυπτογράφηση των μυστικών του νυχτερινού ουρανού. Το 1781 σηματοδότησε την  ανακάλυψη του πλανήτη Ουρανού. Το Ηλιακό Σύστημα μόλις είχε μεγαλώσει, άλλα δεν θα έμενε για πολλά χρόνια ακόμα με επτά μέλη. Κάτι στην τροχιά του νέου πλανήτη ξεκίνησε να προβληματίζει τους παρατηρητές. Ο προβληματισμός αυτός τελικά ενσαρκώθηκε σε έναν νέο πλανήτη το 1846. Είναι η χρονιά του Ποσειδώνα, του όγδοου πλανήτη του Ηλιακού μας Συστήματος. Υπό την ίδια ακριβώς λογική το 1930 εντοπίστηκε και ο Πλούτωνας. Παρά την αλματώδη πρόοδο των οπτικών μέσων παρατήρησης κατά τους τελευταίους αιώνες, ο εντοπισμός πλανητών ήταν μια μεγάλη πρόκληση. Όσο απομακρυνόμαστε από τον Ήλιο τόσο αυξάνει η αμυδρότητα, και τόσο πιο αδύναμο είναι το όποιο οπτικό ερέθισμα. Η όποιες ανακαλύψεις, ιδίως πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα προβλέπονται από θεωρητικά μαθηματικά μοντέλα. Μια τέτοια ανάλογη τροχιακή ανωμαλία, σαν αυτή που οδήγησε στην ανακάλυψη του Ποσειδώνα, φαίνεται ότι έχει ξεκινήσει να δημιουργεί ένα μοντέρνο αστρονομικό μυστήριο.

 

Αντικείμενα διασκορπισμένου δίσκου, και ύποπτες ομαδοποιήσεις

Τα αντικείμενα διασκορπισμένου δίσκου ( Scattered disk objects ), αποτελούν μια ειδική κατηγορία μεταποσειδώνιων σωμάτων. Πρόκειται για τυπικά σώματα της Ζώνης Kuiper, άλλα έχουν κάποια ξεχωριστά γνωρίσματα που τα διαφοροποιούν από τα υπόλοιπα. Όπως η μεγάλη εκκεντρότητα στις τροχιές τους, άλλα και η σε ορισμένα από αυτά σχεδόν χαοτική τροχιά. Τα βρίσκουμε λίγο μετά την τροχιά του Ποσειδώνα, άλλα και σε αποστάσεις που μπορεί να ξεπερνούν και τα 15 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Η Έριδα αποτελεί τον κυριότερο εκπρόσωπο τους, με διαστάσεις που την τοποθετούν άνετα στους πλανήτες-νάνους. Αυτό που πυροδότησε το επιπλέον ενδιαφέρον σχετικά με τα σώματα αυτά, έχει να κάνει με κάποιες παράδοξες ομαδοποιήσεις, συγκεντρώσεις των αντικειμένων αυτών. Σαν μικρά σμήνη. Η κυριότερη αιτία αυτού του φαινομένου μπορεί να είναι η βαρυτική επιρροή ενός άλλου, πολύ μεγαλύτερου σώματος στην περιοχή. Κάπως έτσι δύο αστρονόμοι του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, ο Mike Brown και ο Konstantin Batygin, ξεκίνησαν να εργάζονται πάνω στην υπόθεση αυτή, τρέχοντας αρκετά μαθηματικά μοντέλα και προσομοιώσεις. Βασισμένοι και στην δουλειά των Chad Trujillo και Scott Sheppard από το 2014, κατέληξαν στην διατύπωση της υπόθεσης, ότι ένας πραγματικά μεγάλος πλανήτης βρίσκεται σε αυτές τις σκοτεινές και παγωμένες εσχατιές του Ηλιακού Συστήματος. Τον αρχικό τους σκεπτικισμό τελικά παραμέρισε η θεωρητική για την ώρα λειτουργικότητα του μοντέλου αυτού. Φαίνεται ότι πολλά ερωτηματικά, όχι μόνο για τα Αντικείμενα Διασκορπισμένου Δίσκου, άλλα και κάποια σημαντικά ερωτηματικά που αφορούν την ίδια την λειτουργία του Ηλιακού Συστήματος, μάλλον απαντώνται. Φυσικά ένα θεωρητικό μοντέλο, όσο καλά λειτουργικό και αν είναι πάντα χρειάζεται όχι μόνο την παρατηρησιακή επιβεβαίωση, άλλα και την ανεξάρτητη διασταύρωση του από άλλες πηγές. Μέχρι να συμβεί και αυτό ας δούμε πώς μπορεί να μοιάζει αυτός ο εκπληκτικός κόσμος.

dwarf-planet-RR24

Οι ένοικοι των παρυφών του Ηλιακού Συστήματοs.

 

Ένας μικρός παράξενος γίγαντας

Με βάση λοιπόν τα θεωρητικά μοντέλα, ο πλανήτης αν όντως υπάρχει θα πρέπει να είναι ο ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα τους γήινους πλανήτες, και τους παγωμένους γίγαντες Ουρανό και Ποσειδώνα. Προβλέπεται μια μάζα της τάξεως των 10 αντίστοιχων γήινων. Αυτό το γεγονός τον καθιστά είτε μια τεράστια βραχώδη υπέρ-γαία, έναν πλανήτη με ανάλογη με την Γη σύσταση, άλλα 10 φορές βαρύτερο, και μέχρι 4 φορές μεγαλύτερο. Κάποιοι ερευνητές αρέσκονται στο να τον φαντάζονται σαν έναν «υπέρ-Πλούτωνα», ένα σώμα δηλαδή με παγωμένη και βραχώδη σύσταση ανάλογη με αυτή του μικρού πλανήτη νάνου. Μόνο που ο Πλανήτης 9 θα είναι σαν 5.000 «Πλούτωνες» μαζί από άποψη μάζας. Αυτό το σενάριο φαίνεται και το λιγότερο πιθανό, μιας και το εναπομείναν υλικό σε αυτή την περιοχή του Ηλιακού Συστήματος, αν συγκεντρωνόταν, μετά βίας θα σχημάτιζε έναν πλανήτη σαν την Γη. Άλλα και το σενάριο της υπέρ-γαίας έχει δυσκολίες. Με βάση τα όσα γνωρίζουμε για τον σχηματισμό του Ηλιακού μας Συστήματος, φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο ένα τέτοιο σώμα να έχει δημιουργηθεί τόσο μακριά από τον Ήλιο, όπου τα βαρύτερα υλικά είναι σε αφθονία. Αμέσως μετά τον εντοπισμό του, το μεγαλύτερο ίσως ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί σε πρώτη φάση είναι το γιατί βρέθηκε εκεί. Η περισσότερο δόκιμη προσέγγιση έχει να κάνει με το να εκπροσωπεί μια εντελώς νέα κλάση πλανητών, άγνωστη στην πλανητική μας γειτονιά, άλλα πολύ διαδεδομένη σε άλλα πλανητικά συστήματα. Ένας μίνι Ποσειδώνας. Ένα πλανητικό υβρίδιο που συνδυάζει χαρακτηριστικά υπεργαίας και αέριου-παγωμένου γίγαντα. Αυτό το σενάριο ίσως να δένει περισσότερο με την προσέγγιση που θέλει τον Πλανήτη 9 να έχει βρεθεί τόσο μακριά λόγω του μηχανισμού της πλανητικής μετανάστευσης που θα αναλυθεί παρακάτω. Τον βραχώδη πυρήνα του θα σκεπάζει μια πυκνή ατμόσφαιρα Υδρογόνου και Ήλιου, ανάλογη με αυτή των μεγάλων πλανητών, αν και με λίγο μικρότερη πυκνότητα. Όσο για την τροχιά του, υπολογίζεται υπερβολικά έκκεντρη. Στο περιήλιο μπορεί να πλησιάσει στα 30 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα, ενώ το αφήλιο τον «στέλνει» μέχρι και 180 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά, 1200 φορές η απόσταση Γης – Ήλιου. Λογικό επόμενο και η διάρκεια περιστροφής του γύρω από τον Ήλιο να θέλει πάρα πολλά χρόνια για να ολοκληρωθεί. Θα πρέπει κανείς να περιμένει 10 με 20.000 γήινα χρόνια για να περάσει ένας χρόνος στον πλανήτη αυτόν.

planet 9

Aυτή την εικόνα συνέλαβαν οι δημιουργοί του Discovery Science για τον Πλανήτη 9, στο ντοκυμαντέρ ” Does Planet 9 actually exist ? “.

 

Περιπλανώμενος

Πώς λοιπόν o Πλανήτης 9 βρέθηκε εκεί ; Και πώς μπορούμε να εξηγήσουμε και άλλες  «ανωμαλίες» στο δικό μας Ηλιακό Σύστημα, που αφορούν την δομή της Ζώνης Kuiper, άλλα και τον μεγάλο αριθμό των «Πλουτωνίδων» ( σώματα ανάλογα με τον Πλούτωνα ), που συνεχώς ανακαλύπτουμε ; Ακόμα και περιπτώσεις πλανητών «νομάδων», εξόριστων από τα πλανητικά τους συστήματα, που παρουσιάζονται σαν απαιτητικοί γρίφοι. Μια αρκετά λειτουργική εξήγηση, φαίνεται ότι βρίσκεται σε μια όχι και τόσο νέα προσέγγιση. Η θεωρία της Πλανητικής Μετανάστευσης, μετρά σχεδόν 35 χρόνια ζωής. Σύμφωνα με αυτή, οι μεγάλοι, μαζικότεροι πλανήτες , όντως σχηματίζονται μακριά από το μητρικό τους άστρο. Η βαρυτική αλληλεπίδραση όμως αυτών των μεγάλων σωμάτων, τόσο με τα υπολείμματα του μοριακού νέφους, όσο και με άλλους μικρότερους ή μεγαλύτερους πρωτοπλανήτες, μπορεί να τους ωθήσει να βρεθούν σε μια πορεία  πολλές φορές πολύ κοντά στο άστρο τους, σε ένα ενίοτε «σπιράλ θανάτου», αφού πολλοί από αυτούς καταλήγουν στην διάπυρη επιφάνεια του άστρου τους. Αντίστροφη πορεία φυσικά και είναι εφικτή. Ο Πλανήτης 9 δείχνει να εντάσσεται σε μια ανάλογη περίπτωση. Σύμφωνα με ορισμένα θεωρητικά μοντέλα, ο Δίας φαίνεται να ώθησε αυτόν τον πλανήτη πολύ μακριά από τον τόπο «γέννησης» του. Ανάλογα επίσης παραδείγματα φαίνεται να ενσαρκώνουν τόσο ο Ουρανός, όσο κυρίως ο Ποσειδώνας στην δική μας πλανητική γειτονιά. Μπορεί να φαίνεται δύσκολο να το φανταστούμε, έχοντας στο μυαλό μας την σημερινή σχετικά σταθερή κατάσταση του Ηλιακού Συστήματος, άλλα φαίνεται ότι οι συνθήκες στα νεογέννητα πλανητικά συστήματα, τείνουν να είναι χαοτικές. Πιθανό επίσης θεωρείται και το σενάριο της σύλληψης του από γειτονικό πλανητικό σύστημα. Ο Πλανήτης 9 είναι πιθανόν να μην είναι ιθαγενής του Ηλιακού Συστήματος. Μπορεί σήμερα το κοντινότερο άστρο να απέχει 4,2 έτη φωτός, άλλα η κατάσταση δεν ήταν πάντοτε έτσι. Στην πάροδο του χρόνου, άστρα προσεγγίζουν, ενίοτε πολύ κοντά. Έχει συμβεί στο παρελθόν και θα ξανασυμβεί στο μέλλον. Κατά την διαδικασία της προσέγγισης, οι τροχιές διαταράσσονται, μικρά και μεγαλύτερα σώματα ωθούνται σε θέσεις πολύ διαφορετικές από τις αρχικές τους. Η ίδια σκέψη υπάρχει και για έναν μεγάλο αριθμό κομητών στο Ηλιακό μας Σύστημα, που φαίνεται να μην έχει γηγενή προέλευση. Μια τελευταία υπόθεση τον θέλει να βρίσκεται αρχικά σε μια τροχιά κοντά σε αυτή του Ποσειδώνα, άλλα να αποσπάστηκε στην τωρινή του θέση κατόπιν βαρυτικής έλξης από γειτονικό διερχόμενο άστρο.

PlanetMigration

O μηχανισμόs τηs πλανητικήs μετανάστευσηs. Εδώ απεικονίζεται η σπειροειδήs πορεία ενόs πλανήτη σαν τον Δία από το αρχικό σημείο δημιουργίαs, σε ένα σημείο πολύ κοντά στο άστρο του. Μια μόνο από τιs περιπτώσειs αυτήs τηs πολύ ενδιαφέρουσαs λειτουργίαs.

 

Φασματικός

Παρά τις πραγματικά μεγάλες διαστάσεις του, η υπόθεση του εντοπισμού του από οπτικά μέσα παρατήρησης παραμένει μια για την ώρα δύσκολη υπόθεση. Αν υπάρχει θα πρέπει να είναι εξαιρετικά αμυδρός. Μια μεγάλη προσπάθεια για τον εντοπισμό του έχει ήδη ξεκινήσει, με ναυαρχίδα το τεράστιο τηλεσκόπιο Subaru, με διάμετρο 8,2 μέτρα που βρίσκεται στο όροs Μάουνα Κέα της Χαβάη. Οι ειδικοί αισιοδοξούν ότι αν όντως υπάρχει θα εντοπιστεί μέχρι το αργότερο τα μέσα της επόμενης δεκαετίας. Όσο για την πιθανότητα ζωής ; Όσο παράξενο ακούγεται αυτή είναι μια υπόθεση που δεν μπορεί να αποκλειστεί κατηγορηματικά. Ιδίως αν ο πλανήτης διαθέτει σύστημα δορυφόρων ανάλογο με αυτά του Δία και του Κρόνου. Τίποτα δεν αποκλείει την πιθανότητα μιας άλλης «Ευρώπης» ή «Εγκέλαδου» τόσο μακριά από τον Ήλιο. Μέχρι να εντοπιστεί θα παραμένει στην μεθοριακή γραμμή μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Καλό είναι να τονιστεί εδώ το ότι η αναζήτηση ενός τέτοιου πλανήτη στις εσχατιές του Ηλιακού Συστήματος έχει πάρει διάφορες μορφές κατά το παρελθόν. Το ζήτημα έχει κατά έναν βαθμό αμαυρωθεί ιδίως από διάφορους «Νιμπίρου». Αυτός ο πλανήτης ΔΕΝ είναι κανένας Νιμπίρου, ούτε απειλεί να καταστρέψει την Γη. Αν αφήσουμε κατά μέρος τις ιστορίες αυτές, θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε ότι ο χώρος που ξεκινά μετά την γήινη ατμόσφαιρα, είναι ένας ωκεανός  θαυμάτων, μια μαγική χώρα, ένα θηριοτροφείο πιθανοτήτων, όπου οι πιθανότητες, άλλα και τα όσα έχουμε ήδη εντοπίσει, έχουν κατά μια έννοια ξεπεράσει πολλές φορές την ανθρώπινη φαντασία. Οι εξελίξεις έχουν ήδη ξεκινήσει να αποκτούν μια πολύ ενδιαφέρουσα αύρα. Η ερχόμενη δεκαετία αναμένεται να αλλάξει πολλά και μάλλον με ριζικό τρόπο.

sn11_s

To τηλεσκόπιο Subaru ( Πλειάδεs στα Ιαπωνικά ), προσφέρει για την ώρα την καλύτερη πιθανότητα εντοπισμού του ένατου πλανήτη.

 

 

 

 

Η ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΕΙΑΝΩΝ

mars.jpg

Το έτος 1877 χαρακτηρίστηκε από κάποιες πολύ εντυπωσιακές τεχνολογικές καινοτομίες που διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό τη μετέπειτα εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού. Για παράδειγμα, η πρώτη τηλεφωνική εταιρία, η Bell Telephone Company, ιδρύθηκε στις 9 Ιουλίου του 1877. Στις 12 Αυγούστου του ίδιου έτους, ο Thomas Alva Edison ολοκλήρωσε την κατασκευή του πρώτου φωνογράφου. Στις 17 Νοεμβρίου αποδόθηκε από το Πανεπιστήμιο του Cambridge ο τιμητικός τίτλος Doctorate of Law στον Κάρολο Δαρβίνο ο οποίος είχε αναπτύξει τη γνωστή σε όλους μας πλέον θεωρία της Εξέλιξης των Ειδών. Ο Emile Berliner έφτιαξε το πρώτο μικρόφωνο. Τέλος, το έτος 1877 ανακαλύφθηκε ζωή στον Άρη. Και δεν μιλάμε για απλές μορφές ζωής, για φυτά ή για τίποτα πρωτόγονους οργανισμούς αλλά για ζωή προικισμένη με νοημοσύνη, η οποία είχε αναπτύξει έναν πολύ εξελιγμένο πολιτισμό. Τουλάχιστον, έτσι νόμισαν οι άνθρωποι εκείνης της εποχής. Φυσικά, όπως όλοι γνωρίζουμε, η μετέπειτα ανάπτυξη της τεχνολογίας των τηλεσκοπίων πρόσφερε τη δυνατότητα στους αστρονόμους να παρατηρήσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τα χαρακτηριστικά της επιφάνειας του Κόκκινου πλανήτη και να διαψεύσουν τελείως αυτή τη συγκλονιστική ανακάλυψη, ωστόσο η επίδραση που άσκησε-και ασκεί ακόμα-στην εξέλιξη της ανθρώπινης σκέψης υπήρξε τόσο βαθιά και καθοριστική ώστε να μπορούμε να μιλάμε για μια πλάνη η οποία καθόρισε σε πολύ μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το σύμπαν και τη θέση μας σε αυτό.

Στην πραγματικότητα όλα ξεκίνησαν από τη λανθασμένη μετάφραση μιας και μόνο λέξης: Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα κατασκευάζονταν όλο και μεγαλύτερα τηλεσκόπια στα αστεροσκοπεία ολόκληρου του κόσμου. Ένας Ιταλός αστρονόμος, ο Giovanni Virginio Schiaparelli, από το αστεροσκοπείο του Μιλάνου, άρχισε να σχεδιάζει έναν περίτεχνο χάρτη που απεικόνιζε την επιφάνεια του πλανήτη Άρη. Στο σημείο αυτό καλό είναι να θυμόμαστε ότι ενώ σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να αναπαράγουμε σε τρισδιάστατη μορφή τους κρατήρες που σημαδεύουν την επιφάνειά του Πλούτωνα, η τεχνολογία του 1870 με δυσκολία διέκρινε τη διαφορά ανάμεσα στα σκοτεινά και τα φωτεινά σημάδια που απλώνονταν πάνω στην επιφάνεια του γειτονικού μας πλανήτη. Ωστόσο, ως υπεραισιόδοξος τοπογράφος, ο  Schiaparelli δεν δίστασε να ονομάσει τις σκοτεινές κηλίδες που έβλεπε μέσα από το τηλεσκόπιό του «Αρειανές θάλασσες» και τις φωτεινές «Αρειανές Ηπείρους.»  Πολλές από τις ονομασίες που έδωσε σε χαρακτηριστικά της Αρειανής επιφάνειας, εμπνευσμένος από την Αρχαία Ελληνική μυθολογία, χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα από τους σύγχρονους επιστήμονες ενώ η ΝΑSΑ έδωσε το όνομά του σ’ ένα όχημα που θα προσγειωθεί στον Άρη το 2018.

Αφού παρατήρησε κάποια χαρακτηριστικά τα οποία πίστεψε ότι ήταν διώρυγες, ο Schiaparelli χρησιμοποίησε τη λέξη “canali” για να τα περιγράψει. Στα Ιταλικά, αυτή η λέξη σημαίνει αυτό ακριβώς, διώρυγες, ή μια στενή έκταση θάλασσας ανάμεσα σε δύο στεριές, όχι απαραίτητα τεχνητής προέλευσης, αλλά η εν λόγω λέξη τυχαίνει να μοιάζει πάρα πολύ με την Αγγλική λέξη “canal” που υπονοεί ένα ξεκάθαρα τεχνητό χαρακτήρα. Οι μεταφραστές των κειμένων του Schiaparelli στα Αγγλικά δεν έκαναν αυτή τη λεπτή διαφοροποίηση με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι αυτός ο φημισμένος αστρονόμος είχε εντοπίσει και καταγράψει κάποιες πελώριες και περίπλοκες  κατασκευές που τις είχαν κατασκευάσει ευφυή όντα. Εκείνη την εποχή εξάλλου, η πρόσφατη ολοκλήρωση της κατασκευής της διώρυγας του Σουέζ θεωρούνταν ορόσημο και αποκορύφωμα της μηχανικής τεχνολογίας, ασύγκριτο σε ολόκληρο τον κόσμο, έτσι λοιπόν η ιδέα των καναλιών ήταν οικεία σε όλους και συμβόλιζε και ένα υψηλό επίπεδο τεχνολογικής ανάπτυξης. Και τώρα, ένας διάσημος αστρονόμος ανακοίνωνε ότι οι Αρειανοί δημιουργούσαν τα δικά τους κανάλια τα οποία ήταν μάλιστα τιτάνια κατασκευάσματα πλανητικών διαστάσεων! Ο σάλος που ξέσπασε ήταν πρωτοφανής-όσο και αναμενόμενος-και η φαντασία πολλών εραστών του έναστρου ουρανού πήρε φωτιά. Ωστόσο, εκείνος που ανέπτυξε μια βαθιά εμμονή με την όλη ιδέα ήταν ο Αμερικανός αστρονόμος Percival Lowell ο οποίος, τη δεκαετία του 1890, έστησε ένα μεγάλο αστεροσκοπείο στην Αριζόνα. Στη συνέχεια εξέδωσε τρία βιβλία που περιείχαν λεπτομερέστατους και εκτεταμένους χάρτες που είχε σχεδιάσει ο ίδιος και οι οποίοι απεικόνιζαν εκατοντάδες «κανάλια» τα οποία πίστευε ότι είχαν κατασκευάσει οι κάτοικοι του Άρη προκειμένου να μεταφέρουν νερό από τους παγετώνες του Βόρειου και του Νότιου Πόλου μέχρι τον Ισημερινό του αφυδατωμένου πλανήτη τους. Οι υποτιθέμενες αυτές ανακαλύψεις οδήγησαν στη γέννηση μιας ολόκληρης κοσμοθεωρίας που αφορούσε όχι μόνο τον πλανήτη Άρη αλλά και το μέλλον του δικού μας κόσμου. Όσοι ασπάζονταν τις ιδέες του Lowell λοιπόν, έλεγαν ότι όσο πιο μακριά από τον ήλιο περιφέρεται ένας πλανήτης, τόσο πιο αρχαίος είναι. Οι κάτοικοι του Άρη ήταν απόγονοι μιας πραγματικά πανάρχαιας φυλής που είχε οικοδομήσει έναν τεχνολογικό πολιτισμό εκατομμύρια χρόνια πριν από μας. Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου, ο πλανήτης τους γερνάει και πεθαίνει οπότε οι Αρειανοί, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αναχαιτίσουν την ολοκληρωτική του ερημοποίηση, κατασκεύασαν τεράστια κανάλια που περιβάλλονται από στενές λωρίδες εύφορου εδάφους, όπως περίπου συμβαίνει με τον ποταμό Νείλο που διασχίζει την έρημο Σαχάρα. Στα σημεία όπου τα κανάλια τέμνονται υπάρχουν Αρειανές πόλεις ενώ οι εκτεταμένες σκοτεινές κηλίδες της επιφάνειάς του είναι οι αποξηραμένοι πυθμένες προϊστορικών θαλασσών. Μια παρόμοια τύχη περιμένει και τη δική μας Γη. Κάποια μέρα οι γήινες έρημοι θα εξαπλωθούν και θα κυριεύσουν ολόκληρη την επιφάνεια της ενώ τα πάντα θα ξεραθούν.

Map_of_Mars_by_Schiaparelli_1888

Χάρτηs του Tζιοβάνι Σκιαπρέλλι το 1888. Είναι κάτι περισσότερο από εμφανήs ο τρόποs που ο Ιταλόs αστρονόμοs έβλεπε την αρεινή επιφάνεια.

Ακόμα και τότε ωστόσο, υπήρξαν πολλοί αστρονόμοι που αμφισβήτησαν τους ευφάνταστους ισχυρισμούς του Lowell. Σήμερα, οι ιστορικοί της επιστήμης δεν μπορούν ακόμα να είναι σίγουροι αν ο Lowell έβλεπε οπτικές απάτες ή σχεδίαζε άθελά του το δίκτυο των αιμοφόρων αγγείων που βρισκόταν μέσα στα ίδια του τα μάτια. Τα κανάλια που νόμιζε ότι χαρτογραφούσε, όπως ακριβώς συνέβη και με τον Schiaparelli, ήταν κατά πάσα πιθανότητα το οπτικό αποτέλεσμα των εικόνων ενός τηλεσκοπίου που δεν είχε υψηλή ανάλυση εικόνας με αποτέλεσμα μια σειρά σκούρων κηλίδων να μοιάζει με μια τεχνητά κατασκευασμένη ευθεία  γραμμή.

Εμπνευσμένος από το θόρυβο που ξεσήκωσαν όλες εκείνες οι ανακοινώσεις περί καναλιών στον Άρη, ένας φιλόδοξος νεαρός Εγγλέζος συγγραφέας, ο H.G. Wells, δημοσίευσε τον κλασσικό και φημισμένο πλέον «Πόλεμο των Κόσμων» το 1898. Το εν λόγω βιβλίο σημείωσε μεγάλη εκδοτική επιτυχία και ακόμα και σήμερα εξακολουθεί να θεωρείται ως ένα από τα πιο γνωστά και καλογραμμένα βιβλία επιστημονικής φαντασίας που περιγράφουν το χρονικό μιας εξωγήινης εισβολής.

Ο Edgar Rice Burroughs ήταν ένας ακόμα μεγάλος πρωτοπόρος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας που εμπνεύστηκε από τα υποθετικά ευρήματα του Ιταλού αστρονόμου και του Αμερικανού ομοϊδεάτη του. Έγραψε μια σειρά βιβλίων με πολύ ευρηματική πλοκή όπου ένας γήινος τυχοδιώκτης, ο John Carter, τηλεμεταφέρεται σ’ έναν πλανήτη Άρη που κατοικείται από ανθρώπους με πράσινο δέρμα και από τα παράξενα ζώα ενός εξωτικού οικοσυστήματος. Στα εν λόγω βιβλία ο ήρωας του ερωτεύεται μια πανέμορφη πριγκίπισσα με την οποία αποκτά παιδιά που βγαίνουν μέσα από υπερμεγέθη αυγά! Οι περιοχές του Άρη όπου εκτυλίσσονται οι περιπέτειές του έχουν τα ονόματα που τους είχε δώσει ο  Schiaparelli αν και οι ίδιοι οι Αρειανοί προτιμούν να αποκαλούν τον πλανήτη τους “Μπαρσούμ.” Αν και η όλη ιδέα ενός κατοικημένου Άρη πέθανε αργά και άδοξα στους επιστημονικούς κύκλους τα χρόνια που ακολούθησαν, ο κλάδος της επιστημονικής φαντασίας που οραματιζόταν έναν Αρειανό πολιτισμό εξακολουθούσε να είναι δημοφιλής. Η C.L. Moore εξέδωσε μια δημοφιλή νουβέλα το 1933 με το όνομα  “Shambleau,” όπου πρωταγωνιστούσε μια Αρειανή γυναίκα-βαμπίρ με χαρακτηριστικά αρχαίας ελληνικής μέδουσας. Ο John Wyndham έγραψε το «Stowaways to Mars» (Οι λαθρεπιβάτες για τον  Άρη)  το 1935 και ο  C.S. Lewis δημοσίευσε το «Έξω από τον Σιωπηλό Πλανήτη» (Out of the Silent Planet)  το 1938. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 μέχρι και τη δεκαετία του 1960, η Leigh Brackett έγραψε μια ολόκληρη σειρά μυθιστορημάτων που διαδραματίζονται σ’ έναν εναλλακτικό Άρη που κατοικείται από τους απογόνους πανάρχαιων και παρακμασμένων ιθαγενών πολιτισμών όπου μια εκλεπτυσμένη και υπερανεπτυγμένη τεχνολογία συνυπάρχει με μια προελαύνουσα βαρβαρότητα ενώ οι γήινοι πιονέροι-άποικοι βρίσκονται αντιμέτωποι με την εξωτική ομορφιά αλλά και τη εκλεπτυσμένη σκληρότητα των ετοιμοθάνατων και περήφανων Αρειανών που ξέρουν ότι οι μέρες τους είναι μετρημένες. Ο καταπληκτικός Ray Bradbury δεν μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστος από όλα αυτά. Στα βραβευμένα του «Χρονικά του Άρη» χρησιμοποιεί ως όχημα τον αποικισμό του Άρη από μια νεαρή και άξεστη ανθρωπότητα προκειμένου να εξερευνήσει υπαρξιακά ζητήματα όπως είναι η αξία της οικογένειας, η δύναμη της ελπίδας και η αναπόφευκτη μοναξιά των γηρατειών.

martianch

Μια μόνο από τιs πολλέs εκδόσειs του αριστουργήματοs του Ray Bradbury “Τα χρονικά του Άρη”.

Από τη δεκαετία του 1960 και μετά το ενδιαφέρον της επιστημονικής φαντασίας για τον Άρη ως κατοικημένο πλανήτη ατονεί  σημαντικά αλλά η γοητεία που ασκεί η όλη ιδέα στο συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας παραμένει αμείωτη σε ένταση. Οι περισσότερες b-movies επιστημονικής φαντασίας που γυρίστηκαν εκείνη την εποχή περιέχουν «ιπτάμενους δίσκους» οι οποίοι εισβάλλουν με εχθρικές διαθέσεις στους ουρανούς της γης και προέρχονται από τον Άρη. Οι επιβάτες τους απεικονίζονται ως πλάσματα άτριχα ασθενικά και υδροκέφαλα, μια εικόνα η οποία ρίζωσε πολύ βαθιά και καθόρισε καταλυτικά την εικόνα των εξωγήινων στον κόσμο της «Ουφολογίας.» Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, τα λεγόμενα «flaps» ή αλλιώς τα κύματα θεάσεων ufo στους ουρανούς της Γης κορυφώνονταν κάθε φορά που ο Άρης πλησίαζε τη Γη. Η παραπάνω διαπίστωση έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον πολλών ανοιχτόμυαλών μελετητών του όλου φαινόμενου καθώς η πλειοψηφία των ανθρώπων που ισχυρίζονταν ότι έβλεπαν «ιπτάμενους δίσκους» δεν φαίνεται να διέθεταν  ανεπτυγμένες γνώσεις αστρονομίας για να γνωρίζουν πότε η τροχιά και η ταχύτητα της περιφοράς του Άρη γύρω από τον ήλιο τον έφερνε κοντά στη Γη.

Ακόμα και στις μέρες μας, η έλξη που ασκεί επάνω μας η πιθανότητα της ύπαρξης ζωής η κάποιου αρχαίου πολιτισμού στον Κόκκινο πλανήτη, εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους. Για παράδειγμα, πολλοί από τους επιστήμονες που ανέπτυξαν την πυραυλική τεχνολογία και αποπεράτωσαν τις διαστημικές αποστολές Apollo γαλουχήθηκαν στην ιδέα της κατάκτησης του διαστήματος έχοντας διαβάσει στα παιδικά τους χρόνια εικονογραφημένα περιοδικά που απεικόνιζαν έναν συναρπαστικό και κατοικημένο Άρη με κόκκινες ερήμους, ερειπωμένες πόλεις απερίγραπτης ομορφιάς και ατελείωτα κανάλια. Πρόσφατες κινηματογραφικές παραγωγές που εξιστορούν την άφιξη γήινων αστροναυτών στον κόκκινο πλανήτη, όπου ανακαλύπτουν ιθαγενείς μορφές ζωής ή τα υπολείμματα μιας εξωγήινης υπερ-τεχνολογίας, μετατρέπονται σε εισπρακτικές επιτυχίες. Τα πρόσφατα επιστημονικά ευρήματα της NASA σύμφωνα με τα οποία κάποτε ο Άρης ήταν ένας κόσμος πολύ πιο φιλικός προς τη ζωή, όντας προικισμένος με ποταμούς ωκεανούς και λίμνες, μοιάζουν να ταιριάζουν με το όραμα ενός εναλλακτικού κόσμου που δεν υλοποιήθηκε ποτέ στο δικό μας σύμπαν.

mars_past_oceans_elysium_mons_big

Αυτή είναι μια πιθανή εικόνα του Άρη, σχεδόν 4 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Υπάρχουν ενδιαφέρουσεs και σημαντικέs ενδείξειs που συνηγορούν στην κατοικησιμότητα του πλάνητη εκείνη την μακρινή εποχή.

Έτσι λοιπόν, οι εικόνες των καναλιών και των αρχαίων πόλεων του κόκκινου πλανήτη, αν και ξεθωριασμένες από τη διαβρωτική επίδραση της σύγχρονης επιστήμης, παρουσιάζουν μια αξιοσημείωτη αντοχή στο πέρασμα του χρόνου. Θυμίζουν τους αντικατοπτρισμούς μιας απέραντης ερήμου. Μοιάζουν με αιθέριες πολιτείες λίμνες και δάση. Αν και απομακρύνονται συνέχεια απ’ τον διψασμένο οδοιπόρο, εξακολουθούν να τρεμοφέγγουν στην άκρη του ορίζοντα και να τον προκαλούν  να συνεχίσει το ταξίδι του. Μπορεί αυτή να είναι η αποστολή τους. Οι απατηλές εικόνες των καναλιών και των «θαλασσών» ίσως λειτουργούν ως αλλόκοτοι ελκυστές, ως φαντάσματα από ένα θελκτικό μέλλον που θα σαγηνεύσουν την ανθρωπότητα και θα την εμπνεύσουν να ταξιδέψει στον Άρη, να τον αποικίσει και να κατασκευάσει η ίδια τα θαύματα που μια φορά και έναν καιρό, κάποιος Ιταλός αστρονόμος νόμισε ότι είδε μέσα απ’ τους φακούς ενός πρωτόγονου τηλεσκοπίου.

 

Ο Έρικ Σμυρναίος είναι κατά το ήμισυ Έλληνας και κατά το ήμισυ Φιλανδός, και γεννήθηκε στην Αγγλία το 1970, όπου και σπούδασε Νομικά. Από το 1993 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα όπου, στον ελεύθερο χρόνο του, αρέσκεται να γράφει διηγήματα και μυθιστορήματα που κινούνται στο χώρο του φανταστικού. Παρά το ότι η μητρική του γλώσσα δεν είναι τα ελληνικά, τα έργα του είναι γραμμένα σε αυτή τη γλώσσα, την οποία ο ίδιος θεωρεί “την τελειοτέρα όλων των γλωσσών”. Κατά τα άλλα, του αρέσει ο κινηματογράφος φαντασίας, με ιδιαίτερη προτίμηση στο είδος του μεταφυσικού θρίλερ και της επιστημονικής φαντασίας, το διάβασμα, οι πεζοπορίες στα συναρπαστικά ελληνικά βουνά και η εξερεύνηση μυστηριακών τόπων, κατά προτίμηση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Φιλοδοξεί μια μέρα να πατήσει το πόδι του στον πλανήτη Άρη, αν κι έχει αποδεχτεί πλέον το γεγονός ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι μάλλον απίθανο. Τα τέσσερα βιβλία του Συγγραφέα : α) Η Κυρά Της Πόλης β) Δεσμοί Αίματος γ) Η Εκδίκηση της Κασσάνδρας.δ ) Κθούλου Φτού-νγκ