ΜΕ ΤΟ ΠΑΓΕΡΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΕΝΟΣ ΤΕΧΝΗΤΟΥ ΜΟΡΦΕΑ

suspended-animation-featured

Τα ανθρώπινα σώματα δεν είναι φτιαγμένα για το διάστημα. Απαιτούν ιδιαίτερα μεγάλη φροντίδα προκειμένου να επιβιώσουν κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στ’ άστρα. Χρειάζονται σταθερή παροχή νερού, τροφής και οξυγόνου. Επίσης, χρειάζονται ζεστασιά, κάτι που δεν υπάρχει στο κοσμικό κενό όπου η θερμοκρασία πέφτει κοντά στο απόλυτο μηδέν. Αλλά ακόμα και αν κάποιος αδιανόητα σκληροτράχηλος αστροναύτης κατάφερνε να επιβιώσει στο παγερό κενό χωρίς βοήθεια, κατά πάσα πιθανότητα θα τρελαινόταν από ανία καθώς και από την έλλειψη ζωτικού χώρου. Το 2013 οι συμμετέχοντες σε μια 17μηνη προσομοίωση διαστημικού ταξιδιού των Ρωσικών διαστημικών υπηρεσιών, έπαθαν κατάθλιψη και γίνανε ληθαργικοί εξαιτίας του πολύ στενού χώρου μέσα στον οποίο υποχρεώθηκαν να συνυπάρξουν κατά τη διάρκεια εκείνου του μεγάλου χρονικού διαστήματος. Βίωσαν πολύ έντονα την έλλειψη της απομόνωσης τους από τους άλλους και συχνά παραμελούσαν να εκτελέσουν δραστηριότητες που ήταν κρίσιμες για την υγεία και για την επιβίωσή τους, όπως για παράδειγμα κάποιες στοιχειώδεις γυμναστικές ασκήσεις και κάποιες εργασίες συντήρησης του μηχανολογικού εξοπλισμού για τον οποίο ήταν υπεύθυνοι.

Οι παραπάνω περιορισμοί αποτελούν έναν ιδιαίτερα ανασχετικό παράγοντα στην ανάπτυξη των σύγχρονων διαστημικών προγραμμάτων γιατί η εξασφάλιση της ζωής και της ψυχοσωματικής υγείας των αστροναυτών είναι ένα πρόβλημα που έχει δύο παραμέτρους: Το απαιτούμενο φορτίο που θα πρέπει να φέρει ένα επανδρωμένο διαστημόπλοιο και το βάρος αυτού. Η τροφή, το οξυγόνο, το νερό και τα μηχανικά συστήματα διατήρησης ζωής των επιβατών ενός διαστημικού οχήματος έχουν μεγάλο βάρος ενώ το καύσιμο με το οποίο θα τεθούν όλα αυτά σε τροχιά γύρω από τη Γη είναι πολύ ακριβό. Όμως, όσο μεγαλύτερο είναι το βάρος που πρέπει να ανέβει σε τροχιά, τόσο περισσότερο καύσιμο χρειάζεται.

Με τα σημερινά μέσα διαστημικής προώθησης, τα ταξίδια σε άλλους πλανήτες διαρκούν για μήνες.  Ένα ταξίδι μέχρι τον πλανήτη Άρη για παράδειγμα, με τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις διαρκεί από έξι έως εννέα μήνες πράγμα που καθιστά το όλο εγχείρημα όχι μόνο πολύ δύσκολο αλλά και απαγορευτικά ακριβό.

Ωστόσο μια αμερικανική εταιρία αεροδιαστημικών εφαρμογών, η SpaceWorks Enterprises που χρηματοδοτείται από την NASA, ήδη από το 2013, εξερευνάει μια καινούργια μέθοδο προκειμένου να ξεπεραστούν όλα τα παραπάνω προβλήματα.  Ούτε λίγο ούτε πολύ, προτείνει μια ριζοσπαστική προσέγγιση του όλου ζητήματος που εκ πρώτης όψεως μοιάζει να έχει δραπετεύσει από το σενάριο κάποιας ταινίας επιστημονικής φαντασίας: Την τοποθέτηση του πληρώματος σε κατάσταση τεχνητού λήθαργου ή αλλιώς σε πολύμηνη χειμέρια νάρκη και την ανάνηψή του κατά το τέλος του πολύμηνου ταξιδιού στον Κόκκινο Πλανήτη!

Ακούγεται εντελώς τραβηγμένο αλλά στην πραγματικότητα, η τοποθέτηση ανθρώπων σε τεχνητό λήθαργο μέσω της μείωσης της θερμοκρασίας του σώματός τους, δεν είναι κάτι καινούργιο στον κόσμο της ιατρικής. Ο Ιπποκράτης για παράδειγμα, τοποθετούσε χιόνι και πάγο πάνω στα τραύματα στρατιωτών προκειμένου να καθυστερήσει την αιμορραγία τους μέχρι τη μεταφορά τους σε κάποιο χειρουργικό τραπέζι. Στην εποχή μας χρησιμοποιείται αντίστοιχα η λεγόμενη «θεραπευτική υποθερμία» για την αντιμετώπιση περιστατικών καρδιακής ανακοπής, βαριών κρανίο-εγκεφαλικών κακώσεων και εγκεφαλικών επεισοδίων κατά τρόπο τέτοιο ώστε ο μεταβολισμός των ασθενών να μειώνεται μέχρι την μεταφορά τους σε ασφαλή ιατρικά περιβάλλοντα όπου υπάρχει άμεση πρόσβαση σε ιατρικό εξοπλισμό υψηλής τεχνολογίας. Στα περισσότερα ιατρικά περιστατικά, οι γιατροί εφαρμόζουν την θεραπευτική υποθερμία για μερικά λεπτά ή το πολύ ώρες.

Η SpaceWorks Enterprises θεωρεί ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει την θεραπευτική υποθερμία ως μέσο για να βάζει τους ανθρώπους σε μια μακροχρόνια κατάσταση χειμερίας νάρκης. Η χειμέρια νάρκη είναι ένας είδος λήθαργου που προκαλείται από την πτώση της θερμοκρασίας του σώματος. Σε αντίθεση με την μέθοδο της κρυονικής, το σώμα δεν παγώνει. Ωστόσο, μια πτώση της θερμοκρασίας του κατά 10 βαθμούς φαρενάιτ μειώνει τον μεταβολισμό του κατά 50 με 70 τις εκατό. Το ψύχος μειώνει τη λειτουργία όλων των εσωτερικών οργάνων, την κυτταρική δραστηριότητα, τη συχνότητα του καρδιακού παλμού και την ταχύτητα της λειτουργίας των μεταβολικών συστημάτων

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της παραπάνω εταιρίας, αν το πλήρωμα μπορούσε να πέσει σε μακροχρόνιο ύπνο, το πρόβλημα της επιβίωσής του θα γινόταν πολύ πιο εύκολο ως προς την επίλυσή του. Η ποσότητα της τροφής και του νερού που θα χρειαστεί για να παραμείνει ζωντανό και υγιές θα μειωθεί δραματικά, το ίδιο και οι ενεργειακές ανάγκες για τη διατήρηση της θερμοκρασίας του εσωτερικού του διαστημοπλοίου σε ανεκτά για τον άνθρωπο επίπεδα.  Επίσης, οι κοιμισμένοι αστροναύτες που θα κρατούνται ακινητοποιημένοι σε ειδικές κάψουλες νάρκης, δεν θα χρειάζονται μεγάλους χώρους διαβίωσης με τεχνητή βαρύτητα. Όσον αφορά δε το πρόβλημα της κοσμικής ακτινοβολίας, που είναι μια κύρια πηγή ανησυχίας για τα διαστημικά ταξίδια, ασπίδες προστασίας θα παρέχονται μόνο για τις κάψουλες αντί για  ολόκληρο το σκάφος γλυτώνοντας έτσι πολύ μεγάλο βάρος και ποσότητα καυσίμων. Επίσης, οι αναίσθητοι αστροναύτες δεν θα χρειάζεται να ανησυχούν για την προστασία της ψυχικής τους ισορροπίας κατά τη διάρκεια ενός πολυήμερου διαστημικού ταξιδιού. Η συνολική απαιτούμενη μάζα προμηθειών για ένα ταξίδι στον Άρη για παράδειγμα, θα μειωθεί από 400 σε 220 τόνους.

Η SpaceWorks Enterprises πιστεύει λοιπόν ότι η διαδικασία της θεραπευτικής υποθερμίας είναι το κλειδί για να στείλουμε αστροναύτες σε άλλους κόσμους. Η πιο μέθοδος που προτείνει είναι το λεγόμενο σύστημα ρινικής ψύξης που ψεκάζει μ’ έναν ψυκτικό παράγοντα τη βάση του εγκεφάλου μέσω της μύτης κάτι που κατεβάζει σταδιακά τη θερμοκρασία ολόκληρου του σώματος κατά ένα βαθμό φαρενάιτ ανά ώρα. Όταν μειωθεί η θερμοκρασία κατά δέκα βαθμούς, τότε το σώμα θα είναι έτοιμο να μπει σε κατάσταση λήθαργου για το ταξίδι στον Άρη. Επομένως για να μπουν σε στάση, οι αστροναύτες θα έχουν ένα σωλήνα μέσα στη μύτη τους που θα διοχετεύει σταδιακά αυτό το ψυχρό υγρό. Αυτή η λύση, αν και λιγότερο ευχάριστη και άνετη από π.χ ψυχρά επιθέματα είναι προτιμότερη γιατί έτσι αποφεύγεται κάθε βλάβη στους ιστούς του σώματος. Σε κατάσταση λήθαργου, οι αστροναύτες θα μπορούν να μεταφέρονται στο διάστημα. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, ένα κεντρικά τοποθετημένο μονόχειρο  ρομπότ που θα κινείται πάνω από τους αναισθητοποιημένους ταξιδιώτες θα φροντίζει ώστε τα σώματά τους να λαμβάνουν τη φροντίδα που χρειάζονται. Θα  τους χορηγεί ενδοφλέβια νερό και θρεπτικά συστατικά,  αμινοξέα, λιπίδια, βιταμίνες και δεξτρόζη που θα τους κρατάνε ζωντανούς καθώς και ηρεμιστικά που θα τους αποτρέπουν από το να κινούνται ασυναίσθητα. Επίσης το παραπάνω ρομπότ θα τους κάνει σε τακτά χρονικά διαστήματα ήπια ηλεκτροσόκ που θα αποτρέπουν την έλευση της μυϊκής ατροφίας. Κατά την άφιξη του,  το πλήρωμα θα ξανά- ξυπνάει είτε με τα διακοπή της χορήγησης του ψυχρού παράγοντα ή με τη χρήση θερμών επιθεμάτων που θα επιταχύνουν την όλη διαδικασία. Ένα από τα σενάρια που εξετάζει η SpaceWorks Enterprises, είναι η παραμονή κάθε μέλους του πληρώματος σε πλήρη στάση κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ή η οργάνωση ενός συστήματος βαρδιών όπου ένα μέλος θα παραμένει ξύπνιο για 2 με 3 μέρες για να ελέγχει ότι όλα πάνε καλά και μετά θα μπαίνει σε στάση για 14 μέρες μέχρι να ξανάρθει η σειρά του.

Ως προς την εκτέλεση το  όλου εγχειρήματος, η εταιρία έχει επινοήσει ένα σύστημα τριών σταδίων. Το πρώτο βήμα έχει να κάνει με την αναισθητοποίηση του επιβάτη και τη χρήση ενός νευρο-μυικού αναστολέα που θα αποτρέπει κάθε είδους κινήσεις. Το δεύτερο στάδιο αφορά τη μείωση της θερμοκρασίας του σώματος κατά 10 βαθμούς φαρενάιτ περιορίζοντας έτσι την κυτταρική λειτουργία  και το μεταβολικό ρυθμό κατά 50 με 70 τις εκατό. Τέλος, μόλις βρεθεί σε κατάσταση λήθαργου, το σώμα του αστροναύτη θα συνδέεται με έναν ενδοφλέβιο παροχέα που θα το τροφοδοτεί με όλα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται για να παραμείνει ζωντανό.

Παρά το γεγονός ότι θα παραμένουν αναίσθητοι για πολλές μέρες, οι αστροναύτες δεν θα ξυπνάνε ανανεωμένοι. Κατά πάσα πιθανότητα κατά τη διάρκεια της νάρκης τους, θα περνάνε μέσα από κύκλους στοιχειώδους εγρήγορσης και βαθιού ύπνου δίχως όνειρα.  Όταν ξυπνάνε κατά πάσα πιθανότητα θα βρίσκονται σε μια ψυχοσωματική κατάσταση παρόμοια με αυτή που βιώνει ένας άνθρωπος όταν έχει υποστεί παρατεταμένη έλλειψη ύπνου και θα χρειάζονται μια μικρή περίοδο κανονικής ξεκούρασης προκειμένου να συνέλθουν εντελώς. Η όλη εμπειρία θα είναι σαν να αναισθητοποιείται κανείς λίγο πριν τοποθετηθεί στο χειρουργικό τραπέζι.

Μέχρι σήμερα, με την παραπάνω μέθοδο η SpaceWorks έχει καταφέρει να κρατήσει έναν άνθρωπο σε στάση για μια βδομάδα, ένα κατόρθωμα που μοιάζει πολύ εντυπωσιακό. Ωστόσο, πρέπει να γίνει μεγάλη πρόοδος προτού η σχετική τεχνολογία να είναι εφαρμόσιμη για πολύ μεγαλύτερες χρονικές περιόδους. Επίσης, η εταιρία θα πρέπει να βρει λύσεις και για πολλά άλλα εμπόδια όπως είναι για παράδειγμα ο κίνδυνος της πνευμονίας που θα απειλεί τους ναρκωμένους αστροναύτες, το ενδεχόμενο της μυϊκής ατροφίας καθώς και της απώλειας οστικής μάζας καθώς και η επίδραση που θα έχει μια τέτοια ασυνήθιστη κατάσταση στη λειτουργία των εσωτερικών οργάνων του αστροναύτη, κάτι που παραμένει εντελώς άγνωστο μέχρι σήμερα. Το σίγουρο είναι ότι οι μελλοντικοί αστροναύτες θα χρειαστούν κάποιο είδος ιατρικής θεραπείας προκειμένου να αποφύγουν την απώλεια μυϊκής μάζας κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Από την άλλη, ζώα όπως οι μαύρες αρκούδες παρουσιάζουν πολύ μικρή απώλεια μυϊκής μάζας κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας χειμερίας νάρκης τους πράγμα που σημαίνει ότι περαιτέρω ιατρική έρευνα θα μπορούσε να οδηγήσει σε ριζοσπαστικές προόδους ως προς αυτό το ζήτημα.

Αν και η όλη ιδέα μοιάζει με παρατραβηγμένη επιστημονική φαντασία, αυτές οι τεχνικές «κρυοστάσης» θα μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα σε τρεις δεκαετίες από σήμερα. Μπορούμε να φανταστούμε λοιπόν τους αστροναύτες του μέλλοντος να πέφτουν για ύπνο μέσα σε ειδικούς θαλάμους-κάψουλες πριν ξεκινήσουν το ταξίδι τους και να ξυπνάνε όταν το διαστημόπλοιό τους θα βρίσκεται ήδη σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη του προορισμού τους. Ο χρόνος για αυτούς θα έχει αναδιπλωθεί.  Το ταξίδι τους θα είναι ανώδυνο, θα το έχει καταπιεί ένας μακρύς ύπνος που θα μοιάζει βαρύς και άδειος από όνειρα και όταν επιστρέφουν στον κόσμο της εγρήγορσης θα νιώθουν σαν να έχουν εγκαταλείψει το μητρικό τους πλανήτη μόλις χτες, ενώ στην πραγματικότητα θα ταξιδεύουν για μήνες, κλεισμένοι μέσα στην παγερή αγκαλιά ενός τεχνητού Μορφέα.

Έρικ Σμυρναίος

26/07/17

 

 

 

.

https://www.digitaltrends.com/cool-tech/nasa-funding-research-deep-sleep-transporting-astronauts-mars/https://www.universetoday.com/115265/nasa-investigating-deep-space-hibernation-technology/http://www.ibtimes.co.in/first-manned-mars-mission-might-observe-cryostasis-astronomers-by-2030s-719934

Ο Έρικ Σμυρναίος είναι κατά το ήμισυ Έλληνας και κατά το ήμισυ Φιλανδός, και γεννήθηκε στην Αγγλία το 1970, όπου και σπούδασε Νομικά. Από το 1993 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα όπου, στον ελεύθερο χρόνο του, αρέσκεται να γράφει διηγήματα και μυθιστορήματα που κινούνται στο χώρο του φανταστικού. Παρά το ότι η μητρική του γλώσσα δεν είναι τα ελληνικά, τα έργα του είναι γραμμένα σε αυτή τη γλώσσα, την οποία ο ίδιος θεωρεί “την τελειοτέρα όλων των γλωσσών”. Κατά τα άλλα, του αρέσει ο κινηματογράφος φαντασίας, με ιδιαίτερη προτίμηση στο είδος του μεταφυσικού θρίλερ και της επιστημονικής φαντασίας, το διάβασμα, οι πεζοπορίες στα συναρπαστικά ελληνικά βουνά και η εξερεύνηση μυστηριακών τόπων, κατά προτίμηση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Φιλοδοξεί μια μέρα να πατήσει το πόδι του στον πλανήτη Άρη, αν κι έχει αποδεχτεί πλέον το γεγονός ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι μάλλον απίθανο. Τα τέσσερα βιβλία του Συγγραφέα : α) Η Κυρά Της Πόλης β) Δεσμοί Αίματος γ) Η Εκδίκηση της Κασσάνδρας.δ ) Κθούλου Φτού-νγκ

ΤΑ ΚΑΘΕΤΑ ΓΕΦΥΡΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

elevator3

Όταν καλούμαστε να φανταστούμε τα διαστημικά ταξίδια του μέλλοντος, φέρνουμε στο μυαλό μας τεράστιους πυραύλους που χωράνε εκατοντάδες επιβάτες, όσους περίπου μεταφέρουν τα σύγχρονα επιβατικά αεροπλάνα. Οραματιζόμαστε πανίσχυρους πυραυλοκινητήρες που βρυχώνται εκκωφαντικά σαν γιγαντιαίοι καταρράκτες και εκτινάσσουν πελώριες φλόγες και καυτά αέρια. Τα εντυπωσιακά εκείνα διαστημόπλοια υψώνονται προς τον ουρανό, αργά στην αρχή, όλο και πιο γρήγορα στη συνέχεια, έως ότου αποκτούν την λεγόμενη ταχύτητα διαφυγής που τους επιτρέπει να ξεφύγουν από το βαρυτικό πεδίο της Γης.

Κάποιοι επιστήμονες ωστόσο, ανάμεσά τους και ταλαντούχοι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας, προτείνουν έναν εναλλακτικό τρόπο απόδρασης από την καθηλωτική αγκαλιά του πλανήτη μας. Υποστηρίζουν την οικοδόμηση κατασκευών που όταν ολοκληρωθούν, θα καταστήσουν την ανάπτυξη πελώριων και περίπλοκων πυραυλοκινητήρων και την κατασκευή διαστημοπλοίων που καταναλώνουν δεκάδες τόνους εύφλεκτων καυσίμων και απειλούνται από τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν την ώρα της απογείωσής τους, περιττή και παρωχημένη.  Επισημαίνουν τους περιορισμούς που έχουν ήδη αρχίσει να απειλούν τη συνέχιση της προσπάθειας του ανθρώπου να κατακτήσει τα νέα σύνορα του διαστήματος και που οφείλονται στα μειονεκτήματα που παρουσιάζει η χρήση των χημικών πυραυλοκινητήρων για την αποστολή μεγάλων φορτίων σε τροχιά γύρω από τη Γη. Αντίθετα, ο μηχανισμός που προτείνουν, θα επιτρέπει στους αστροναύτες του μέλλοντος να εγκαταλείπουν τη Γη απλά και μόνο με το πάτημα ενός κουμπιού. 

«Οι πηγές του Παραδείσου» είναι ένα μυθιστόρημα που έγραψε ο φημισμένος Βρετανός συγγραφέας  Arthur C. Clarke, το 1978.  Διαδραματίζεται στον 22ο αιώνα και περιγράφει την κατασκευή ενός διαστημικού ανελκυστήρα. Αυτός ο «τροχιακός πύργος» είναι μια κάθετη κατασκευή με τεράστιο ύψος που ξεκινάει από το έδαφος και συνδέεται μ’ έναν δορυφόρο ο οποίος βρίσκεται σε σταθερή, δηλαδή σε γεωστατική τροχιά, πάνω από τη Γη, σε ύψος περίπου 36,000 χιλιομέτρων.  Σας φαίνεται εξωφρενική ως σύλληψη; Κι όμως, μια τέτοια κατασκευή είναι απόλυτα ρεαλιστική και σύμφωνη με τους φυσικούς νόμους που διέπουν τη λειτουργία του σύμπαντος και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά φορτίων σε τροχιά χωρίς την πολυέξοδη χρήση ρουκετών. Μάλιστα, το συγκεκριμένο μυθιστόρημα κέρδισε τα βραβεία Hugo και Nebula ως το καλύτερο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας εκείνης της χρονιάς.

elevator

Η παραπάνω σύλληψη απέκτησε μια καινούργια δυναμική το έτος που διανύουμε καθώς περιγράφεται εκ νέου σε μια έκθεση της Διεθνούς Ακαδημίας Αστροναυτικής (International Academy of AstronauticsI.A.A.)  Η κατασκευή που οραματίζονται οι επιστήμονες που συνέταξαν την παραπάνω έκθεση, θα μπορούσε να μεταφέρει φορτία μέγιστου βάρους είκοσι τόνων μέρα παρά μέρα. Το προτεινόμενο σχέδιο είναι πολύ απλό: Μια θαλάσσια πλατφόρμα ή ένα τεράστιο πλοίο, θα συγκρατεί τον ανελκυστήρα στη Γη ενώ ένα αντίβαρο θα αιωρείται στην απέναντι άκρη του κρατώντας το όλο κατασκεύασμα τεντωμένο μέσω της φυγόκεντρου δύναμης. Θα μοιάζει με μια κάθετη γέφυρα που θα  συγκρατείται στο άλλο της άκρο από μια μάζα συνολικού βάρους δύο εκατομμυρίων κιλών η οποία θα αιωρείται σε γεωστατική τροχιά πάνω από τη Γη.  Σύμφωνα με την εν λόγω αναφορά, ένας πρότυπος διαστημικός ανελκυστήρας θα μπορούσε να αγκυροβοληθεί σε μια μεγάλη μπαλα από σκουπίδια σε τροχιά, πιθανόν από χαλασμένους δορυφόρους,  διαστημικά συντρίμμια, και τα μηχανήματα που θα είχαν χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή του. Αν και πολλοί έχουν φανταστεί την ρυμούλκηση ενός αστεροειδή που θα μπορούσε επίσης να λειτουργήσει ως αντίβαρο, η συγκεκριμένη αναφορά επισημαίνει ότι ένα τέτοιο εγχείρημα θα ήταν εξαιρετικά πολυδάπανο ενώ θα απαιτούσε την κατασκευής του εν λόγω διαστημικού ανελκυστήρα προκαταβολικά.  

Η συστηματική αποστολή φορτίων στο διάστημα με τη χρήση μια τέτοιας κατασκευής θα μεταμόρφωνε εντελώς τη δυναμική της κατάκτησης του διαστήματος από τον  άνθρωπο. Το κάθε ένα απ’ αυτά τα φορτία θα  συναγωνίζεται σε βάρος αυτά που στέλνουμε σήμερα με τα διαστημικά λεωφορεία και μάλιστα με συχνότητα πολύ μεγαλύτερη από αυτή που μπορούμε να καταφέρουμε σήμερα.  Η παραπάνω έκθεση αποτελείται από 350 σελίδες μέσα στις οποίες περιγράφεται με λεπτομέρειες η παραπάνω κατασκευή ενώ τα  κύρια επιχειρήματα για την αναγκαιότητα της αποπεράτωσής της είναι τα πάμπολλα πλεονεκτήματα που προσφέρει στον τομέα της διαστημικής εξερεύνησης. Για παράδειγμα, η χρήση της θα κατεβάσει το κόστος της εκτόξευσης διαστημικών αποστολών από τα 20.000 δολάρια το κιλό που είναι σήμερα, στα πεντακόσια δολάρια το πολύ. Μια αποστολή στον Άρη θα μπορούσε να ξεκινήσει με το να ανέβει το πλήρωμα και τα υλικά της αποστολής σε γεωστατική τροχιά και από εκεί μετά από μερικές περιστροφές γύρω από τη Γη που θα χρησίμευαν ως επιταχυντές, να ξεκινήσει το ταξίδι για τον κόκκινο πλανήτη μ’ ένα κλάσμα μονάχα του κόστους που θα στοίχιζε μια συμβατική εκτόξευση. Επίσης, η εγκατάσταση μιας επανδρωμένης βάσης στο φεγγάρι θα ήταν πολύ πιο εύκολη με τη βοήθεια ενός τέτοιου διαστημικού ανελκυστήρα.

Η εν λόγω έκθεση επισημαίνει επίσης ότι σήμερα, πολλές κυβερνήσεις και πολυεθνικές εταιρίες ξοδεύουν δισεκατομμύρια στην εγκατάσταση υποδομών στο διάστημα ενώ ένας διαστημικός ανελκυστήρας θα μπορούσε πολύ εύκολα να καλύψει τα έξοδα λειτουργίας του με το να ενοικιάζεται σε κάθε έναν που θα επιθυμούσε να αποκτήσει φτηνή και εύκολη πρόσβαση στο διάστημα. Θα ήταν μια κατασκευή πολύ χρήσιμη για τους επιστήμονες, τις τηλεπικοινωνίες και τον στρατό ενώ καθώς οι προοπτικές της εξόρυξης μετάλλων από αστεροειδείς γίνονται όλο και πιο ελκυστικές, θα διευκολυνόταν και η ανεύρεση καινούργιων πλουτοπαραγωγικών πηγών. Σίγουρα στην αρχή θα ήταν ένα πολύ ακριβό έργο τεραστίων διαστάσεων, ίσως το μεγαλύτερο στην ιστορία, αλλά επειδή οι προοπτικές που προσφέρει είναι απεριόριστες, η χρηματοδότησή του ίσως να μην είναι και τόσο ουτοπική.

Ωστόσο, στην παραπάνω αναφορά δεν λείπει και η παράθεση μιας σειράς τεχνολογικών περιορισμών που προς το παρόν καθιστούν δύσκολη την αποπεράτωση μιας τόσο φιλόδοξης κατασκευής. Ο πιο σημαντικός από αυτούς είναι το γεγονός ότι  ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να κατασκευάσουμε κάποιο υλικό που να διαθέτει τις αντοχές την ελαστικότητα και την πυκνότητα που θα επέτρεπαν σε έναν διαστημικό ανελκυστήρα να μην διαλυθεί από το ίδιο του το βάρος. Οι υπάρχουσες τεχνολογίες δεν αρκούν για την κατασκευή ενός τέτοιου υλικού αν και οι προοπτικές που υπόσχονται οι τεχνολογίες της νανοτεχνολογίας θα ανατρέψουν πολύ γρήγορα αυτή την απογοητευτική εικόνα. Για παράδειγμα, νανο-υλικά που έχουν ήδη κατασκευαστεί στην Ιαπωνία και στην Ευρωπαϊκή ένωση αρχίζουν να πλησιάζουν το ελάχιστο απαιτούμενο όριο των 100 χιλιομέτρων σε μήκος που μας είναι αναγκαίο. Επίσης, αν λάβει κανείς υπόψη του την έρευνα που γίνεται στον τομέα των νανοσωλήνων άνθρακα (carbon nanotubes) θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι μια τέτοια κατασκευή που θα ανέβαζε φορτία σε ύψος εκατό χιλιομέτρων αρχικά, ίσως να είναι εφικτή μέχρι το έτος 2025. Με τη συνεχόμενη έρευνα που γίνεται πάνω στις δυνατότητες των νανο-υλικών, προβλέπεται ότι μόλις δέκα χρόνια αργότερα, δηλαδή κατά το έτος 2035, ένας διαστημικός ανελκυστήρας θα μπορούσε να ανεβάζει φορτία βάρους δεκάδων τόνων σε γεωστατική τροχιά και μάλιστα σε ύψος εκατό χιλιάδων χιλιομέτρων.

Ως προς τις ενεργειακές ανάγκες που θα προκύψουν για τη λειτουργία της παραπάνω κατασκευής, προτείνεται η χρήση ηλιακών συστοιχιών, παρόμοιων με αυτές που εξασφαλίζουν τη λειτουργία των σημερινών επικοινωνιακών δορυφόρων και του διεθνούς διαστημικού σταθμού.  Ο κάθε θάλαμος μεταφοράς θα μπορούσε να χρησιμοποιεί ένα σύστημα ενέργειας δυο σταδίων, αρχικά από εστιασμένες ακτίνες λέηζερ από το έδαφος ενώ μετά από τα πρώτα 40 χιλιόμετρα ανόδου, οι ηλιακές συστοιχίες του ίδιου του θαλάμου θα συνεχίζουν την τροφοδότησή του με ενέργεια. Η συνολική χρονική διάρκεια της ανόδου θα είναι επτά μέρες. Ακούγεται κάπως χρονοβόρο όλο αυτό αλλά είναι σίγουρα ένα χρονικό διάστημα ανώτερο και πολύ φτηνότερο από τους σημερινούς πυραύλους που πολλές φορές αργούν για μήνες να απογειωθούν εξαιτίας των αντίξοων καιρικών συνθηκών που επικρατούν στο σημείο της απογείωσής τους ή των τεχνικών προβλημάτων που προκύπτουν στην πληθώρα των περίπλοκων συστημάτων που εξασφαλίζουν την ασφαλή τους πυροδότησή και λειτουργία.  Όσον αφορά δε το ζήτημα της συμμετοχής στην κατασκευή η παραπάνω αναφορά επισημαίνει ότι ένας διαστημικός ανελκυστήρας είναι μια υπερβολικά πολύτιμη πηγή πλουτισμού για να ανήκει αποκλειστικά και μόνο σε ένα κράτος. Αν και σε κάθε κυβέρνηση ξεχωριστά θα άρεσε πολύ η ιδέα της αποκλειστικής χρήσης ενός διαστημικού ανελκυστήρα, ζητήματα υπέρογκου κόστους θα έκαναν κάτι τέτοιο ανέφικτο και επομένως μια διεθνή προσπάθεια στην οποία θα συμμετείχαν κράτη και κυβερνήσεις από ολόκληρο τον κόσμο καθώς και μια πληθώρα πολυεθνικών εταιριών, θα ήταν το μόνο ρεαλιστικό σενάριο που θα εξασφάλιζε την αποπεράτωσή του.

elevator2

Ο Arthur C. Clarke είχε πει κάποτε ότι θα φτιαχτεί ένας διαστημικός ανελκυστήρας δέκα χρόνια αφού πάψουν όλοι να γελάνε με τη ιδέα. Είχε προβλέψει επίσης ότι το έτος 2003 θα αρχίσει η κατασκευή του και αν και εκείνο το χρονικό ορόσημο έχει ήδη περάσει προ πολλού, τώρα πια η ιδέα μελετάται σοβαρά από τη ΝΑSΑ καθώς οι περιορισμένοι προϋπολογισμοί της αλλά και οι αυξανόμενες πιέσεις του κοινού για κάτι καινούργιο μετατρέπουν το διάστημα σε μια καινούργια κούρσα ανταγωνισμών. 

Ίσως λοιπόν το μέλλον των διαστημικών ταξιδιών να είναι εντελώς διαφορετικό από ότι φανταζόμασταν μέχρι τώρα. Ίσως οι μελλοντικοί ταξιδευτές των άστρων να αποβιβάζονται σ’ ένα πολυόροφο κατασκεύασμα που θα θυμίζει μικρή πολυκατοικία και θα περιβάλλεται από τον σκελετό ενός πελώριου κυλίνδρου ο οποίος σαν δεύτερος πύργος της Βαβέλ θα υψώνεται κάθετα και θα χάνεται στα αχανή βάθη τ’ ουρανού. Εκεί μέσα θα απολαμβάνουν το πολυτελές περιβάλλον ενός μικρού κρουαζιερόπλοιου. Κατά τη διάρκεια της επταήμερης ανόδου τους προς τον ουρανό, μέσα από μεγάλα παράθυρα παρατήρησης θα έχουν την ευκαιρία να ατενίσουν το πρόσωπο του μητρικού μας πλανήτη που θα γίνεται όλο και πιο μακρινό, καμπύλο και στολισμένο με τα φώτα των πολυάνθρωπων πόλεων του μέλλοντος και τις λευκές δίνες ατμοσφαιρικών νεφώσεων. Κάποια στιγμή, στο τέλος της κάθετης ανόδου τους, θα μπαίνουν στα σπλάχνα ενός ιπτάμενου νησιού όπου μέσα σε διαστημικές εξέδρες και αγκυροβόλια θα φωλιάζουν τα αστραφτερά διαστημόπλοια που θα τους ταξιδέψουν στη θάλασσα των άστρων. Και ίσως εκείνη τη στιγμή να ατενίσουν με θαυμασμό την τιτάνια γέφυρα που θα τους έχει φέρει μέχρι εκεί πάνω και θα αποτελεί τον καρπό της τολμηρής φαντασίας και της αποφασιστικότητας των προγόνων τους.

 

Έρικ Σμυρναίος  04/07/17

 

 

Πηγές:

1)      https://en.wikipedia.org/wiki/Space_elevator

2)      https://www.space.com/24739-space-elevator-tether-technology.html

3)      https://en.wikipedia.org/wiki/The_Fountains_of_Paradise

 

Ο Έρικ Σμυρναίος είναι κατά το ήμισυ Έλληνας και κατά το ήμισυ Φιλανδός, και γεννήθηκε στην Αγγλία το 1970, όπου και σπούδασε Νομικά. Από το 1993 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα όπου, στον ελεύθερο χρόνο του, αρέσκεται να γράφει διηγήματα και μυθιστορήματα που κινούνται στο χώρο του φανταστικού. Παρά το ότι η μητρική του γλώσσα δεν είναι τα ελληνικά, τα έργα του είναι γραμμένα σε αυτή τη γλώσσα, την οποία ο ίδιος θεωρεί “την τελειοτέρα όλων των γλωσσών”. Κατά τα άλλα, του αρέσει ο κινηματογράφος φαντασίας, με ιδιαίτερη προτίμηση στο είδος του μεταφυσικού θρίλερ και της επιστημονικής φαντασίας, το διάβασμα, οι πεζοπορίες στα συναρπαστικά ελληνικά βουνά και η εξερεύνηση μυστηριακών τόπων, κατά προτίμηση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Φιλοδοξεί μια μέρα να πατήσει το πόδι του στον πλανήτη Άρη, αν κι έχει αποδεχτεί πλέον το γεγονός ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι μάλλον απίθανο. Τα τέσσερα βιβλία του Συγγραφέα : α) Η Κυρά Της Πόλης β) Δεσμοί Αίματος γ) Η Εκδίκηση της Κασσάνδρας.δ ) Κθούλου Φτού-νγκ

ΜΑΖΙΚΕΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙΣ

Extinction of the dinosaurs, artwork

Μακριά από την βουή της πόλης, εκεί όπου το φυσικό περιβάλλον ξεδιπλώνεται πολλές φορές σε όλο του το μεγαλείο, μπορούμε να έχουμε μια μικρή γεύση από την πολυπλοκότητα του οικοδομήματος που καλούμε ζωή. Σε μια περιορισμένη έκταση χώρου, ερχόμαστε σε επαφή με μια πολλές αστείρευτη ποικιλία μορφών ζωής. Εκατοντάδες είδη Φυτών και Εντόμων, άλλα και δεκάδες είδη Ερπετών και Θηλαστικών. Μορφές ζωής που μοιράζονται μαζί με εμάς την βιόσφαιρα αυτής της μικρής μπλε κουκίδας που αποκαλούμε σπίτι μας.

Χρειάστηκαν τουλάχιστον 3 και πλέον δισεκατομμύρια χρόνια εξέλιξης για να αποκτήσει η ζωή στη Γη, αυτή την απίστευτη ποικιλομορφία. Από τους πρώτους ηρωικούς μονοκύτταρους οργανισμούς, μέχρι τις πιο εξελιγμένες σημερινές της μορφές, η ζωή χρειάστηκε να δώσει μάχες ενάντια στο αρχικά, άλλα και εκάστοτε στην βιολογική ιστορία του πλανήτη, αντίξοο περιβάλλον. Οι πρώτοι άποικοι του πλανήτη βρέθηκαν σε ένα τοπίο που με τα σημερινά δεδομένα θεωρείται άκρως τοξικό. Και πιθανότατα θα έμενε έτσι, αν περίπου 2,5 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, τα Κυανοβακτήρια, μια ομάδα μονοκύτταρων οργανισμών, δεν άλλαζε «διατροφική» συμπεριφορά και μεταβολικές συνήθειες. Η μέχρι τότε άγνωστη έννοια της φωτοσύνθεσης, άλλαξε σταδιακά την χημεία της ατμόσφαιρας. Μπορεί ίσως να μην μπορούμε να κατανοήσουμε το μέγεθος της αλλαγής που συντελέστηκε, άλλα δεν ήταν καθόλου υπερβολικό το να πούμε ότι η επίδραση του στην γήινη ατμόσφαιρα υπήρξε καταλυτικά βίαιη. Αυτά όμως τα γεγονότα, τα καταλυτικά απρόσμενα και βίαια, φαίνεται ότι τελικά οδήγησαν το άρμα της βιολογικής εξέλιξης όλα αυτά τα χρόνια, λειτουργώντας σαν διαδοχικά σοκ που πήγαιναν την εξέλιξη, την πολυπλοκότητα και την ποικιλομορφία κάθε φορά ένα ακόμα βήμα παραπέρα.

                                           Γέννηση μέσω της καταστροφής

Αρκετές δεκαετίες πριν, η βιολογική ιστορία του πλανήτη θεωρούταν ως μια προοδευτική και ομαλή εξέλιξη από το ένα στάδιο στο επόμενο. Από το απλούστερο, στο πιο σύνθετο. Η ανακάλυψη όμως με την πάροδο του χρόνου κάποιων ευρημάτων, έδωσε μια απρόσμενη πολυπλοκότητα στο φαινόμενο. Ο Ομοιομορφισμός που μέχρι τότε αποτελούσε τον ιδανικό μπούσουλα ξεκλειδώματος της Εξέλιξης, άρχισε να μην εξηγεί τα νέα ευρήματα με ικανοποιητικό τρόπο. Με την πάροδο του χρόνου έγινε περισσότερο σαφές το ότι, η Εξέλιξη ωθήθηκε και από μια σειρά καταστροφικών γεγονότων, με διάφορες αιτίες και απαρχές, άλλα   και διαφορετικής έκτασης και έντασης στην μακραίωνη γήινη ιστορία. Ο Καταστροφισμός, άρχισε να φαντάζει ελκυστικότερος, και όντως δείχνει να φωτίζει πολλά μέχρι πρότινος, σκοτεινά σημεία. Η εξαφάνιση ενός είδους, ή ακόμα και πολύ περισσότερων, δημιουργεί νέες ευκαιρίες σε πλάσματα που μέχρι τότε ζούσαν στην σκιά, στις παρυφές του οικοδομήματος. Ίσως το πιο γλαφυρό παράδειγμα να αποτελεί και η ευκαιρία που άνοιξε στα Θηλαστικά, μια από τις μεγαλύτερες εξαφανίσεις που έχουν λάβει χώρα στην Ιστορία. Η εξαφάνιση της συντριπτικής πλειοψηφίας των μεγάλων ερπετών κατά το τέλος της Κρητιδικής γεωλογικής περιόδου, περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια πριν. Το συμβάν αυτό έφερε στο προσκήνιο τα Θηλαστικά, που μέχρι πρότινος ήταν νυκτόβια μικρών διαστάσεων πλάσματα, που ζούσαν με υπό την διαρκή απειλή των θηρευτών τους. Με την πάροδο του Χρόνου, τα Θηλαστικά ξεκίνησαν να μεγαλώνουν σε διαστάσεις, και να κατακτούν τον πλανήτη, καλύπτοντας με άριστο τρόπο τους κενούς βιολογικούς « θώκους», που είχε αφήσει στο βιολογικό δέντρο η εξαφάνιση των Δεινοσαύρων.

                                          Εξαφάνιση και μαζική εξαφάνιση

Τι όμως ορίζουμε ως εξαφάνιση, και τι ως μαζική εξαφάνιση ; Όταν και το τελευταίο μέλος ενός είδους πεθάνει, τότε μπαίνει και το επίσημο τέλος. Αν και αυτή είναι μια διαδικασία που μπορεί να ξεκινήσει πολύ πριν το τελευταίο άτομο του κάθε είδους πεθάνει. Όταν έχουμε έναν αριθμό ατόμων με χαμηλές όμως πιθανότητες επιβίωσης, τότε μιλάμε για Λειτουργική Εξαφάνιση ( Functional Extinction ). Ένας μικρός αριθμός λοιπόν επιζώντων, δεν αρκεί για να σώσει ένα είδος, πόσο μάλλον όταν η γενετική δεξαμενή είναι μικρή, και έχουμε και φαινόμενα «ενδογαμίας». Η εξέταση της βιολογικής ιστορίας μας φανερώνει το ότι η εξαφάνιση είναι μάλλον η αναπόφευκτη μοίρα κάθε ζωικού ή φυτικού είδους. Η εξαφάνιση είναι ο κανόνας, η επιβίωση είναι η εξαίρεση κατά τα λόγια του Carl Sagan, μια πρόταση που αποδεικνύεται σε όλο το μέγεθος μάλλον αληθής, αν λάβουμε κατά νου, το ότι το 99,9 % όλων των ειδών που έχουν εμφανιστεί στον πλανήτη, έχουν σε κάποια δεδομένη στιγμή εξαφανιστεί. Οι περισσότερες εξαφανίσεις, έχουν είτε μεμονωμένο, είτε λίγο ευρύτερο χαρακτήρα. Αυτές μπορεί να είναι αποτέλεσμα σωρείας παραγόντων, που επηρεάζουν έναν συγκεκριμένο αριθμό ειδών σε τοπικό επίπεδο ή ακόμα και ευρύτερο επίπεδο. Τέτοια συμβάντα, καλούνται ως επεισόδια εξαφάνισης. Ένα κλασικό παράδειγμα αποτελεί το επεισόδιο που έλαβε χώρα κατά την ύστερη Πλειστόκαινο εποχή στο Βόρειο Ημισφαίριο, περίπου 11.000 χρόνια πριν. Αυτό το επεισόδιο οδήγησε στην εξαφάνιση των περισσότερων μεγάλων θηλαστικών της εποχής, όπως τα Μαμούθ, άλλα και οι Σμιλόδοντες. Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα επεισόδια, όπου οι επιπτώσεις είχαν πλανητικό χαρακτήρα, και οδήγησαν στην εξαφάνιση του 75 και πλέον τοις εκατό των ειδών που κατοικούσαν μέχρι εκείνη την Γη. Αυτά τα επεισόδια καλούνται ως Μαζικές Εξαφανίσεις, και σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα, έχουν υπάρξει τουλάχιστον 5 κατά το Παρελθόν, με το έκτο να θεωρείται ότι βρίσκεται σε εξέλιξη, αν και τα δεδομένα δεν επαρκούν για την ώρα στο να στοιχειοθετήσουν κάτι ανάλογο.

                             Αστεροειδείς, υπερηφαίστεια, και άλλες εξηγήσεις.  

Για να οδηγηθούμε σε μια μαζική εξαφάνιση, θα πρέπει να επιδράσουν γεγονότα πλανητικής εμβέλειας. Τέτοια γεγονότα προέρχονται από  διαφορετικές και ετερόκλητες πηγές. Οι εκρήξεις υπερηφαιστείων, κάτι που έχει κατά κόρον επαναληφθεί στην ιστορία του πλανήτη, απελευθερώνουν τεράστιες ποσότητες Διοξειδίου του Άνθρακα και Μεθανίου στην ατμόσφαιρα. To επακόλουθο έντονο φαινόμενο του θερμοκηπίου αλλάζει δραματικά τις ατμοσφαιρικές συνθήκες με συνακόλουθο τον αφανισμό πολλών ειδών που μοιραία δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτή την αλλαγή. Ανάλογη επίδραση μπορεί να έχουν και τα «ψυχρά επεισόδια» σαν αυτά που έχει βιώσει ο πλανήτης μας τουλάχιστον δύο φορές κατά το Παρελθόν. Η υπόθεση της «Χιονόμπαλας Γης» όπου η παγοκάλυψη του πλανήτη ήταν καθολική επέδρασε όπως είναι ευνόητο δραματικά στους οργανισμούς που τότε την αποικούσαν. Υπάρχουν όμως και εξωγενείς παράγοντες, όπως οι ακτίνες-γ, προϊόν των εκρήξεων υπερκαινοφανών. Οι πολύ υψηλά φορτισμένες αυτές δέσμες σωματιδίων, έχει παρατηρηθεί ότι προξενούν μη αναστρέψιμες βλάβες στο DNA όλων σχεδόν των ζωντανών οργανισμών. Μεγάλοι αστεροειδείς επίσης έχουν θεωρηθεί ως υπεύθυνοι για αυτά τα γεγονότα, όπως ο διαμέτρου 10 χιλιομέτρων ανάλογος διαστημικός επισκέπτης που ευθύνεται για την εξαφάνιση των Δεινοσαύρων στο τέλος της Κρητιδικής περιόδου. Ένας πολύ ενδιαφέρων ηθικός  αυτουργός όμως, εξετάζεται τελευταία, ως το χέρι που όπλισε τον αστεροειδή. Η Σκοτεινή ύλη. Η Λίζα Ράνταλ, θεωρητική φυσικός του Harvard στο βιβλίο της Σκοτεινή Υλη και Δεινόσαυροι, προσπαθεί να εξετάσει την υπόθεση που ίσως υποδεικνύει μια περιοδικότητα 30 εκατομμυρίων ετών στα επεισόδια αυτά. Δεν έχουν όλα την δριμύτητα των μαζικών εξαφανίσεων, άλλα το γεωλογικό αρχείο του πλανήτη παρουσιάζει ίσως κάποια στοιχεία που μπορεί να στηρίξουν λίγο περισσότερο την σκέψη αυτή. Η υπόθεση βασίζεται στην ύπαρξη ενός λεπτού άλλα πολύ πυκνού δίσκου Σκοτεινήs Ύληs που καλύπτει τον δίσκο του Γαλαξία. Κάθε 30 εκατομμύρια χρόνια το Ηλιακό Σύστημα περνά από μια δεδομένη περιοχή όπου η πυκνότητα είναι μεγαλύτερη. Το αποτέλεσμα είναι να διαταράσσονται οι τροχιές των σωμάτων, άλλα και των αστεροειδών, στέλνοντας ορισμένουs από αυτούs στο εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα. Ενδιαφέρουσα εικασία, που αξίζει κανείς να παρακολουθήσει στενά, αν και τα στοιχεία που για την ώρα διαθέτουμε δεν επαρκούν για να στοιχειοθετήσουν επαρκώς αυτή την υπόθεση.

ΚΟΜΗΤΕΣ : ΟΙ ΚΟΜΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ

eric10

Oι κομιστές των αλλαγών.

Mιά φορά και έναν καιρό, η εμφάνιση των κομητών προκαλούσε δέος και τρόμο στους ανθρώπους. Η απρόσμενη παρουσία τους, που παραβίαζε επιδεικτικά τις προβλέψιμες κινήσεις των άλλων αστεριών, οι εντυπωσιακές ουρές τους και οι εξίσου ανεξήγητες εξαφανίσεις τους ήταν λογικό να εντυπωσιάζουν μια ανθρωπότητα που πίστευε ότι ο έναστρος ουρανός ήταν ένα υπερφυσικό βασίλειο που κατοικούταν από πανίσχυρους θεούς οι οποίοι επηρεάζουν το πεπρωμένο των ανθρώπων. Οι κομήτες λοιπόν, θεωρούνταν σημάδια θεϊκά και προάγγελοι τρομερών καταστροφών. Η παρουσία τους συνδεόταν με την επικείμενη εμφάνιση επιδημιών και λοιπών αναστατώσεων του φυσικού κόσμου καθώς και με την κήρυξη φονικών πολέμων.

Κάποια στιγμή ωστόσο αναπτύχθηκε η επιστήμη της αστρονομίας η οποία έβαλε τέλος σ’ όλες εκείνες τις δυσοίωνες δοξασίες και οι κομήτες έχασαν την υπερφυσική αίγλη τους. Γνωρίζουμε πλέον ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από περιπλανώμενες μάζες πάγου και σκόνης που δημιουργήθηκαν πολύ πρώιμα, όταν το ηλιακό μας σύστημα ήταν ακόμα νέο. Διαγράφουν υπερβολικά έκκεντρες τροχιές γύρω απ’ τον ήλιο και όταν τον πλησιάσουν αρκετά, η θερμική ακτινοβολία του εξαχνώνει  τις επιφανειακές στοιβάδες τους με αποτέλεσμα να δημιουργούνται οι εντυπωσιακές εκείνες «κόμες» που τόσο πολύ εντυπωσίαζαν τους μακρινούς προγόνους μας. Έτσι λοιπόν, οι κομήτες, από δαιμονικές παρουσίες και σημάδια της οργής δύστροπων θεών, μεταμορφώθηκαν σε φαντασμαγορικά φυσικά φαινόμενα.

Ωστόσο, επειδή η φύση της πραγματικότητας τείνει να διαγράφει κύκλους και να επαναφορτίζει αρχαίες πεποιθήσεις με μια καινούργια ζωή, πρόσφατες επιστημονικές ανακαλύψεις άρχισαν να αλλάζουν και πάλι την εικόνα που έχουμε για τους κομήτες και για την πιθανή επίδραση που ασκούν επάνω μας.

Για παράδειγμα, στις 30 Σεπτεμβρίου του περασμένου έτους, μια διαστημοσυσκευή με το όνομα Rosetta προσγειώθηκε στην επιφάνεια ενός κομήτη με το όνομα 67P/Churyumov–Gerasimenko. Αποτέλεσμα του επιτυχημένου εκείνου εγχειρήματος ήταν να αποκτήσουμε για πρώτη φορά λεπτομερέστατες-και πολύ κοντινές-φωτογραφικές λείψεις από ένα ουράνιο σώμα αυτού του είδους. Αυτή ήταν και η τελική φάση της εν λόγω αποστολής που ξεκίνησε πριν από 12 χρόνια, όταν η Rosetta, καρπός της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Έρευνας, εγκατέλειψε τη Γη. Η Rosetta κατάφερε να συλλέξει κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες όσον αφορά τη χημική σύσταση του εν λόγω κομήτη: Ανακαλύφθηκε ότι περιέχει μερικά από τα βασικά δομικά στοιχεία της ζωής. Αυτή η πληροφορία μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ενδεχομένως, συγκρούσεις του πλανήτη μας με περιπλανώμενους κομήτες ν’ αποτέλεσαν το έναυσμα που ξεκίνησε τη ζωή πάνω στη Γη, δηλαδή να την «μόλυναν» με απαραίτητες χημικές ενώσεις που προκάλεσαν την ανάπτυξη περίπλοκων οργανικών ενώσεων. Θα μπορούσε επίσης να σημαίνει ότι αν στους πυρήνες των κομητών υπάρχουν οργανικές ενώσεις αρκετά περίπλοκες ώστε να μπορούν να λειτουργήσουν ως αυτό-αναπαραγόμενες δομές, κάτι σαν ιοί δηλαδή, η συσχέτιση της παρουσίας των κομητών με το ξέσπασμα επιδημιών να μην είναι εντελώς αστήρικτη τελικά. Εξάλλου, όπως έχει ήδη διαπιστωθεί, οι κομήτες, εκτός από πιθανοί γενεσιουργοί παράγοντες, αποτελούν και μια πολύ πραγματική απειλή για τη γήινη ζωή. Ο κομήτης 67P/Churyumov–Gerasimenko για παράδειγμα, έχει διάμετρο 2,5 μιλίων πράγμα που σημαίνει ότι αν συγκρουστεί με τον πλανήτη μας, κάτι που ευτυχώς δεν προβλέπεται να συμβεί, θα μπορούσε να καταστρέψει ολοσχερώς τον πολιτισμό μας. Επιπρόσθετα, η ξαφνική εξαφάνιση των δεινοσαύρων στα τέλη της Κρητιδικής περιόδου αποδίδεται στην πτώση ενός κομήτη μεσαίου μεγέθους η οποία προκάλεσε εκτεταμένες φυσικές καταστροφές που συγκλόνισαν το παγκόσμιο οικοσύστημα εκείνης της μακρινής εποχής.  Ένας κομήτης με διάμετρο μόλις 400 ποδιών πιστεύεται ότι προκάλεσε την έκρηξη της Tunguska το 1908, όταν εξερράγη πάνω από μια ερημική περιοχή της Σιβηρίας με τη δύναμη μιας ατομικής μόμβας 15 μεγατόνων, ισοπεδώνοντας 1000 τετραγωνικά μίλια δασικής έκτασης. Αλλά ο κομήτης της Tunguska ήταν μικροσκοπικός σε σύγκριση με κάποιον άλλο, διαμέτρου 10 μιλίων,  ο οποίος πιστεύεται ότι σχεδόν συγκρούστηκε με τον πλανήτη μας πριν από 3.500 χρόνια περίπου.

heavy

Σύμφωνα με ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες θεωρίες, ο συγκεκριμένος κομήτης καταγράφηκε από τους αρχαίους Αιγυπτίους το 22ο έτος της βασιλείας του φαραώ Τούθμωση του Τρίτου. Σύμφωνα με τις διασωθείσες σχετικές περιγραφές,  ήταν «ένας  εκτυφλωτικός δίσκος μεγαλύτερος από την πανσέληνο, ένα θέαμα θαυμαστό που ανάλογό του δεν έχει συμβεί από τότε που δημιουργήθηκε αυτή η Γη» (δηλαδή η Αίγυπτος.) Κινέζοι αστρονόμοι, οι οποίοι παρακολουθούσαν με μεγάλο ενδιαφέρον τα ουράνια φαινόμενα, επίσης πρόσεξαν αυτό το καταπληκτικό φαινόμενο. Το αρχαίο Mawangdui Silk Almanac, που φυλάσσεται στο Μουσείο Hunan Provincial στην επαρχία Changsh, απεικονίζει τον κομήτη ως έναν από τους μεγαλύτερους που παρατηρήθηκαν ποτέ. Όχι μόνο κάλυπτε ένα μεγάλο κομμάτι του ουρανού αλλά είχε και 10 τεράστιες ουρές. Έκτοτε, ο μεγαλύτερος κομήτης που έχει παρατηρηθεί από τότε που γεννήθηκε  η σύγχρονη αστρονομία, ήταν ο κομήτης De Cheseaux’s το 1744, ο οποίος είχε επτά ουρές. Οι προαναφερθείσες Αιγυπτιακές καταγραφές βρίσκονται σ’ έναν πάπυρο που φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη του Βατικανού και ονομάζεται ο πάπυρος Tulli. Πολλοί οπαδοί-θιασώτες της θεωρίας των αρχαίων αστροναυτών πιστεύουν ότι περιγράφει την εμφάνιση κάποιου εξωγήινου UFO με αποτέλεσμα πολλοί λόγιοι να αμφισβητήσουν την αξία του. Ωστόσο, φαίνεται να περιγράφει ένα πραγματικό γεγονός. Tο 22ο έτος της βασιλείας του Τούθμωση του Τρίτου συμπίπτει με το έτος 1486 π.χ. Αυτή είναι ακριβώς η χρονική περίοδος όπου σύμφωνα με τα σύγχρονα ημερολόγια, οι Κινέζοι παρατήρησαν τον κομήτη τους με τις δέκα ουρές.  Ο παραπάνω κομήτης θα πρέπει να πέρασε πολύ κοντά από τον πλανήτη μας. Μάλιστα, το πέρασμά του θα πρέπει να ήταν τόσο φαντασμαγορικό ώστε να ασκήσει πολύ μεγάλη επίδραση στις θρησκείες όλου του κόσμου. Αυτό το ανεπανάληπτο φυσικό φαινόμενο θεωρήθηκε ότι χαιρετούσε τη γέννηση κάποιου καινούργιου θεού. Έτσι λοιπόν, εκείνη τη χρονική περίοδο, πολιτισμοί σε όλο τον κόσμο άρχισαν να λατρεύουν μια νέα θεότητα που απεικονιζόταν ως ένας φτερωτός δίσκος στον ουρανό. Σχετικά παραδείγματα αποτελούν ο θεός των Χετταίων Kumarbis, ο Ασσυριακός θεός Antum, και ο Περσικός θεός Αhura Mazda. Στην Κίνα, εμφανίστηκε μια καινούργια θεότητα που αποκαλούταν Lao-Tien-Yeh “Ο Μέγας θεός” κατά τη διάρκεια της δυναστείας Sang. Απεικονιζόταν ως ένας κύκλος με ευθύγραμμες γραμμές που ακτινοβολούσαν ακτινωτά από κάτω του και από τα πλευρά του και που μοιάζει πάρα πολύ στην εμφάνιση μ’ έναν κομήτη. Το παραπάνω ιδεόγραμμα μοιάζει επίσης πάρα πολύ με το ιερογλυφικό που εμφανίστηκε στην Αίγυπτο κατά τη βασιλεία του Τούθμωση του Τρίτου. Στην Αίγυπτο ονομαζόταν Aten,  και απεικονιζόταν ως ένας κύκλος με ακτινωτές γραμμές που εκτείνονταν απ’ αυτόν. Οι Αιγυπτιολόγοι θεωρούν ότι το ιερογλυφικό του Aten απεικονίζει τον ήλιο, κάτι που σίγουρα συνέβη όταν ο φαραώ Ακενατόν επέβαλε τη λατρεία του Aten ως την κυρίαρχη Αιγυπτιακή θρησκεία στα μέσα του 1300 πχ, αλλά όταν το εν λόγω σύμβολο εμφανίστηκε για πρώτη φορά, έναν αιώνα πιο πριν στην πόλη των Θηβών, δεν συνοδευόταν από περιγραφές που να το συσχετίζουν ξεκάθαρα και συγκεκριμένα με κάποια ηλιακή θεότητα.

eric9

Ωστόσο, η ξαφνική εμφάνιση καινούργιων θρησκειών, δεν ήταν η μόνη κοινωνική μεταβολή που προέκυψε από το πέρασμα του πελώριου εκείνου κομήτη. Σε ολόκληρο τον τότε κόσμο ξέσπασε μια πρωτοφανής περίοδος βιαιοπραγιών. Η Αίγυπτος προχώρησε σε μια άγρια στρατιωτική εκστρατεία κατά τη διάρκεια της οποίας κατέκτησε τις σημερινές περιοχές του Ισραήλ, του Λιβάνου και της Λιβύης. Οι Χετταίοι της Τουρκίας  επιτέθηκαν στους γείτονές τους στην Ανατολική Μεσόγειο. Στη Συρία το Βασίλειο των  Mitanni επιτέθηκε στους Ασσυρίους του Ιράκ και οι Κασσίτες του Βόρειου Ιράν εισέβαλαν στην Βαβυλώνα του Νότιου Ιράκ. Ο λαός των  Yaz της Αρμενίας επιτέθηκε σε όλους τους γείτονές τους και ο πολιτισμός των Harappan στη Βόρειο-δυτική Ινδία εξαφανίστηκε κάτω από τις επιθέσεις φυλών του Αφγανιστάν. Εκείνη η παράξενη αναταραχή ξέσπασε μετά από μια περίοδο ειρήνης που διήρκησε αρκετές γενεές. Οι ειδικοί θεωρούν ότι τέτοιες φάσεις εκτεταμένων πολεμικών συρράξεων σχετίζονται με βραχυχρόνιες-και καταστροφικές-κλιματικές αλλαγές που προκαλούνται από αναπάντεχες πτώσεις των παγκόσμιων θερμοκρασιών.  Αποτέλεσμα αυτών των καιρικών μεταβολών ήταν η αποτυχία σοδειών που είχαν ως αποτέλεσμα  ελλείψεις τροφής οι οποίες με τη σειρά τους οδηγούσαν σε πολεμικές συγκρούσεις. Το ερώτημα που προκύπτει βέβαια είναι, τι προκάλεσε εκείνη την ξαφνική αλλαγή των καιρικών συνθηκών που διήρκησε περίπου μια δεκαετία;

Το 1985 ο γνωστός αστρονόμος Carl Sagan ταυτοποίησε τον κομήτη του 1486 πχ με τον κομήτη 12P/Pons-Brooks.Υπέθεσε μάλιστα ότι ένα μικρό κομμάτι του αποκολλήθηκε και έπεσε στη Γη με αποτέλεσμα η έκρηξη που ακολούθησε να σήκωσε σκόνη και καπνούς στα ανώτερα στρώματα της γήινης ατμόσφαιρας. Οι ηλιακές ακτίνες δεν μπορούσαν να φτάσουν στο έδαφος με την παλιά τους ένταση και έτσι προκλήθηκε μια  παγκόσμια πτώση της θερμοκρασίας. Αλλά ίσως αυτή να μη  ήταν η μοναδική επίδραση του παραπάνω κομήτη. Στη Βιέννη, τον Ιούλιο του 2000, στον Παγκόσμιο Συνέδριο για Καταστροφικά Γεγονότα και Μαζικές Εξαφανίσεις (the International Conference on Catastrophic Events and Mass Extinctions) διάφοροι επιστήμονες μαζεύτηκαν για να συζητήσουν τις πιθανές απειλές για τη ζωή πάνω στη Γη που αντιπροσωπεύουν οι κομήτες και οι αστεροειδείς. Εκτός λοιπόν από τις προφανείς καταστροφές που μπορεί να προκαλέσει η σύγκρουση ενός κομήτη με τη Γη όπως είναι για παράδειγμα οι εκτεταμένες πυρκαγιές, οι αφύσικα σκληροί χειμώνες και τα τσουνάμι, η προσοχή εκείνων των επιστημόνων εστιάστηκε στα διάφορα τοξικά χημικά στοιχεία που ενδέχεται να περιέχει ο πυρήνας ενός κομήτη.  Ένα από αυτά είναι το αμινοξύ vasopressin το οποίο υποτίθεται ότι μπορεί να προκαλέσει βίαιη και επιθετική συμπεριφορά στους ανθρώπους. Αν και δεν γνωρίζουμε σήμερα αν ο κομήτης 12P/Pons-Brooks περιέχει vasopressin, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, εκείνη η ουσία, αν είχε εισβάλει στην γήινη ατμόσφαιρα και είχε μολύνει την τροφική αλυσίδα, σίγουρα θα μπορούσε να αιτιολογήσει εκείνη την  περίεργη έξαρση της βίας και του πολέμου που σάρωσε το ανθρώπινο είδος στα 1400 πχ.

Κατά σύμπτωση, γνωρίζουμε ότι ένα  θραύσμα του κομήτη 12P/Pons-Brooks του κομήτη του 1486 BC έρχεται προς τη Γη όπου και θα περάσει πολύ κοντά της, κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του έτους που διανύουμε. Ο εν λόγω κομήτης διασπάστηκε σε πολλά κομμάτια όταν πέρασε πολύ κοντά από τον Δια. Το θραύσμα που μας ενδιαφέρει,  ονομάζεται Κομήτης 45P/Honda-Mrkos-Pajdusakova και πρώτο-εντοπίστηκε το 1948. Έχει διάμετρο ένα μίλι, αλλά ευτυχώς δεν θα συγκρουστεί με τη Γη. Ίσως όμως η Γη περάσει μέσα από την ουρά του. Ποιος ξέρει λοιπόν ποια θα είναι η επίδρασή του στην ατμόσφαιρα και στην ανθρώπινη συμπεριφορά;

Έρικ Σμυρναίος

 

30/05/17

 

 

 

Πηγές:

 

1)      http://www.esa.int/Our_Activities/Space_Science/Rosetta/Rosetta_finale_set_for_30_September

2)      http://garyschuman.tripod.com/id1.html

3)      http://www.ancient-origins.net/opinion-guest-authors/comet-changed-civilization-and-may-do-again-006770

http://users.tpg.com.au/users/tps-seti/crater.html

 

Ο ΑΣΤΡΙΚΟΣ ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΟΣ

 

mars-colony

Ο αστρικός μετάνθρωπος.   

Με πρώτη υποψήφια τη Σελήνη, ο πλανήτης Άρης φιγουράρει στη θέση του δεύτερου δημοφιλέστερου προορισμού των μελλοντικών διαπλανητικών ταξιδιών της ανθρωπότητας. Και γιατί όχι άλλωστε; Είναι ένας πλανήτης που δεν βρίσκεται σε απαγορευτικά μακρινή απόσταση από τη Γη και μοιράζεται κάποια κοινά χαρακτηριστικά με το δικό μας κόσμο όπως είναι μια στέρεα επιφάνεια και μια εναλλαγή εποχών που ακολουθεί έναν ετήσιο κύκλο. Επίσης, το ημερονύχτιό του είναι λίγες μόνο ώρες μεγαλύτερο από το δικό μας και σύμφωνα με τις τελευταίες ανακαλύψεις των αστρονόμων, κάτω από την επιφάνειά του ενδέχεται να κρύβονται μεγάλες ποσότητες νερού και μάλιστα σε υγρή μορφή. Κάθε φορά λοιπόν που κάποια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τη συναρπαστική προοπτική τη εξάπλωσης της ανθρωπότητας σε άλλους κόσμους, ο Άρης ως πιθανή πατρίδα των μελλοντικών ανθρώπων, προκαλεί ένα εύλογο κύμα ενθουσιασμού.

Για παράδειγμα, ο Elon Musk ο τολμηρός ιδιοκτήτης της εταιρίας Space X που μοιάζει να ειδικεύεται στο σχεδιασμό τολμηρών τεχνολογικών εγχειρημάτων, πρόσφατα ισχυρίστηκε ότι η εταιρία του θα μπορούσε να μεταφέρει επιβάτες στον Άρη μέχρι το 2025 και μάλιστα σε πολύ μεγάλους αριθμούς που θα αγγίζουν τις εκατοντάδες χιλιάδες. Επίσης, κατά τη διάρκεια του ημερολογιακού έτους που διανύουμε, το Αμερικανικό Κογκρέσο ζήτησε από τη NASA να εκτελέσει μια επανδρωμένη αποστολή μέχρι τον Κόκκινο Πλανήτη το αργότερο μέχρι το 2033 ενώ και κάποιες άλλες αναδυόμενες υπερδυνάμεις του πλανήτη μας, η Κίνα και η Ινδία, έχουν ήδη εκφράσει παρόμοιο ενδιαφέρον. Με βάση όλα αυτά, θα μπορούσε πολύ εύκολα να ισχυριστεί κανείς ότι ο δρόμος για την κατάκτηση του Άρη έχει πλέον ανοίξει και ότι είναι θέμα  χρόνου το πότε κάποιος αστροναύτης θα κάνει το πρώτο του βήμα πάνω στις άνυδρες αμμουδιές του Κόκκινου Πλανήτη, ένα κατόρθωμα που σίγουρα θα έχει έναν τεράστιο αντίκτυπο στο συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας, αντίστοιχο με αυτόν που είχαν τα τηλεοπτικά στιγμιότυπα της πρώτης προσελήνωσης, όταν προβλήθηκαν στους τηλεοπτικούς δέκτες ολόκληρου του πολιτισμένου κόσμου.

Είναι όμως έτσι; Ίσως όχι. Αν και ένα ταξίδι μέχρι τον Άρη θα μπορούσε γίνει  τεχνολογικά εφικτό μέσα στις επόμενες δυο δεκαετίες, το ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσο τα ανθρώπινα πλάσματα είναι βιολογικά και ψυχολογικά σε θέση να εγκαταλείψουν την Γη για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα και να ανταπεξέλθουν στις πρωτοφανείς προκλήσεις ενός διαπλανητικού αποικισμού. Υπάρχουν πολλοί επιστήμονες, μελετητές της ανθρώπινης συμπεριφοράς και των ψυχικών επιπτώσεων της παραμονής ανθρώπων σε κλειστά περιβάλλοντα για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα, που θεωρούν ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο. Σύμφωνα με την απαισιόδοξη άποψη που ενστερνίζονται, απλά ο άνθρωπος ως πλάσμα δεν είναι σχεδιασμένος για να αντέξει αυτή τη δοκιμασία. Επισημαίνουν ότι καμία πολυήμερη  προσομοίωση διαβίωσης στον Άρη-που διεξάγεται πάνω στη Γη-και κανένα ρεκόρ μακροχρόνιας παραμονής στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, δεν είναι σε θέση να προετοιμάσουν επαρκώς τους μελλοντικούς αστροναύτες για τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν σε περίπτωση που ταξιδέψουν μέχρι τον Άρη. Αυτό το απογοητευτικό συμπέρασμα προκύπτει από το γεγονός ότι δεν μπορούμε να προσομοιώσουμε τις ιδιαίτερες συνθήκες που χαρακτηρίζουν το Αρειανό περιβάλλον. Η Αρειανή επιφάνεια έχει ορισμένα χαρακτηριστικά όπως είναι το ασθενέστερο πεδίο βαρύτητας και η μεγάλη έκθεση στην κοσμική ακτινοβολία εξαιτίας της έλλειψης μαγνητόσφαιρας, που δεν μπορούν να αναπαραχθούν στη Γη. Επομένως, είμαστε ανίκανοι να προβλέψουμε τις βιολογικές επιδράσεις του Αρειανού περιβάλλοντος πάνω σ’ ένα ανθρώπινο πλάσμα, ιδιαιτέρα σε μεγάλο βάθος χρόνου. Γνωρίζουμε βέβαια ήδη ότι αν και ο Αμερικανός αστροναύτης Scott Kelly και ο Ρώσος κοσμοναύτης Mikhail Kornienko κατάφεραν να επιβιώσουν επιτυχώς για ένα χρόνο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, η συγκεκριμένη δοκιμασία τους προκάλεσε πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας, εξαιτίας της μακροχρόνιας παραμονής τους σ’ ένα περιβάλλον παρατεταμένης μικροβαρύτητας. Κι όμως, αυτές οι επώδυνες οργανικές επιπτώσεις είναι πολύ λιγότερες απ’ αυτές που θα υποστούν οι ταξιδιώτες για τον Άρη οι οποίοι θα κάνουν πολύ πιο μακροχρόνια ταξίδια και δεν θα ξέρουν καν αν θα καταφέρουν να επιστρέψουν ποτέ στη Γη.

Εκτός όμως από τις παραπάνω δυσκολίες, οι μελλοντικοί άποικοι του Άρη θα βρεθούν αντιμέτωποι και με τους ίδιους τους εαυτούς τους. Για παράδειγμα, σήμερα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η μακροχρόνια παραμονή μιας μικρής ομάδας ανθρώπων σ’ ένα κλειστό και τεχνητό περιβάλλον, αναπόφευκτά προκαλεί τριβές και συγκρούσεις μεταξύ τους που πολύ συχνά αποδεικνύονται καταστροφικές. Επίσης, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους αλλά και της παραμονής τους στον Άρη, που θα μπορούσε κάλλιστα να αποδειχτεί και μόνιμη, οι γήινοι άποικοι θα υποχρεωθούν να διαχειριστούν ένα πλήθος ψυχολογικών καταπονήσεων που θα προκύψουν από το γεγονός ότι πολλές από τις  πολιτικές και πολιτιστικές πεποιθήσεις τους που μπορεί να είναι λειτουργικές πάνω στη Γη, στο ξένο περιβάλλον του Άρη θα πρέπει είτε να ανασχηματιστούν, είτε να εγκαταλειφθούν εντελώς. Για παράδειγμα, η πρακτική του κλωνισμού και η σεξουαλική αποχή ενδέχεται να θεωρηθούν απαραίτητες προκειμένου να διατηρηθούν υγιείς οι πληθυσμοί των μελλοντικών αποικιών από γενιά σε γενιά χωρίς να προκύψει ο εκφυλιστικός κίνδυνος της ενδογαμίας ανάμεσα στον πολύ μικρό αρχικά πληθυσμό των πρώτων αποίκων. Επίσης, πρακτικές όπως είναι η προστασία κάποιων στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων ίσως χρειαστεί να αναθεωρηθούν σ’ ένα κλειστό και εύθραυστο περιβάλλον όπου η παραμικρή απώλεια κεντρικού ελέγχου θα ισοδυναμεί με μια γενικευμένη καταστροφή.

Προκειμένου να αντιμετωπιστούν κάποιες από αυτές οι δυσκολίες, εξετάζεται η δυνατότητα να περιέλθουν οι πρώτοι ταξιδιώτες σε μια κατάσταση τεχνητού κώματος που θα κάνει το ταξίδι τους πολύ πιο ανεκτό. Αλλά και πάλι, μόλις φτάσουν στον Άρη, θα υποχρεωθούν να επιβιώσουν επ’ αόριστο σ’ ένα περιβάλλον όπου τα τεχνολογικά συστήματα υποστήριξης της ζωής θα είναι μια ασταμάτητη αναγκαιότητα, τουλάχιστον έως ότου σε κάποιο απώτερο μέλλον, κάποια πολύ ανεπτυγμένη τεχνολογία γαιοπλασίας καταφέρει να μετατρέψει το άνυδρο, κατεψυγμένο  και μη αναπνεύσιμο περιβάλλον του Κόκκινου Πλανήτη σε κάτι περισσότερο φιλόξενο και ανεκτό.

Φαίνεται λοιπόν ότι τα ανθρώπινα πλάσματα, στη σημερινή τους μορφή, δεν θα κατάφερουν να επιβιώσουν στον Κόκκινο Πλανήτη. Το ανθρώπινο σώμα και το ανθρώπινο μυαλό είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να ζει σ’ ένα ανοιχτό γήινο περιβάλλον επομένως, κάποιες συγκεκριμένες βιολογικές και ψυχολογικές προκλήσεις που θα αντιμετωπίσουν κατά το ταξίδι τους και την παραμονή τους στον Άρη θα είναι κατά πάσα πιθανότητα πολύ δύσκολες για να καταφέρουν να τις διαχειριστούν και να παραμείνουν ζωντανοί.

Υπάρχουν ωστόσο κάποιοι περισσότερο τολμηροί στοχαστές που θεωρούν ότι κάποιου είδους βιολογική ή γονιδιακή μετατροπή του ανθρώπινου σώματός θα μας πρόσφερε  μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης σ’ έναν πλανήτη όπου δεν χρειάστηκε να εξελιχθούμε  ποτέ. Ουσιαστικά αποδέχονται το γεγονός ότι η ανθρώπινη φυλή δεν είναι προσαρμοσμένη για ν’ αποικίσει το κοσμικό διάστημα και προτείνουν ως καλύτερη λύση μια επιτάχυνση της βιολογικής εξέλιξης των αστροναυτών που μπορεί να γίνει τεχνητά, προτού  ξεκινήσουν το διαπλανητικό ταξίδι τους. Κάποιες μόνιμες μετατροπές εξάλλου, που θα περιλαμβάνουν χειρουργικές και γονιδιακές επεμβάσεις, θα μπορούσαν να δώσουν τη δυνατότητα στους μελλοντικούς αστροναύτες να επιβιώσουν στον Άρη με τρόπους που οι απλοί άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να μιμηθούν.  Ήδη υπήρξαν κάποιοι που πρότειναν να επιλεχτούν με βάση τη γενετική τους προδιάθεση ως προς την αντοχή τους στη ραδιενεργό ακτινοβολία. Επίσης, μια γονιδιακή μετατροπή που θα επέτρεπε στους αστροναύτες μας να ζουν και να δραστηριοποιούνται ανενόχλητοι σ’ ένα περιβάλλον με πολύ μικρότερα ποσοστά οξυγόνου στην ατμόσφαιρα, όπως ήδη συμβαίνει σε πληθυσμούς που ζουν σε πολύ μεγάλα γήινα υψόμετρα, ή να νιώθουν άνετα σε χαμηλές θερμοκρασίες ή ακόμα που θα μείωνε τις διατροφικές τους ανάγκες, μοιάζει πολύ δελεαστική σ’ ένα τεχνητό περιβάλλον όπου οι παραπάνω ανάγκες μεταφράζονται σε σπατάλη πολύτιμων ενεργειακών πόρων και πρώτων υλών.

Αυτές οι ιδέες, αν και ακούγονται σοκαριστικές, έως και ανήθικες, δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσουν τόσο πολύ. Μια αντικειμενική μελέτη του ανθρώπινου είδους αποδεικνύει ότι καταφέραμε να κατακτήσουμε και να κατοικήσουμε σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας, επειδή αλλάξαμε, γονιδιακά αλλά και πολιτιστικά. Για παράδειγμά, το χλωμό δέρμα και τα γαλανά μάτια ενός κατοίκου της Βόρειας Ευρώπης διαφέρουν πάρα πολύ από το σκούρο δέρμα και τις καστανές ίριδες ενός κατοίκου της Αφρικής παρά το γεγονός ότι οι εν λόγω αλλαγές, σύμφωνα πάντα με τους ανθρωπολόγους, προέκυψαν στο εξελικτικά μικρό χρονικό διάστημα κάποιων δεκάδων χιλιάδων ετών.  Στις Αμερικανικές Άνδεις και στα Υψίπεδα του Θιβέτ υπάρχουν πληθυσμοί που επιβιώνουν σε περιβαλλοντικές συνθήκες που είναι εντελώς αντίξοες για μας ενώ ένα ακόμα πιο εντυπωσιακό σχετικό παράδειγμα είναι μια φυλή ορεσίβιων της Νοτίου Αμερικής που έμαθε να καταναλώνει μεγάλες ποσότητες νερού που περιέχει αρσενικό χωρίς να υφίσταται δυσάρεστες οργανικές επιπτώσεις.

Οι ανθρώπινες κοινωνίες έχουν παρουσιάσει μια αντίστοιχη ευελιξία και προσαρμοστικότητα. Σε περιβάλλοντα όπου ο ανδρικός πληθυσμός σπανίζει εξαιτίας συνεχόμενων πολεμικών συγκρούσεων, η πολυγαμία, όπου ένας άνδρας παντρεύεται πολλές γυναίκες, είναι ένας απόλυτα αποδεκτός θεσμός. Σε διαμετρικά αντίθετες καταστάσεις ωστόσο, όπου οι γυναίκες σπανίζουν, η πολυανδρία δεν φαίνεται να προκαλεί ιδιαίτερα προβλήματα ως προς την λειτουργικότητα και τη συνοχή της κοινωνίας.

Θα πρέπει λοιπόν να αποδεχτούμε το γεγονός ότι αν καταφέρουμε ποτέ να αποκοπούμε από τον ομφάλιο λώρο της Γης και να κατακτήσουμε κάποιους ξένους κόσμους, θα αλλάξουμε και εμείς ως είδος. Ο βραχύβιος και ευάλωτος  Homo Sapiens της εποχής μας μπορεί να μην είναι φτιαγμένος για να σαλπάρει στις θάλασσες των άστρων και να καρφώσει τα λάβαρά του σε άγνωστες ακτές, κρύβει ωστόσο μέσα του το σπόρο μιας χρυσαλίδας που όταν έρθει η στιγμή θ’ ανοίξει τα φτερά της και θα κατακτήσει τους διαστρικούς αιθέρες. Και ίσως κάποια μέρα, σ’ ένα απώτερο μέλλον, τα μεταλλαγμένα και μετα-ανθρώπινα παιδιά μας να επισκέπτονται ως ευσεβείς τουρίστες το λίκνο της ανθρωπότητας, τον πλανήτη Γη, να βλέπουν στα μουσεία εκείνων των μακρινών καιρών τα δικά μας πορτρέτα και να αναλογίζονται με δέος το πόσο πολύ τους άλλαξαν εκείνοι οι κοσμικοί άνεμοι που κάποιοι πρωτοπόροι πρόγονοί τους τόλμησαν να αφουγκραστούν.     

 

Έρικ Σμυρναίος

 

Ο Έρικ Σμυρναίος είναι κατά το ήμισυ Έλληνας και κατά το ήμισυ Φιλανδός, και γεννήθηκε στην Αγγλία το 1970, όπου και σπούδασε Νομικά. Από το 1993 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα όπου, στον ελεύθερο χρόνο του, αρέσκεται να γράφει διηγήματα και μυθιστορήματα που κινούνται στο χώρο του φανταστικού. Παρά το ότι η μητρική του γλώσσα δεν είναι τα ελληνικά, τα έργα του είναι γραμμένα σε αυτή τη γλώσσα, την οποία ο ίδιος θεωρεί “την τελειοτέρα όλων των γλωσσών”. Κατά τα άλλα, του αρέσει ο κινηματογράφος φαντασίας, με ιδιαίτερη προτίμηση στο είδος του μεταφυσικού θρίλερ και της επιστημονικής φαντασίας, το διάβασμα, οι πεζοπορίες στα συναρπαστικά ελληνικά βουνά και η εξερεύνηση μυστηριακών τόπων, κατά προτίμηση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Φιλοδοξεί μια μέρα να πατήσει το πόδι του στον πλανήτη Άρη, αν κι έχει αποδεχτεί πλέον το γεγονός ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι μάλλον απίθανο. Τα τέσσερα βιβλία του Συγγραφέα : α) Η Κυρά Της Πόλης β) Δεσμοί Αίματος γ) Η Εκδίκηση της Κασσάνδρας.δ ) Κθούλου Φτού-νγκ

 

Ο ΕΝΑΤΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ

planet 9

 

Εννιά… η σχέση του Ηλιακού μας Συστήματος με τον αριθμό, μάλλον είναι ταραχώδης. Επί 76 χρόνια οι πλανήτες που συγκροτούσαν αυτή την αστρική γειτονιά ήταν εννιά. Μέχρι το 2006 και τον υποβιβασμό του Πλούτωνα σε πλανήτη-νάνο για λόγους που όντως υπάκουαν σε μια χρηστική λογική. Φαίνεται όμως ότι ο αριθμός οκτώ που τα τελευταία 11 χρόνια καθορίζει και τα μέλη του πλανητικού μας συστήματος, πιθανόν να μην χαρεί για πολύ ακόμα την θέση του. Από την μια, μερίδα της αστρονομικής κοινότητας φαίνεται να θέλει να επαναφέρει στον Πλούτωνα το πλανητικό του status. Από την άλλη, ίσως κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον Πλούτωνα να παραμένει για την ώρα αθέατο στα βάθη της Ζώνης Kuiper, περιμένοντας να εντοπιστεί. Βλέπετε η όλη συζήτηση δεν έχει να κάνει με αριθμητικές και μόνο… ιδιοτροπίες. Δεκάδες δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από τον Ήλιο, κάτι φαίνεται να δημιουργεί καπνό. Μένει να δούμε αν όντως υπάρχει και εστία φωτιάς.

 

Πέρα από τον Ποσειδώνα

Μπορεί να αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι του Ηλιακού μας Συστήματος, άλλα η Ζώνη Kuiper μας είναι για την ώρα μια σχετικά αχαρτογράφητη περιοχή. Μέσα σε περίπου 3 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα διαστήματος, υπάρχουν πολλά και πολύ ενδιαφέροντα σώματα. Με αρχηγό τον Πλούτωνα μπορούμε να βρούμε άλλους παρόμοιους με αυτόν κόσμους, όπως την Σέντνα και τη Έριδα, άλλα και τον Κουειοάρ, τον Μακεμάκε, και την Χαουμεία.   Μαζί με αυτά και εκατοντάδες χιλιάδες ακόμα μικρότερα σώματα, παγωμένα κατάλοιπα μιας αρχέγονης εποχής, όταν το Ηλιακό Σύστημα είχε μόλις σχηματιστεί. Εδώ είναι και ο τόπος από όπου ξεκινούν οι βραχυπερίοδοι κομήτες το ταξίδι τους προς το εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα. Τα σώματα της Ζώνης Kuiper παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον για πολλούς λόγους. Κυρίως για το ότι είναι πλούσια σε νερό, άλλα και πολύτιμα οργανικά συστατικά. Κατά τον Freeman Dyson αξίζουν την ερευνητική μας προσοχή γιατί ίσως να αποτελούν φορείς ζωής. Για την ακρίβεια, πολλά από αυτά τα σώματα φωτογραφίζονται ως υπαίτια για την γονιμοποίηση της Γης με πολύτιμα οργανικά υλικά σε μια πολύ πρώιμη φάση της ζωής της. Είναι αυτά τα οργανικά υλικά που ίσως να ώθησαν την υπόθεση της ανάπτυξης της ζωής. Και ίσως στους πυρήνες τους να βρίσκονται μονοκύτταρες μορφές ζωής, ανάλογες με αυτές που μπορεί να αποίκησαν τον πλανήτη μας. Το πόσο πραγματικά ενδιαφέρον έχει ο κόσμος που εκτείνεται πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα, κατέδειξε με πολύ εμφατικό τρόπο και η διαστημοσυσκευή New Horizons, κατά την επίσκεψη της στον Πλούτωνα σχεδόν δύο πριν. Το New Horizons, που αυτή την στιγμή βρίσκεται για τα καλά στο εσωτερικό της Ζώνης Kuiper, είναι καθ’ οδόν για το επόμενο ιστορικό του ραντεβού την Πρωτοχρονιά του 2019 με το 2014MU69, ένα τυπικό μικρό σώμα της Ζώνης Kuiper. Και αυτή η αποστολή αναμένεται να μας δώσει πολύτιμο υλικό στην προσπάθεια μας να κατανοήσουμε αυτήν την περιοχή του Ηλιακού Συστήματος. Ορισμένα σώματα της Ζώνης όμως, όπως θα δούμε και στην συνέχεια μαγνήτισαν το ενδιαφέρον και για έναν επιπρόσθετο λόγο.

mu69

To 2014MU69, ένα τυπικό σώμα τηs Ζώνηs Kuiper, και επόμενοs στόχοs του New Horizons.

 

Τροχιακές  ανωμαλίες

Για χιλιάδες χρόνια το Ηλιακό Σύστημα απαρτιζόταν από 6 πλανήτες. Πρόκειται για τους πλανήτες που είναι ορατοί με γυμνό μάτι, χωρίς κανένα οπτικό βοήθημα. Το Ηλιακό Σύστημα τελείωνε στα όρια του Κρόνου. Η επινόηση του τηλεσκοπίου όμως από το 1609 και μετά, έμελλε να αλλάξει σταδιακά την για χιλιάδες χρόνια παγιωμένη εικόνα. Τα τηλεσκόπια ξεκίνησαν να εξελίσσονται και μαζί τους και τα μαθηματικά εργαλεία που βοηθούσαν στην αποκρυπτογράφηση των μυστικών του νυχτερινού ουρανού. Το 1781 σηματοδότησε την  ανακάλυψη του πλανήτη Ουρανού. Το Ηλιακό Σύστημα μόλις είχε μεγαλώσει, άλλα δεν θα έμενε για πολλά χρόνια ακόμα με επτά μέλη. Κάτι στην τροχιά του νέου πλανήτη ξεκίνησε να προβληματίζει τους παρατηρητές. Ο προβληματισμός αυτός τελικά ενσαρκώθηκε σε έναν νέο πλανήτη το 1846. Είναι η χρονιά του Ποσειδώνα, του όγδοου πλανήτη του Ηλιακού μας Συστήματος. Υπό την ίδια ακριβώς λογική το 1930 εντοπίστηκε και ο Πλούτωνας. Παρά την αλματώδη πρόοδο των οπτικών μέσων παρατήρησης κατά τους τελευταίους αιώνες, ο εντοπισμός πλανητών ήταν μια μεγάλη πρόκληση. Όσο απομακρυνόμαστε από τον Ήλιο τόσο αυξάνει η αμυδρότητα, και τόσο πιο αδύναμο είναι το όποιο οπτικό ερέθισμα. Η όποιες ανακαλύψεις, ιδίως πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα προβλέπονται από θεωρητικά μαθηματικά μοντέλα. Μια τέτοια ανάλογη τροχιακή ανωμαλία, σαν αυτή που οδήγησε στην ανακάλυψη του Ποσειδώνα, φαίνεται ότι έχει ξεκινήσει να δημιουργεί ένα μοντέρνο αστρονομικό μυστήριο.

 

Αντικείμενα διασκορπισμένου δίσκου, και ύποπτες ομαδοποιήσεις

Τα αντικείμενα διασκορπισμένου δίσκου ( Scattered disk objects ), αποτελούν μια ειδική κατηγορία μεταποσειδώνιων σωμάτων. Πρόκειται για τυπικά σώματα της Ζώνης Kuiper, άλλα έχουν κάποια ξεχωριστά γνωρίσματα που τα διαφοροποιούν από τα υπόλοιπα. Όπως η μεγάλη εκκεντρότητα στις τροχιές τους, άλλα και η σε ορισμένα από αυτά σχεδόν χαοτική τροχιά. Τα βρίσκουμε λίγο μετά την τροχιά του Ποσειδώνα, άλλα και σε αποστάσεις που μπορεί να ξεπερνούν και τα 15 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Η Έριδα αποτελεί τον κυριότερο εκπρόσωπο τους, με διαστάσεις που την τοποθετούν άνετα στους πλανήτες-νάνους. Αυτό που πυροδότησε το επιπλέον ενδιαφέρον σχετικά με τα σώματα αυτά, έχει να κάνει με κάποιες παράδοξες ομαδοποιήσεις, συγκεντρώσεις των αντικειμένων αυτών. Σαν μικρά σμήνη. Η κυριότερη αιτία αυτού του φαινομένου μπορεί να είναι η βαρυτική επιρροή ενός άλλου, πολύ μεγαλύτερου σώματος στην περιοχή. Κάπως έτσι δύο αστρονόμοι του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, ο Mike Brown και ο Konstantin Batygin, ξεκίνησαν να εργάζονται πάνω στην υπόθεση αυτή, τρέχοντας αρκετά μαθηματικά μοντέλα και προσομοιώσεις. Βασισμένοι και στην δουλειά των Chad Trujillo και Scott Sheppard από το 2014, κατέληξαν στην διατύπωση της υπόθεσης, ότι ένας πραγματικά μεγάλος πλανήτης βρίσκεται σε αυτές τις σκοτεινές και παγωμένες εσχατιές του Ηλιακού Συστήματος. Τον αρχικό τους σκεπτικισμό τελικά παραμέρισε η θεωρητική για την ώρα λειτουργικότητα του μοντέλου αυτού. Φαίνεται ότι πολλά ερωτηματικά, όχι μόνο για τα Αντικείμενα Διασκορπισμένου Δίσκου, άλλα και κάποια σημαντικά ερωτηματικά που αφορούν την ίδια την λειτουργία του Ηλιακού Συστήματος, μάλλον απαντώνται. Φυσικά ένα θεωρητικό μοντέλο, όσο καλά λειτουργικό και αν είναι πάντα χρειάζεται όχι μόνο την παρατηρησιακή επιβεβαίωση, άλλα και την ανεξάρτητη διασταύρωση του από άλλες πηγές. Μέχρι να συμβεί και αυτό ας δούμε πώς μπορεί να μοιάζει αυτός ο εκπληκτικός κόσμος.

dwarf-planet-RR24

Οι ένοικοι των παρυφών του Ηλιακού Συστήματοs.

 

Ένας μικρός παράξενος γίγαντας

Με βάση λοιπόν τα θεωρητικά μοντέλα, ο πλανήτης αν όντως υπάρχει θα πρέπει να είναι ο ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα τους γήινους πλανήτες, και τους παγωμένους γίγαντες Ουρανό και Ποσειδώνα. Προβλέπεται μια μάζα της τάξεως των 10 αντίστοιχων γήινων. Αυτό το γεγονός τον καθιστά είτε μια τεράστια βραχώδη υπέρ-γαία, έναν πλανήτη με ανάλογη με την Γη σύσταση, άλλα 10 φορές βαρύτερο, και μέχρι 4 φορές μεγαλύτερο. Κάποιοι ερευνητές αρέσκονται στο να τον φαντάζονται σαν έναν «υπέρ-Πλούτωνα», ένα σώμα δηλαδή με παγωμένη και βραχώδη σύσταση ανάλογη με αυτή του μικρού πλανήτη νάνου. Μόνο που ο Πλανήτης 9 θα είναι σαν 5.000 «Πλούτωνες» μαζί από άποψη μάζας. Αυτό το σενάριο φαίνεται και το λιγότερο πιθανό, μιας και το εναπομείναν υλικό σε αυτή την περιοχή του Ηλιακού Συστήματος, αν συγκεντρωνόταν, μετά βίας θα σχημάτιζε έναν πλανήτη σαν την Γη. Άλλα και το σενάριο της υπέρ-γαίας έχει δυσκολίες. Με βάση τα όσα γνωρίζουμε για τον σχηματισμό του Ηλιακού μας Συστήματος, φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο ένα τέτοιο σώμα να έχει δημιουργηθεί τόσο μακριά από τον Ήλιο, όπου τα βαρύτερα υλικά είναι σε αφθονία. Αμέσως μετά τον εντοπισμό του, το μεγαλύτερο ίσως ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί σε πρώτη φάση είναι το γιατί βρέθηκε εκεί. Η περισσότερο δόκιμη προσέγγιση έχει να κάνει με το να εκπροσωπεί μια εντελώς νέα κλάση πλανητών, άγνωστη στην πλανητική μας γειτονιά, άλλα πολύ διαδεδομένη σε άλλα πλανητικά συστήματα. Ένας μίνι Ποσειδώνας. Ένα πλανητικό υβρίδιο που συνδυάζει χαρακτηριστικά υπεργαίας και αέριου-παγωμένου γίγαντα. Αυτό το σενάριο ίσως να δένει περισσότερο με την προσέγγιση που θέλει τον Πλανήτη 9 να έχει βρεθεί τόσο μακριά λόγω του μηχανισμού της πλανητικής μετανάστευσης που θα αναλυθεί παρακάτω. Τον βραχώδη πυρήνα του θα σκεπάζει μια πυκνή ατμόσφαιρα Υδρογόνου και Ήλιου, ανάλογη με αυτή των μεγάλων πλανητών, αν και με λίγο μικρότερη πυκνότητα. Όσο για την τροχιά του, υπολογίζεται υπερβολικά έκκεντρη. Στο περιήλιο μπορεί να πλησιάσει στα 30 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα, ενώ το αφήλιο τον «στέλνει» μέχρι και 180 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά, 1200 φορές η απόσταση Γης – Ήλιου. Λογικό επόμενο και η διάρκεια περιστροφής του γύρω από τον Ήλιο να θέλει πάρα πολλά χρόνια για να ολοκληρωθεί. Θα πρέπει κανείς να περιμένει 10 με 20.000 γήινα χρόνια για να περάσει ένας χρόνος στον πλανήτη αυτόν.

planet 9

Aυτή την εικόνα συνέλαβαν οι δημιουργοί του Discovery Science για τον Πλανήτη 9, στο ντοκυμαντέρ ” Does Planet 9 actually exist ? “.

 

Περιπλανώμενος

Πώς λοιπόν o Πλανήτης 9 βρέθηκε εκεί ; Και πώς μπορούμε να εξηγήσουμε και άλλες  «ανωμαλίες» στο δικό μας Ηλιακό Σύστημα, που αφορούν την δομή της Ζώνης Kuiper, άλλα και τον μεγάλο αριθμό των «Πλουτωνίδων» ( σώματα ανάλογα με τον Πλούτωνα ), που συνεχώς ανακαλύπτουμε ; Ακόμα και περιπτώσεις πλανητών «νομάδων», εξόριστων από τα πλανητικά τους συστήματα, που παρουσιάζονται σαν απαιτητικοί γρίφοι. Μια αρκετά λειτουργική εξήγηση, φαίνεται ότι βρίσκεται σε μια όχι και τόσο νέα προσέγγιση. Η θεωρία της Πλανητικής Μετανάστευσης, μετρά σχεδόν 35 χρόνια ζωής. Σύμφωνα με αυτή, οι μεγάλοι, μαζικότεροι πλανήτες , όντως σχηματίζονται μακριά από το μητρικό τους άστρο. Η βαρυτική αλληλεπίδραση όμως αυτών των μεγάλων σωμάτων, τόσο με τα υπολείμματα του μοριακού νέφους, όσο και με άλλους μικρότερους ή μεγαλύτερους πρωτοπλανήτες, μπορεί να τους ωθήσει να βρεθούν σε μια πορεία  πολλές φορές πολύ κοντά στο άστρο τους, σε ένα ενίοτε «σπιράλ θανάτου», αφού πολλοί από αυτούς καταλήγουν στην διάπυρη επιφάνεια του άστρου τους. Αντίστροφη πορεία φυσικά και είναι εφικτή. Ο Πλανήτης 9 δείχνει να εντάσσεται σε μια ανάλογη περίπτωση. Σύμφωνα με ορισμένα θεωρητικά μοντέλα, ο Δίας φαίνεται να ώθησε αυτόν τον πλανήτη πολύ μακριά από τον τόπο «γέννησης» του. Ανάλογα επίσης παραδείγματα φαίνεται να ενσαρκώνουν τόσο ο Ουρανός, όσο κυρίως ο Ποσειδώνας στην δική μας πλανητική γειτονιά. Μπορεί να φαίνεται δύσκολο να το φανταστούμε, έχοντας στο μυαλό μας την σημερινή σχετικά σταθερή κατάσταση του Ηλιακού Συστήματος, άλλα φαίνεται ότι οι συνθήκες στα νεογέννητα πλανητικά συστήματα, τείνουν να είναι χαοτικές. Πιθανό επίσης θεωρείται και το σενάριο της σύλληψης του από γειτονικό πλανητικό σύστημα. Ο Πλανήτης 9 είναι πιθανόν να μην είναι ιθαγενής του Ηλιακού Συστήματος. Μπορεί σήμερα το κοντινότερο άστρο να απέχει 4,2 έτη φωτός, άλλα η κατάσταση δεν ήταν πάντοτε έτσι. Στην πάροδο του χρόνου, άστρα προσεγγίζουν, ενίοτε πολύ κοντά. Έχει συμβεί στο παρελθόν και θα ξανασυμβεί στο μέλλον. Κατά την διαδικασία της προσέγγισης, οι τροχιές διαταράσσονται, μικρά και μεγαλύτερα σώματα ωθούνται σε θέσεις πολύ διαφορετικές από τις αρχικές τους. Η ίδια σκέψη υπάρχει και για έναν μεγάλο αριθμό κομητών στο Ηλιακό μας Σύστημα, που φαίνεται να μην έχει γηγενή προέλευση. Μια τελευταία υπόθεση τον θέλει να βρίσκεται αρχικά σε μια τροχιά κοντά σε αυτή του Ποσειδώνα, άλλα να αποσπάστηκε στην τωρινή του θέση κατόπιν βαρυτικής έλξης από γειτονικό διερχόμενο άστρο.

PlanetMigration

O μηχανισμόs τηs πλανητικήs μετανάστευσηs. Εδώ απεικονίζεται η σπειροειδήs πορεία ενόs πλανήτη σαν τον Δία από το αρχικό σημείο δημιουργίαs, σε ένα σημείο πολύ κοντά στο άστρο του. Μια μόνο από τιs περιπτώσειs αυτήs τηs πολύ ενδιαφέρουσαs λειτουργίαs.

 

Φασματικός

Παρά τις πραγματικά μεγάλες διαστάσεις του, η υπόθεση του εντοπισμού του από οπτικά μέσα παρατήρησης παραμένει μια για την ώρα δύσκολη υπόθεση. Αν υπάρχει θα πρέπει να είναι εξαιρετικά αμυδρός. Μια μεγάλη προσπάθεια για τον εντοπισμό του έχει ήδη ξεκινήσει, με ναυαρχίδα το τεράστιο τηλεσκόπιο Subaru, με διάμετρο 8,2 μέτρα που βρίσκεται στο όροs Μάουνα Κέα της Χαβάη. Οι ειδικοί αισιοδοξούν ότι αν όντως υπάρχει θα εντοπιστεί μέχρι το αργότερο τα μέσα της επόμενης δεκαετίας. Όσο για την πιθανότητα ζωής ; Όσο παράξενο ακούγεται αυτή είναι μια υπόθεση που δεν μπορεί να αποκλειστεί κατηγορηματικά. Ιδίως αν ο πλανήτης διαθέτει σύστημα δορυφόρων ανάλογο με αυτά του Δία και του Κρόνου. Τίποτα δεν αποκλείει την πιθανότητα μιας άλλης «Ευρώπης» ή «Εγκέλαδου» τόσο μακριά από τον Ήλιο. Μέχρι να εντοπιστεί θα παραμένει στην μεθοριακή γραμμή μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Καλό είναι να τονιστεί εδώ το ότι η αναζήτηση ενός τέτοιου πλανήτη στις εσχατιές του Ηλιακού Συστήματος έχει πάρει διάφορες μορφές κατά το παρελθόν. Το ζήτημα έχει κατά έναν βαθμό αμαυρωθεί ιδίως από διάφορους «Νιμπίρου». Αυτός ο πλανήτης ΔΕΝ είναι κανένας Νιμπίρου, ούτε απειλεί να καταστρέψει την Γη. Αν αφήσουμε κατά μέρος τις ιστορίες αυτές, θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε ότι ο χώρος που ξεκινά μετά την γήινη ατμόσφαιρα, είναι ένας ωκεανός  θαυμάτων, μια μαγική χώρα, ένα θηριοτροφείο πιθανοτήτων, όπου οι πιθανότητες, άλλα και τα όσα έχουμε ήδη εντοπίσει, έχουν κατά μια έννοια ξεπεράσει πολλές φορές την ανθρώπινη φαντασία. Οι εξελίξεις έχουν ήδη ξεκινήσει να αποκτούν μια πολύ ενδιαφέρουσα αύρα. Η ερχόμενη δεκαετία αναμένεται να αλλάξει πολλά και μάλλον με ριζικό τρόπο.

sn11_s

To τηλεσκόπιο Subaru ( Πλειάδεs στα Ιαπωνικά ), προσφέρει για την ώρα την καλύτερη πιθανότητα εντοπισμού του ένατου πλανήτη.

 

 

 

 

Η ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΕΙΑΝΩΝ

mars.jpg

Το έτος 1877 χαρακτηρίστηκε από κάποιες πολύ εντυπωσιακές τεχνολογικές καινοτομίες που διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό τη μετέπειτα εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού. Για παράδειγμα, η πρώτη τηλεφωνική εταιρία, η Bell Telephone Company, ιδρύθηκε στις 9 Ιουλίου του 1877. Στις 12 Αυγούστου του ίδιου έτους, ο Thomas Alva Edison ολοκλήρωσε την κατασκευή του πρώτου φωνογράφου. Στις 17 Νοεμβρίου αποδόθηκε από το Πανεπιστήμιο του Cambridge ο τιμητικός τίτλος Doctorate of Law στον Κάρολο Δαρβίνο ο οποίος είχε αναπτύξει τη γνωστή σε όλους μας πλέον θεωρία της Εξέλιξης των Ειδών. Ο Emile Berliner έφτιαξε το πρώτο μικρόφωνο. Τέλος, το έτος 1877 ανακαλύφθηκε ζωή στον Άρη. Και δεν μιλάμε για απλές μορφές ζωής, για φυτά ή για τίποτα πρωτόγονους οργανισμούς αλλά για ζωή προικισμένη με νοημοσύνη, η οποία είχε αναπτύξει έναν πολύ εξελιγμένο πολιτισμό. Τουλάχιστον, έτσι νόμισαν οι άνθρωποι εκείνης της εποχής. Φυσικά, όπως όλοι γνωρίζουμε, η μετέπειτα ανάπτυξη της τεχνολογίας των τηλεσκοπίων πρόσφερε τη δυνατότητα στους αστρονόμους να παρατηρήσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τα χαρακτηριστικά της επιφάνειας του Κόκκινου πλανήτη και να διαψεύσουν τελείως αυτή τη συγκλονιστική ανακάλυψη, ωστόσο η επίδραση που άσκησε-και ασκεί ακόμα-στην εξέλιξη της ανθρώπινης σκέψης υπήρξε τόσο βαθιά και καθοριστική ώστε να μπορούμε να μιλάμε για μια πλάνη η οποία καθόρισε σε πολύ μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το σύμπαν και τη θέση μας σε αυτό.

Στην πραγματικότητα όλα ξεκίνησαν από τη λανθασμένη μετάφραση μιας και μόνο λέξης: Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα κατασκευάζονταν όλο και μεγαλύτερα τηλεσκόπια στα αστεροσκοπεία ολόκληρου του κόσμου. Ένας Ιταλός αστρονόμος, ο Giovanni Virginio Schiaparelli, από το αστεροσκοπείο του Μιλάνου, άρχισε να σχεδιάζει έναν περίτεχνο χάρτη που απεικόνιζε την επιφάνεια του πλανήτη Άρη. Στο σημείο αυτό καλό είναι να θυμόμαστε ότι ενώ σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να αναπαράγουμε σε τρισδιάστατη μορφή τους κρατήρες που σημαδεύουν την επιφάνειά του Πλούτωνα, η τεχνολογία του 1870 με δυσκολία διέκρινε τη διαφορά ανάμεσα στα σκοτεινά και τα φωτεινά σημάδια που απλώνονταν πάνω στην επιφάνεια του γειτονικού μας πλανήτη. Ωστόσο, ως υπεραισιόδοξος τοπογράφος, ο  Schiaparelli δεν δίστασε να ονομάσει τις σκοτεινές κηλίδες που έβλεπε μέσα από το τηλεσκόπιό του «Αρειανές θάλασσες» και τις φωτεινές «Αρειανές Ηπείρους.»  Πολλές από τις ονομασίες που έδωσε σε χαρακτηριστικά της Αρειανής επιφάνειας, εμπνευσμένος από την Αρχαία Ελληνική μυθολογία, χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα από τους σύγχρονους επιστήμονες ενώ η ΝΑSΑ έδωσε το όνομά του σ’ ένα όχημα που θα προσγειωθεί στον Άρη το 2018.

Αφού παρατήρησε κάποια χαρακτηριστικά τα οποία πίστεψε ότι ήταν διώρυγες, ο Schiaparelli χρησιμοποίησε τη λέξη “canali” για να τα περιγράψει. Στα Ιταλικά, αυτή η λέξη σημαίνει αυτό ακριβώς, διώρυγες, ή μια στενή έκταση θάλασσας ανάμεσα σε δύο στεριές, όχι απαραίτητα τεχνητής προέλευσης, αλλά η εν λόγω λέξη τυχαίνει να μοιάζει πάρα πολύ με την Αγγλική λέξη “canal” που υπονοεί ένα ξεκάθαρα τεχνητό χαρακτήρα. Οι μεταφραστές των κειμένων του Schiaparelli στα Αγγλικά δεν έκαναν αυτή τη λεπτή διαφοροποίηση με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι αυτός ο φημισμένος αστρονόμος είχε εντοπίσει και καταγράψει κάποιες πελώριες και περίπλοκες  κατασκευές που τις είχαν κατασκευάσει ευφυή όντα. Εκείνη την εποχή εξάλλου, η πρόσφατη ολοκλήρωση της κατασκευής της διώρυγας του Σουέζ θεωρούνταν ορόσημο και αποκορύφωμα της μηχανικής τεχνολογίας, ασύγκριτο σε ολόκληρο τον κόσμο, έτσι λοιπόν η ιδέα των καναλιών ήταν οικεία σε όλους και συμβόλιζε και ένα υψηλό επίπεδο τεχνολογικής ανάπτυξης. Και τώρα, ένας διάσημος αστρονόμος ανακοίνωνε ότι οι Αρειανοί δημιουργούσαν τα δικά τους κανάλια τα οποία ήταν μάλιστα τιτάνια κατασκευάσματα πλανητικών διαστάσεων! Ο σάλος που ξέσπασε ήταν πρωτοφανής-όσο και αναμενόμενος-και η φαντασία πολλών εραστών του έναστρου ουρανού πήρε φωτιά. Ωστόσο, εκείνος που ανέπτυξε μια βαθιά εμμονή με την όλη ιδέα ήταν ο Αμερικανός αστρονόμος Percival Lowell ο οποίος, τη δεκαετία του 1890, έστησε ένα μεγάλο αστεροσκοπείο στην Αριζόνα. Στη συνέχεια εξέδωσε τρία βιβλία που περιείχαν λεπτομερέστατους και εκτεταμένους χάρτες που είχε σχεδιάσει ο ίδιος και οι οποίοι απεικόνιζαν εκατοντάδες «κανάλια» τα οποία πίστευε ότι είχαν κατασκευάσει οι κάτοικοι του Άρη προκειμένου να μεταφέρουν νερό από τους παγετώνες του Βόρειου και του Νότιου Πόλου μέχρι τον Ισημερινό του αφυδατωμένου πλανήτη τους. Οι υποτιθέμενες αυτές ανακαλύψεις οδήγησαν στη γέννηση μιας ολόκληρης κοσμοθεωρίας που αφορούσε όχι μόνο τον πλανήτη Άρη αλλά και το μέλλον του δικού μας κόσμου. Όσοι ασπάζονταν τις ιδέες του Lowell λοιπόν, έλεγαν ότι όσο πιο μακριά από τον ήλιο περιφέρεται ένας πλανήτης, τόσο πιο αρχαίος είναι. Οι κάτοικοι του Άρη ήταν απόγονοι μιας πραγματικά πανάρχαιας φυλής που είχε οικοδομήσει έναν τεχνολογικό πολιτισμό εκατομμύρια χρόνια πριν από μας. Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου, ο πλανήτης τους γερνάει και πεθαίνει οπότε οι Αρειανοί, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αναχαιτίσουν την ολοκληρωτική του ερημοποίηση, κατασκεύασαν τεράστια κανάλια που περιβάλλονται από στενές λωρίδες εύφορου εδάφους, όπως περίπου συμβαίνει με τον ποταμό Νείλο που διασχίζει την έρημο Σαχάρα. Στα σημεία όπου τα κανάλια τέμνονται υπάρχουν Αρειανές πόλεις ενώ οι εκτεταμένες σκοτεινές κηλίδες της επιφάνειάς του είναι οι αποξηραμένοι πυθμένες προϊστορικών θαλασσών. Μια παρόμοια τύχη περιμένει και τη δική μας Γη. Κάποια μέρα οι γήινες έρημοι θα εξαπλωθούν και θα κυριεύσουν ολόκληρη την επιφάνεια της ενώ τα πάντα θα ξεραθούν.

Map_of_Mars_by_Schiaparelli_1888

Χάρτηs του Tζιοβάνι Σκιαπρέλλι το 1888. Είναι κάτι περισσότερο από εμφανήs ο τρόποs που ο Ιταλόs αστρονόμοs έβλεπε την αρεινή επιφάνεια.

Ακόμα και τότε ωστόσο, υπήρξαν πολλοί αστρονόμοι που αμφισβήτησαν τους ευφάνταστους ισχυρισμούς του Lowell. Σήμερα, οι ιστορικοί της επιστήμης δεν μπορούν ακόμα να είναι σίγουροι αν ο Lowell έβλεπε οπτικές απάτες ή σχεδίαζε άθελά του το δίκτυο των αιμοφόρων αγγείων που βρισκόταν μέσα στα ίδια του τα μάτια. Τα κανάλια που νόμιζε ότι χαρτογραφούσε, όπως ακριβώς συνέβη και με τον Schiaparelli, ήταν κατά πάσα πιθανότητα το οπτικό αποτέλεσμα των εικόνων ενός τηλεσκοπίου που δεν είχε υψηλή ανάλυση εικόνας με αποτέλεσμα μια σειρά σκούρων κηλίδων να μοιάζει με μια τεχνητά κατασκευασμένη ευθεία  γραμμή.

Εμπνευσμένος από το θόρυβο που ξεσήκωσαν όλες εκείνες οι ανακοινώσεις περί καναλιών στον Άρη, ένας φιλόδοξος νεαρός Εγγλέζος συγγραφέας, ο H.G. Wells, δημοσίευσε τον κλασσικό και φημισμένο πλέον «Πόλεμο των Κόσμων» το 1898. Το εν λόγω βιβλίο σημείωσε μεγάλη εκδοτική επιτυχία και ακόμα και σήμερα εξακολουθεί να θεωρείται ως ένα από τα πιο γνωστά και καλογραμμένα βιβλία επιστημονικής φαντασίας που περιγράφουν το χρονικό μιας εξωγήινης εισβολής.

Ο Edgar Rice Burroughs ήταν ένας ακόμα μεγάλος πρωτοπόρος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας που εμπνεύστηκε από τα υποθετικά ευρήματα του Ιταλού αστρονόμου και του Αμερικανού ομοϊδεάτη του. Έγραψε μια σειρά βιβλίων με πολύ ευρηματική πλοκή όπου ένας γήινος τυχοδιώκτης, ο John Carter, τηλεμεταφέρεται σ’ έναν πλανήτη Άρη που κατοικείται από ανθρώπους με πράσινο δέρμα και από τα παράξενα ζώα ενός εξωτικού οικοσυστήματος. Στα εν λόγω βιβλία ο ήρωας του ερωτεύεται μια πανέμορφη πριγκίπισσα με την οποία αποκτά παιδιά που βγαίνουν μέσα από υπερμεγέθη αυγά! Οι περιοχές του Άρη όπου εκτυλίσσονται οι περιπέτειές του έχουν τα ονόματα που τους είχε δώσει ο  Schiaparelli αν και οι ίδιοι οι Αρειανοί προτιμούν να αποκαλούν τον πλανήτη τους “Μπαρσούμ.” Αν και η όλη ιδέα ενός κατοικημένου Άρη πέθανε αργά και άδοξα στους επιστημονικούς κύκλους τα χρόνια που ακολούθησαν, ο κλάδος της επιστημονικής φαντασίας που οραματιζόταν έναν Αρειανό πολιτισμό εξακολουθούσε να είναι δημοφιλής. Η C.L. Moore εξέδωσε μια δημοφιλή νουβέλα το 1933 με το όνομα  “Shambleau,” όπου πρωταγωνιστούσε μια Αρειανή γυναίκα-βαμπίρ με χαρακτηριστικά αρχαίας ελληνικής μέδουσας. Ο John Wyndham έγραψε το «Stowaways to Mars» (Οι λαθρεπιβάτες για τον  Άρη)  το 1935 και ο  C.S. Lewis δημοσίευσε το «Έξω από τον Σιωπηλό Πλανήτη» (Out of the Silent Planet)  το 1938. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 μέχρι και τη δεκαετία του 1960, η Leigh Brackett έγραψε μια ολόκληρη σειρά μυθιστορημάτων που διαδραματίζονται σ’ έναν εναλλακτικό Άρη που κατοικείται από τους απογόνους πανάρχαιων και παρακμασμένων ιθαγενών πολιτισμών όπου μια εκλεπτυσμένη και υπερανεπτυγμένη τεχνολογία συνυπάρχει με μια προελαύνουσα βαρβαρότητα ενώ οι γήινοι πιονέροι-άποικοι βρίσκονται αντιμέτωποι με την εξωτική ομορφιά αλλά και τη εκλεπτυσμένη σκληρότητα των ετοιμοθάνατων και περήφανων Αρειανών που ξέρουν ότι οι μέρες τους είναι μετρημένες. Ο καταπληκτικός Ray Bradbury δεν μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστος από όλα αυτά. Στα βραβευμένα του «Χρονικά του Άρη» χρησιμοποιεί ως όχημα τον αποικισμό του Άρη από μια νεαρή και άξεστη ανθρωπότητα προκειμένου να εξερευνήσει υπαρξιακά ζητήματα όπως είναι η αξία της οικογένειας, η δύναμη της ελπίδας και η αναπόφευκτη μοναξιά των γηρατειών.

martianch

Μια μόνο από τιs πολλέs εκδόσειs του αριστουργήματοs του Ray Bradbury “Τα χρονικά του Άρη”.

Από τη δεκαετία του 1960 και μετά το ενδιαφέρον της επιστημονικής φαντασίας για τον Άρη ως κατοικημένο πλανήτη ατονεί  σημαντικά αλλά η γοητεία που ασκεί η όλη ιδέα στο συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας παραμένει αμείωτη σε ένταση. Οι περισσότερες b-movies επιστημονικής φαντασίας που γυρίστηκαν εκείνη την εποχή περιέχουν «ιπτάμενους δίσκους» οι οποίοι εισβάλλουν με εχθρικές διαθέσεις στους ουρανούς της γης και προέρχονται από τον Άρη. Οι επιβάτες τους απεικονίζονται ως πλάσματα άτριχα ασθενικά και υδροκέφαλα, μια εικόνα η οποία ρίζωσε πολύ βαθιά και καθόρισε καταλυτικά την εικόνα των εξωγήινων στον κόσμο της «Ουφολογίας.» Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, τα λεγόμενα «flaps» ή αλλιώς τα κύματα θεάσεων ufo στους ουρανούς της Γης κορυφώνονταν κάθε φορά που ο Άρης πλησίαζε τη Γη. Η παραπάνω διαπίστωση έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον πολλών ανοιχτόμυαλών μελετητών του όλου φαινόμενου καθώς η πλειοψηφία των ανθρώπων που ισχυρίζονταν ότι έβλεπαν «ιπτάμενους δίσκους» δεν φαίνεται να διέθεταν  ανεπτυγμένες γνώσεις αστρονομίας για να γνωρίζουν πότε η τροχιά και η ταχύτητα της περιφοράς του Άρη γύρω από τον ήλιο τον έφερνε κοντά στη Γη.

Ακόμα και στις μέρες μας, η έλξη που ασκεί επάνω μας η πιθανότητα της ύπαρξης ζωής η κάποιου αρχαίου πολιτισμού στον Κόκκινο πλανήτη, εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους. Για παράδειγμα, πολλοί από τους επιστήμονες που ανέπτυξαν την πυραυλική τεχνολογία και αποπεράτωσαν τις διαστημικές αποστολές Apollo γαλουχήθηκαν στην ιδέα της κατάκτησης του διαστήματος έχοντας διαβάσει στα παιδικά τους χρόνια εικονογραφημένα περιοδικά που απεικόνιζαν έναν συναρπαστικό και κατοικημένο Άρη με κόκκινες ερήμους, ερειπωμένες πόλεις απερίγραπτης ομορφιάς και ατελείωτα κανάλια. Πρόσφατες κινηματογραφικές παραγωγές που εξιστορούν την άφιξη γήινων αστροναυτών στον κόκκινο πλανήτη, όπου ανακαλύπτουν ιθαγενείς μορφές ζωής ή τα υπολείμματα μιας εξωγήινης υπερ-τεχνολογίας, μετατρέπονται σε εισπρακτικές επιτυχίες. Τα πρόσφατα επιστημονικά ευρήματα της NASA σύμφωνα με τα οποία κάποτε ο Άρης ήταν ένας κόσμος πολύ πιο φιλικός προς τη ζωή, όντας προικισμένος με ποταμούς ωκεανούς και λίμνες, μοιάζουν να ταιριάζουν με το όραμα ενός εναλλακτικού κόσμου που δεν υλοποιήθηκε ποτέ στο δικό μας σύμπαν.

mars_past_oceans_elysium_mons_big

Αυτή είναι μια πιθανή εικόνα του Άρη, σχεδόν 4 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Υπάρχουν ενδιαφέρουσεs και σημαντικέs ενδείξειs που συνηγορούν στην κατοικησιμότητα του πλάνητη εκείνη την μακρινή εποχή.

Έτσι λοιπόν, οι εικόνες των καναλιών και των αρχαίων πόλεων του κόκκινου πλανήτη, αν και ξεθωριασμένες από τη διαβρωτική επίδραση της σύγχρονης επιστήμης, παρουσιάζουν μια αξιοσημείωτη αντοχή στο πέρασμα του χρόνου. Θυμίζουν τους αντικατοπτρισμούς μιας απέραντης ερήμου. Μοιάζουν με αιθέριες πολιτείες λίμνες και δάση. Αν και απομακρύνονται συνέχεια απ’ τον διψασμένο οδοιπόρο, εξακολουθούν να τρεμοφέγγουν στην άκρη του ορίζοντα και να τον προκαλούν  να συνεχίσει το ταξίδι του. Μπορεί αυτή να είναι η αποστολή τους. Οι απατηλές εικόνες των καναλιών και των «θαλασσών» ίσως λειτουργούν ως αλλόκοτοι ελκυστές, ως φαντάσματα από ένα θελκτικό μέλλον που θα σαγηνεύσουν την ανθρωπότητα και θα την εμπνεύσουν να ταξιδέψει στον Άρη, να τον αποικίσει και να κατασκευάσει η ίδια τα θαύματα που μια φορά και έναν καιρό, κάποιος Ιταλός αστρονόμος νόμισε ότι είδε μέσα απ’ τους φακούς ενός πρωτόγονου τηλεσκοπίου.

 

Ο Έρικ Σμυρναίος είναι κατά το ήμισυ Έλληνας και κατά το ήμισυ Φιλανδός, και γεννήθηκε στην Αγγλία το 1970, όπου και σπούδασε Νομικά. Από το 1993 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα όπου, στον ελεύθερο χρόνο του, αρέσκεται να γράφει διηγήματα και μυθιστορήματα που κινούνται στο χώρο του φανταστικού. Παρά το ότι η μητρική του γλώσσα δεν είναι τα ελληνικά, τα έργα του είναι γραμμένα σε αυτή τη γλώσσα, την οποία ο ίδιος θεωρεί “την τελειοτέρα όλων των γλωσσών”. Κατά τα άλλα, του αρέσει ο κινηματογράφος φαντασίας, με ιδιαίτερη προτίμηση στο είδος του μεταφυσικού θρίλερ και της επιστημονικής φαντασίας, το διάβασμα, οι πεζοπορίες στα συναρπαστικά ελληνικά βουνά και η εξερεύνηση μυστηριακών τόπων, κατά προτίμηση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Φιλοδοξεί μια μέρα να πατήσει το πόδι του στον πλανήτη Άρη, αν κι έχει αποδεχτεί πλέον το γεγονός ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι μάλλον απίθανο. Τα τέσσερα βιβλία του Συγγραφέα : α) Η Κυρά Της Πόλης β) Δεσμοί Αίματος γ) Η Εκδίκηση της Κασσάνδρας.δ ) Κθούλου Φτού-νγκ

 

“ΜΟΛΥΝΟΝΤΑΣ” ΜΕ ΖΩΗ

early_earth

 

Το Αρχιπέλαγος Γκαλαπάγκος βρίσκεται περίπου 1000 χιλιόμετρα μακριά από την ακτή του Εκουαδόρ στην Νότια Αμερική. Εκεί βρίσκουμε εκατοντάδες νησιά ηφαιστειακήs προέλευσηs, που κατανέμονται εκατέρωθεν τηs γραμμήs του Ισημερινού. Τα νησιά έχουν πολύ μεγάλη σημασία για την Βιολογία, καθώς αποτελούν μοναδικά οικοσυστήματα, με ανάλογα μοναδική βιοποικιλότητα. Τέτοια που, βοήθησαν τον Δαρβίνο, ο οποίοs και τα επισκέφθηκε γύρω στο 1835, να θεμελιώσει την Θεωρία τηs Εξέλιξης. H γεωγραφική απομόνωση μεταξύ των νησιών τον προβλημάτισε, καθώς σχεδόν κάθε νησί, είχε και τα δικά του μοναδικά ενδημικά είδη, που είχαν όμως πάρα πολύ στενή συγγένεια μεταξύ τους. Τα είδη εξελίχθηκαν και προσαρμόστηκαν στις συνθήκες του κάθε νησιού, εμφανίζοντας μικρέs αποκλίσεις. Η μετανάστευση μεταξύ των νησιών, άλλα και η γεωγραφική τους απομόνωση, τα κατέστησε κυριολεκτικά φυσικά εργαστήρια μελέτηs.

igyuana

Ένα μόνο από τα είδη ιγκουάνα που ενδημούν στα Νησιά Γκαλάπαγκοs. Αυτό το φυσικό βιολογικό εργαστήριο, αποτελεί και σήμερα ένα πολύ ενδιαφέρον πεδίο μελέτηs.

 

Στο Διάστημα

Κατά μια έννοια και ο κάθε γαιόμορφος πλανήτης είναι ένα ανάλογο “νησί”, στο “αρχιπέλαγος” που μπορεί να σχηματίζει το εκάστοτε ηλιακό σύστημα.Μια παλιά και αγαπημένη ιδέα στον χώρο τηs Αστρονομίας και τηs Αστροβιολογίας, είναι η μεταφορά και “μόλυνση” των πλανητών με Ζωή που δημιουργήθηκε σε άλλο περιβάλλον. Ο μηχανισμός περιλαμβάνει βίαιεs συγκρούσειs μετεωριτών και αστεροειδών, με ταυτόχρονη εκτίναξη υλικού στο Διάστημα, που μεταφέρει βακτήρια και άλλες μονοκύτταρες μορφές Ζωής . Αργότερα το εκτιναχθέν υλικό πέφτει σε γειτονικό πλανήτη, και με τιs σωστές συνθήκες μπορεί να πυροδοτήσει την εμφάνιση τηs ζωήs. Μια θεωρία που εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο, μιλά για “μόλυνση” τηs Γήs, από αρειανής προέλευσης βακτήρια δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Ίσως οι ρίζες μαs να χάνονται στον αρχέγονο και πολύ διαφορετικό τότε Άρη. Η ευρύτερη εφαρμογή τηs θεωρίας , ονομάζεται θεωρία τηs Πανσπερμίας. Η έννοια όμως της Πανσπερμίας, μάλλον περιγράφει ένα δυνητικά παγκόσμιο φαινόμενο διασποράς της Ζωής στο Σύμπαν. Μια αρκετά « δύσκολη» υπόθεση με βάση τα δεδομένα που γνωρίζουμε. Πολλοί ερευνητές εξετάζουν όμως την εφαρμογή της Νησιωτικής Βιογεωγραφίας στο Διάστημα. Με βάση τον μηχανισμό που μπορούμε να ελέγξουμε, την πρόσκρουση δηλαδή κάποιου βραχώδους σώματος στην επιφάνεια ενός πλανήτη, μπορούμε να πούμε ότι οι όποιες μορφές Ζωής, θα πρέπει να είναι αρκετά ανθεκτικές για να επιβιώσουν τριών κρισίμων σταδίων της διαδικασία. Το πρώτο στάδιο αφορά την επιβίωση τους κατά το στάδιο της πρόσκρουσης-αποκόλλησης από τον μητρικό πλανήτη. Οι τρομακτικές συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης κατά την διαδικασία, θα σκότωναν σχεδόν το σύνολο των έμβιων οργανισμών που γνωρίζουμε. Όχι όμως όλων. Ένα πολύ μικρό ποσοστό ίσως να δείχνει ανθεκτικότητα, σύμφωνα με αρκετά θεωρητικά μοντέλα. Ακόμα όμως και αν επιβιώσουν του πρώτου σταδίου, το δεύτερο στάδιο που περιλαμβάνει το ταξίδι τους στο διαστημικό χώρο, εγκλωβισμένα στους μικρομετεωρίτες προϊόντα της πρόσκρουσης, θέτει την επιβίωση σε κίνδυνο, ιδίως λόγω της υπεριώδους ακτινοβολίας και των πάρα πολύ χαμηλών θερμοκρασιών. Χωρίς ατμόσφαιρα η δράση της υπεριώδους ακτινοβολίας είναι καταστροφική για τον οποιονδήποτε έμβιο οργανισμό. Όμως κάποια ορυκτά δείχνουν να λειτουργούν ως ασπίδες ενάντια σε αυτή. Μια άλλη παράμετρος αφορά το βάθος στο οποίο βρίσκονται οι μικροοργανισμοί. Όσο περισσότερο βαθιά στο πέτρωμα, τόσο αυξάνονται και οι πιθανότητες να επιβιώσουν. Το τρίτο και τελευταίο στάδιο αφορά την επιβίωση κατά την είσοδο στον νέο πλανήτη. Και πάλι, αρκετά μοντέλα, ακόμα και πειράματα, έχουν δείξει ότι κάποιοι οργανισμοί μπορούν να επιβιώσουν και αυτής της δοκιμασίας.
Spacecraft-Orbit-Mars-Risk-Primordial-Material

Αρεινά βακτήρια, “διωγμένα” από ανάλογεs συγκρούσειs θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι οι πρώτοι έποικοι του πλανήτη. Έναs ανάλογοs μηχανισμόs θα επιτρέπει και την μεταφορά τηs Ζωήs μεταξύ των εξωπλανητών που έχουμε εντοπίσει.

Στο Ηλιακό Σύστημα

Δισεκατομμύρια χρόνια πριν, σε ένα πολύ περισσότερο αρχέγονο και διαφορετικό Ηλιακό Σύστημα, η εικόνα που θα μπορούσαμε να δούμε, μάλλον θα ήταν δραστικά διαφορετική από αυτή που σήμερα έχουμε συνηθίσει. Η Γη, ο γαλάζιος πλανήτης που αποκαλούμε σπίτι μας, περισσότερο θύμιζε ένα τοξικό χημικό εργαστήριο. Η αρχική ατμόσφαιρα συμπεριελάμβανε αέρια όπως το Υδρογόνο και το Ήλιο, στοιχεία που πολύ γρήγορα ο πλανήτης έχασε, εξαιτίας της σχετικά χαμηλής του μάζας. Οι τεράστιας κλίμακας ηφαιστειακές εκρήξεις όμως, σταδιακά εμπλούτισαν την Γη με τα στοιχεία που αποτέλεσαν την πρώτη ουσιαστική ατμόσφαιρα της. Διοξείδιο του Θείου, Υδρόθειο, Διοξείδιο και Μονοξείδιο του Άνθρακα, Μεθάνιο, Άζωτο, άλλα και Αμμωνία, δημιουργούσαν μια κατάσταση που όπως εύκολα καταλαβαίνουμε, κάθε άλλο παρά φιλόξενη ήταν για την Ζωή. Ίσως η κατάσταση να ήταν σαφώς καλύτερη στον σήμερα παγωμένο και στείρο Άρη. Σύμφωνα με πολλές ενδείξεις, την ίδια εποχή ο Κόκκινος Πλανήτης, ίσως να έμοιαζε πάρα πολύ με την σημερινή Γη. Στους αρχαίους ωκεανούς του Άρη, δεν αποκλείεται να πρόλαβε να δημιουργηθεί Ζωή όπως εμείς την γνωρίζουμε. Για την ώρα αυτή η υπόθεση παραμένει γοητευτική και πολύ ενδιαφέρουσα, αποτελεί όμως αντικείμενο διαμάχης μεταξύ των ειδικών. Με Ζωή ή όχι, με συνθήκες γήινες ή όχι, η εικόνα του Άρη, της Γης, άλλα και πολλών άλλων σωμάτων, έμελε πολύ σύντομα να αλλάξει δραματικά.

Ο μεγάλος βομβαρδισμός

Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι οι συνθήκες στο νεαρό τότε Ηλιακό Σύστημα ήταν μάλλον περισσότερο χαοτικές και βίαιες από ότι έχουμε σήμερα συνηθίσει. Τιτάνιες συγκρούσεις ήταν αρκετά συνηθισμένες, μιας και οι τροχιές των περισσότερων σωμάτων δεν είχαν ακόμα παγιωθεί. Σε αυτή τη λογική φαίνεται ότι σχηματίστηκε και η Σελήνη, μερικά εκατομμύρια χρόνια μετά την δημιουργία του Ηλιακού Συστήματος, από την σύγκρουση της Γης, με ένα σώμα στο μέγεθος του Άρη ( Giant impact hypothesis ). Άλλα η «τιμωρία» τόσο της Γης, όσο και των υπόλοιπων εσωτερικών πλανητών ( Ερμής, Αφροδίτη, Άρης ), έμελλε να έχει και συνέχεια. Πολλές ενδείξεις μαρτυρούν ότι 4 δισεκατομμύρια χρόνια πριν αυτά τα σώματα υπέστησαν έναν ανελέητο βομβαρδισμό. Παγωμένα υπολείμματα της δημιουργίας του Ηλιακού Συστήματος που βρίσκονταν πέρα από την τροχιά του Κρόνου, φαίνεται να κινήθηκαν μαζικά προς το εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα. Για εκατομμύρια χρόνια, αυτά τα απομεινάρια έπεφταν με τρομακτική δριμύτητα στις επιφάνειες των νεαρών πλανητών, προκαλώντας δραματικές αλλαγές. Ως αιτίες φωτογραφίζονται μια σειρά από υποθέσεις. Η πλανητική μετανάστευση του Δία, η μετακίνηση του δηλαδή στην τροχιά που τον βρίσκουμε σήμερα μπορεί να δώσει μια εξήγηση. Άλλες εξηγήσεις, θέλουν την επιρροή ενός γειτονικού αστέρα, ως καταλυτική δύναμη που ώθησε αυτά τα σώματα στο εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα. Ο σχηματισμός εκείνη την περίοδο του Ουρανού και του Ποσειδώνα, που σταδιακά καθάρισαν την περιοχή τους από τα απομεινάρια αυτά, έχει επίσης προταθεί ως λύση. Τέλος, η υπόθεση του «χαμένου πλανήτη», ενός γηγενούς σώματος του Ηλιακού Συστήματος που μετανάστευσε και χάθηκε από την πλανητική μας γειτονιά, έχει επίσης προταθεί σαν εξήγηση.

heavy

Ο μεγάλοs βομβαρδισμόs ή Late heavy bombardment. Ένα κομβικό σημείο τηs ιστορίαs του Ηλιακού Συστήματοs, που πιθανότατα να άλλαξε του ρού των πραγμάτων.

Φορείς Ζωής ;

O μεγάλος βομβαρδισμός ή Late heavy bombardment όπως θα τον συναντήσει κανείς μπορεί να δοκίμασε με βάναυσο τρόπο τους εσωτερικούς πλανήτες, άλλα ίσως να είχε και μια πολύ ενδιαφέρουσα επιπλοκή. Αυτά τα υπολείμματα της δημιουργίας είναι πολύ πλούσια τόσο σε νερό, όσο και σε πολύπλοκες οργανικές ενώσεις, δύο από τα πολύ σημαντικά προαπαιτούμενα για την εμφάνιση και συντήρηση της Ζωής όπως την γνωρίζουμε. Αυτά τα στοιχεία εμπλούτισαν τόσο την Γη, όσο και τους υπόλοιπους πλανήτες. Μπορεί η Αφροδίτη και ο Ερμής να ακολούθησαν τελικά πολύ διαφορετική πορεία, άλλα δεν συνέβη το ίδιο πιθανότατα με τον Άρη και σίγουρα με την Γη. Τα σώματα αυτά συνεισέφεραν πολύτιμα υλικά που έγιναν μέρος της μαγιάς με την οποία πλάστηκε η Ζωή. Θεωρείται επίσης πολύ πιθανόν, οι ίδιες αυτές συγκρούσεις, να απέσπασαν από τον ίσως έμβιο τότε Άρη, μονοκύτταρες μορφές Ζωής, μορφές που επιβίωσαν της διαδικασίας, κάνοντας τον πλανήτη μας το νέο τους σπίτι. Ένα σπίτι που αποδείχθηκε εξαιρετικά φιλόξενο, μιας και εκατομμύρια χρόνια αργότερα οι μορφές αυτές ξεκίνησαν να εξελίσσονται, και να κυριαρχούν, μετατρεπόμενες σταδιακά σε πολυκύτταρες, οδηγώντας μετέπειτα στην έκρηξη του φαινομένου της Ζωής.

ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

  Eric2

Όσοι γοητεύεστε απ’ την επιστήμη της αστρονομίας και επισκέπτεστε σχετικές ιστοσελίδες του διαδικτύου, θα διαβάσατε μια πολύ ενδιαφέρουσα είδηση που εμφανίστηκε πριν από λίγες μόλις βδομάδες: Το 2022 ένα καινούργιο αστέρι θα φανεί στον ουρανό. Η λάμψη του θα είναι τόσο ισχυρή ώστε θα μπορούμε να το παρατηρήσουμε με γυμνό μάτι στον αστερισμό του Κύκνου. Το καινοφανές αυτό αστέρι θα είναι το αποτέλεσμα της σύγκρουσης δυο άλλων αστεριών που είναι σχετικά αμυδρά αλλά που θα αναλωθούν σε μια εκτυφλωτική έκρηξη την οποία οι επιστήμονες έχουν ήδη ονομάσει “boom star.” Ακόμα πιο ενδιαφέρουσα ωστόσο είναι η διαπίστωση ότι το συγκεκριμένο φαινόμενο θα είναι το πρώτο γεγονός αυτού του είδους που θα φωτίσει τον γήινο ουρανό ύστερα από 400 χρόνια. Η τελευταία φορά που ένα τέτοιο αστέρι έγινε ορατό χωρίς τη βοήθεια σύγχρονων τηλεσκοπίων, ήταν το 1604. Εκείνο το φαινόμενο είχε δημιουργηθεί από την έκρηξη μιας σουπερνόβας, ήταν δηλαδή ένα αστέρι που εξερράγη πολύ μακριά από εμάς και παρέμεινε ορατό κατά τη διάρκεια πολλών μηνών, στον αστερισμό του Οφιούχου. Τα  υπολείμματά αυτού του τιτάνιου πυροτεχνήματος είναι ακόμα ορατά ως ένα όμορφο νεφέλωμα-δαχτυλίδι που μπορούν να παρατηρήσουν με τα τηλεσκόπια τους οι σημερινοί αστρονόμοι. Αν και εκείνος ο καινοφανής αστέρας ο οποίος βρισκόταν σε απόσταση 20.000 ετών φωτός από τη Γη, ήταν πολύ μακρινός για να επηρεάσει τη βιόσφαιρα του πλανήτη μας κατά οποιονδήποτε τρόπο, η εμφάνισή του άσκησε μια βαθύτατη ψυχολογική επίδραση πάνω στο ανθρώπινο είδος. Ούτε λίγο ούτε πολύ, προκάλεσε μια σειρά πολιτιστικών εξελίξεων που κατάφεραν να διαμορφώσουν τον ρου της ιστορίας κατά τρόπο πολύ ουσιαστικό.

 

Το φαινόμενο λοιπόν του 1604 έμεινε γνωστό ως η σουπερνόβα του Kepler. Ο Kepler, ένας διάσημος και πρωτοπόρος αστρονόμος της εποχής του, ασχολήθηκε συστηματικά με την παρατήρηση του καινούργιου αστεριού και οι σημειώσεις που κράτησε αποτελούν μέχρι και σήμερα μια πολύτιμη πηγή γνώσεων για τους σύγχρονους αστρονόμους. Ωστόσο δεν ήταν ο μόνος που γοητεύτηκε από την εμφάνιση της λαμπερής εκείνης σουπερνόβας. Το ίδιο έτος ο Γερμανός Θεολόγος Simon Studion δημοσίευσε ένα σύγγραμμα που είχε τον τίτλο Naometria. Ήταν ένα φιλοσοφικό δοκίμιο στο οποίο ερμήνευε το φαινόμενο με αστρολογικούς όρους και θεωρούσε ότι αποτελούσε ένα θεϊκό οιωνό ο οποίος προανήγγειλε τη γέννηση μιας καινούργιας εποχής Διαφωτισμού που θα επηρέαζε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ο Studion το συνέκρινε μάλιστα με το άστρο της Βηθλεέμ που είχε προαναγγείλει τη γέννηση του χριστιανικού Μεσσία. Υποστήριζε δε ότι αυτή η Νέα Εποχή που μόλις ξεκινούσε, θα χαρακτηριζόταν από μια ουσιαστική ανάπτυξη των επιστημονικών θρησκευτικών και κοινωνικών ελευθεριών  που στέναζαν μέχρι τότε κάτω από  το δίδυμο ζυγό μιας σκοταδιστικής εκκλησίας και των καταπιεστικών μοναρχικών καθεστώτων της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Επιπρόσθετα, οραματιζόταν την ανάδυση μιας καινούργιας πολιτικής κατάστασης που θα βασιζόταν στην παρουσία κάποιας ισχυρής γυναίκας, μιας βασίλισσας, μια ιδέα εξαιρετικά ρηξικέλευθη για την εποχή της.

Eric4

Λίγα χρόνια αργότερα, άρχισαν να κυκλοφορούν από χέρι σε χέρι, στους κύκλους των μορφωμένων λόγιων εκείνων των καιρών, κάποια παράξενα μανιφέστα. Ήταν γραμμένα στα Λατινικά, έβριθαν από Αλχημικούς και μυστικιστικούς συμβολισμούς και είχαν συνταχθεί από μια μυστική ομάδα-εταιρία που έγιναν γνωστοί ως «Ροδόσταυροι» (Rosicrucians) γιατί είχαν ως έμβλημα τους τον σταυρό και το ρόδο. Οι ισχυρισμοί των αινιγματικών εκείνων μανιφέστων θύμιζαν πολύ τις διακηρύξεις του Simon Studion. Υπονοούσαν μάλιστα ότι η πριγκίπισσα Ελισάβετ της Αγγλίας (η κόρη του βασιλιά James του Πρώτου) ήταν η γυναίκα που με κάποιο τρόπο θα ένωνε την Ευρώπη σε ένα είδος Αναγεννησιακής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 1613, η Ελισάβετ όντως παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο το Πέμπτο, πρίγκιπα του Palatinate, μιας περιοχής που σήμερα βρίσκεται στην Νοτιοδυτική Γερμανία. Στα Ροδοσταυρικά κείμενα εκείνος ο γάμος αναφερόταν συνθηματικά, κυρίως στην έκδοση του 1616, ως ο «Αλχημικός Γάμος» (The Alchemical Wedding.) Φαίνεται ότι εκείνη η μυστική οργάνωση ερμήνευσε το γάμο της Ελισάβετ, ο οποίος είχε σκοπό να παγιώσει μια συμμαχία ανάμεσα στην Αγγλία και τα Προτεσταντικά κράτη της Γερμανίας, ως την πρώτη κίνηση που θα οδηγούσε στη δημιουργία μιας μεγάλης Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας. Ωστόσο το όλο εγχείρημα έληξε άδοξα το 1619 όταν στον Φρειδερίκο παραχωρήθηκε ο θρόνος της Βοημίας. Η Ελισάβετ και ο Φρειδερίκος  βασίλευσαν για λίγους μόνο μήνες προτού χάσουν τα αξιώματά τους και δραπετεύσουν στις Κάτω Χώρες. Εξαιτίας της πολύ βραχύβιας βασιλείας της η Ελισάβετ έμεινε γνωστή ως η βασίλισσα του Χειμώνα (Τhe Winter Queen,) αλλά ο απόγονός της ο Willem-Alexander, έγινε βασιλιάς της Ολλανδίας και η σημερινή βασιλική οικογένεια αυτής της χώρας αποτελείται από τους καθαρόαιμους απογόνους του. Εκτός από εκείνους τους πολιτικής φύσης ισχυρισμούς, οι Ροδόσταυροι υποστήριζαν, όπως ακριβώς και ο Studion στη Naometria του, ότι ξεκινούσε μια Νέα Εποχή  Διαφωτισμού την οποία είχε προαναγγείλει εκείνο το καινούργιο αστέρι. Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα πολλές μυστικές εταιρίες και οργανώσεις οργανώθηκαν με βάση τις Ροδοσταυρικές διδαχές ενώ ακριβώς 300 χρόνια αργότερα το 1717 κάποιες από αυτές συγχωνεύτηκαν μεταξύ τους και οδήγησαν στη δημιουργία των σημερινών Ελευθεροτεκτόνων. (Freemasons.) Εξάλλου, ένα από τα πιο διάσημα Μασονικά σύμβολα είναι ο Πανεπόπτης Οφθαλμός, μια εικόνα που μπορεί να δει κανείς και στο Αμερικανικό δολάριο. Ο Πανεπόπτης οφθαλμός που στην ουσία απεικονίζει ένα μάτι στον ουρανό, με τις ακτίνες του να φωτίζουν τον επίγειο κόσμο, είναι μια μεταγενέστερη εκδοχή ενός συμβόλου που χρησιμοποιούσαν οι Ροδόσταυροι και το οποίο απεικόνιζε το νέο αστέρι του 1604 να ακτινοβολεί την επιρροή του πάνω στη Γη. Το καινούργιο αστέρι λοιπόν συμβόλιζε την έννοια της διανοητικής έρευνας και τα ιδανικά του Διαφωτισμού, ένα Ακαδημαϊκό κίνημα που θεωρούσε ότι η Λογική σκέψη είναι ως αξία ανώτερη από τους περιορισμούς της παράδοσης και του τυφλού θρησκευτικού σκοταδισμού.

Eric6

Μια άλλη πολύ βίαιη και ευτυχώς πολύ  λιγότερο επιτυχημένη ομάδα που επηρεάστηκε από τον καινοφανή αστέρα του 1604 ήταν μια μυστική οργάνωση Εγγλέζων Καθολικών που είχαν ως ηγέτη τους έναν πλούσιο γαιοκτήμονα ο οποίος ονομαζόταν Robert Catesby. Το 1605 ο Catesby πίστεψε ότι η Ελισάβετ, που τότε ήταν ακόμα παιδί, ήταν γραφτό να κυβερνήσει την Αγγλία και αποφάσισε να ενορχηστρώσει μια αιματηρή συνομωσία που θα της άνοιγε το δρόμο για τον Αγγλικό θρόνο.  Το φιλόδοξο εκείνο σχέδιο περιλάμβανε τη δολοφονία του Εγγλέζου βασιλιά, των υπόλοιπων επίδοξων διεκδικητών του θρόνου και όλων των υπουργών του βασιλικού συμβουλίου. Ο Catesby σκόπευε να πετύχει το στόχο του με το να ανατινάξει το κτίριο του Κοινοβουλίου (The House of Parliament) αλλά το σχέδιο του ανακαλύφθηκε εγκαίρως και ο ίδιος εκτελέστηκε. Η ημέρα που σχεδίαζε να φέρει σε πέρας εκείνο το εγχείρημα, η Πέμπτη Νοεμβρίου, αποτελεί ακόμα και σήμερα εθνική επέτειος στην Αγγλία και γιορτάζεται με επιδείξεις πυροτεχνημάτων. Ονομάζεται η νύχτα του Guy Fawkes γιατί αυτό ήταν το όνομα του συνεργάτη του εν λόγω συνωμότη ο οποίος συνελήφθη καθώς περίμενε να του δοθεί η εντολή να ανατινάξει τα βαρέλια με το μπαρούτι που είχε κρύψει στα υπόγεια του Αγγλικού Κοινοβουλίου.

Eric3

Για να γυρίσουμε πίσω στους Ροδόσταυρους, ένα από τα πιο μυστηριώδη μανιφέστα τους ήταν εκείνο που γράφτηκε το 1618 και είχε τον τίτλο Speculum Sophicum Rhodostauroticum, δηλαδή «Ο καθρέφτης της Σοφίας του Ρόδινου Σταυρού.» Πιστεύεται ότι γράφτηκε από τον Γερμανό Αλχημιστή Daniel Mögling,  και απεκάλυπτε την ύπαρξη ενός «Αόρατου Κολλεγίου» μιας μυστικής ομάδας που την αποτελούσαν Ροδόσταυροι λόγιοι οι οποίοι είχαν θέσει ως στόχο τους την μετατροπή των μυστικιστικών πεποιθήσεων της Αλχημείας και της Αστρολογίας σε επιστήμες που θα βασίζονται στο πείραμα και στην παρατήρηση. Ένας αξιόλογος στοχαστής με μεγάλη επιρροή, ο Ουαλός φιλόσοφος Thomas Vaughan,  μετέφρασε το συγκεκριμένο αλλά και άλλα Ροδοσταυρικά κείμενα από τα Λατινικά στα Αγγλικά και κατάφερε έτσι να συνεισφέρει στην υλοποίηση εκείνου του οράματος. Το «Αόρατο Κολλέγιο» απεικονιζόταν ως ένα κτίριο που βρισκόταν πάνω σε τροχούς, μια καθαρά συμβολική περιγραφή που υποδήλωνε ότι ως ομάδα δεν λειτουργούσε δογματικά, δηλαδή υπό την περιοριστική αιγίδα απόλυτων αξιωμάτων αλλά αποτελούσε αντίθετα μια συνάντηση και αλληλεπίδραση μυαλών. Πάνω από το παραπάνω κατασκεύασμα εμφανίζεται το αστέρι του 1604 να λάμπει στο αστερισμό του Οφιούχου, στον αστερισμό στον οποίο εμφανίστηκε. Πολλοί δε ισχυρίζονται μέχρι και σήμερα ότι ο γνωστός φιλόσοφος και πολιτικός Francis Bacon, ο εφευρέτης της σύγχρονης άλγεβρας Thomas Harriot, και ο καινοτόμος αρχιτέκτονας Inigo Jones ήταν μέλη εκείνου του Αόρατου Κολλεγίου. Το σίγουρο είναι πάντως ότι η ιδέα της ύπαρξης μιας αφανούς κοινότητας σοφών ενέπνευσε τους πειραματικούς επιστήμονες του 17ου αιώνα, τον Robert Boyle για παράδειγμα, να προχωρήσουν στην ίδρυση της Βασιλικής Επιστημονικής Εταιρείας (the Royal Society) το1660. Αυτή η φημισμένη Ακαδημία που καλλιεργεί την ανάπτυξη της επιστήμης δραστηριοποιείται  ακόμα και σήμερα και μέλη της υπήρξαν άτομα που προχώρησαν σε επιστημονικές ανακαλύψεις οι οποίες άλλαξαν τον κόσμο. Κάποιοι από αυτούς ήταν ο Ισαάκ Νεύτωνας, ο Βenjamin Franklin, ο Κάρολος Δαρβίνος, ο Άλμπερτ Αινστάιν και ο σημερινός Stephen Hawking.

Eric5

Από όλη αυτή τη συναρπαστική ιστορία δεν θα μπορούσαν φυσικά να λείπουν και οι γνωστοί σε όλους πλέον Illuminati (Λέξη λατινικής προέλευσης που σημαίνει «Πεφωτισμένοι.») Οι Illuminati ήταν μια μυστική εταιρία γύρω από την οποία έχει δημιουργηθεί ένας από τους πιο δυναμικούς σύγχρονους μύθους. Γνωρίζουμε στα σίγουρα ότι αρχικά η οργάνωση ονομαζόταν Βαυαροί Illuminati και ότι ιδρύθηκε το 1776 από το Γερμανό φιλόσοφο Johann Adam Weishaupt με σκοπό να αντιταχθεί στη διαφθορά της κυβέρνησης και στη σκοταδιστική επίδραση που ασκούσε η θρησκεία στη δημόσια ζωή. Ο ιδρυτής της παραδεχόταν ανοιχτά ότι είχε εμπνευστεί από τα μανιφέστα των Ροδόσταυρων. Το κίνημα των Πεφωτισμένων υποτίθεται ότι βυθίστηκε στην αφάνεια απ’ όπου συνέχισε να δραστηριοποιείται παρασκηνιακά στις αρχές του 19ου αιώνα όταν επισήμως έπαψε να υπάρχει, ύστερα από ένα μπαράζ συλλήψεων και διώξεων των ιδρυτικών του στελεχών τα οποία βάρυνε η κατηγορία ότι είχαν πυροδοτήσει την Αμερικανική και την Γαλλική επανάσταση.  Υπάρχουν ωστόσο υποψίες ότι οι Illuminati ζουν και βασιλεύουν, ότι τα μέλη τους έχουν εισχωρήσει και ελέγχουν την διεθνή πολιτική και οικονομική ελίτ που κυβερνάει τον σύγχρονο κόσμο και ότι εργάζονται μεθοδικά και αδίστακτα για την εγκαθίδρυση μιας απειλητικής Νέας Τάξης Πραγμάτων….

Erik

Θα μπορούσε κανείς να επιχειρηματολογεί για ώρες ατελείωτες ως προς το πώς θα είχαν εξελιχθεί οι επιστήμες οι τέχνες και το ανανεωτικό κίνημα του Διαφωτισμού αν δεν είχαν υποστηριχτεί από τα κινήματα που πυροδότησε η εμφάνιση της σουπερνόβας του 1604.  Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί ν’ αρνηθεί το γεγονός ότι ο ψυχολογικός αντίκτυπος του καινοφανούς εκείνου αστέρα υπήρξε βαθύτατος. Οι άνθρωποι  που επηρεάστηκαν από τα μανιφέστα των Ροδόσταυρων έθεσαν τις βάσεις για τη γέννηση της σύγχρονης επιστήμης που βασίζεται στο πείραμα και στην παρατήρηση και η οποία μας οδήγησε  στη σύγχρονη κατανόηση του σύμπαντος και στη συγκλονιστική τεχνολογική ανάπτυξη των ημερών μας. Ίσως μάλιστα σε κάποιο εναλλακτικό σύμπαν όπου η σουπερνόβα του Κέπλερ δεν εξερράγη ποτέ, η Γαλλική επανάσταση και η δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής να μην έχουν συμβεί και η ανθρώπινη ιστορία να έχει ακολουθήσει μια εντελώς διαφορετική διαδρομή. Ποιος ξέρει λοιπόν πως η νέα σουπερνόβα που θα φωτίσει το νυχτερινό ουρανό το 2022, από απόσταση 1,800 ετών φωτός αυτή τη φορά, θα μας επηρεάσει ψυχολογικά και τι κοινωνικές ανακατατάξεις θα προκαλέσει;

Έρικ Σμυρναίος

07/03/16

Ο Έρικ Σμυρναίος είναι κατά το ήμισυ Έλληνας και κατά το ήμισυ Φιλανδός, και γεννήθηκε στην Αγγλία το 1970, όπου και σπούδασε Νομικά. Από το 1993 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα όπου, στον ελεύθερο χρόνο του, αρέσκεται να γράφει διηγήματα και μυθιστορήματα που κινούνται στο χώρο του φανταστικού. Παρά το ότι η μητρική του γλώσσα δεν είναι τα ελληνικά, τα έργα του είναι γραμμένα σε αυτή τη γλώσσα, την οποία ο ίδιος θεωρεί “την τελειοτέρα όλων των γλωσσών”. Κατά τα άλλα, του αρέσει ο κινηματογράφος φαντασίας, με ιδιαίτερη προτίμηση στο είδος του μεταφυσικού θρίλερ και της επιστημονικής φαντασίας, το διάβασμα, οι πεζοπορίες στα συναρπαστικά ελληνικά βουνά και η εξερεύνηση μυστηριακών τόπων, κατά προτίμηση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Φιλοδοξεί μια μέρα να πατήσει το πόδι του στον πλανήτη Άρη, αν κι έχει αποδεχτεί πλέον το γεγονός ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι μάλλον απίθανο. Τα τέσσερα βιβλία του Συγγραφέα : α) Η Κυρά Της Πόλης β) Δεσμοί Αίματος γ) Η Εκδίκηση της Κασσάνδρας.δ ) Κθούλου Φτού-νγκ

Πηγές:

  1. http://spider.seds.org/spider/Vars/sn1604.html
  2. http://www.space.com/20670-johannes-kepler-supernova-white-dwarf.html
  3. http://undergroundscience.net/other/secret-societies-and-hidden-knowledge-the-explosive-star-that-inspired-the-modern-world/

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΟΑΣΗ

rogue_planet

…Την προσοχή του ξαφνικά τράβηξε η σιλουέτα ενός μη-χαρτογραφημένου σώματος που εμφανίστηκε στο άκρο της οθόνης ελέγχου. «Σίγουρα αυτοί οι αστρικοί χάρτες θέλουν ανανέωση» σκέφτηκε, σε μια προσπάθεια να διασκεδάσει λίγο την αίσθηση του επερχόμενου άδοξου τέλους του. Ναι , σίγουρα επρόκειτο για πλανήτη, και μάλιστα αχαρτογράφητο . «Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, άλλα σίγουρα θα έχω την τιμή να είμαι ο πρώτος άνθρωπος που θα πατήσει το πόδι του σε έναν νέο ερημότοπο»…Γιατί η απόσταση από τον αστέρα ήταν τέτοια που σίγουρα έκανε τον νέο πλανήτη να βρίσκεται πολύ μακριά από την φιλόξενη κατοικήσιμη ζώνη. «Ότι ακριβώς χρειαζόμουν, ένα παγόβουνο στην μέση του πουθενά». Με την σκέψη του φάνηκε να συμφωνεί και ο υπολογιστής του σκάφους. Η κίνηση του πλανήτη δεν φαινόταν να υπάγεται σε τροχιακή περιφορά  γύρω από τον αστέρα. Ήταν ένας πλανήτης νομάς, περιπλανώμενος, σαν τον ίδιο, ένα σώμα που δεν ήταν δέσμιο κανενός αστεριού παρά μόνο του ίδιου του Γαλαξιακού κέντρου, καθώς συνέχιζε την αργή περιστροφή του διάρκειας εκατομμυρίων ετών. «Έχουμε μάλλον πολλά κοινά παγόβουνο», σκέφτηκε καθώς υπολόγισε τα καύσιμα έφταναν για να τον θέσουν σε αργή καθοδική τροχιά προς την επιφάνεια του. Πολύ καλύτερη προοπτική από το γίνει κάρβουνο πέφτοντας στον αστέρα. Εκεί είχε έστω και μισή πιθανότητα να τα καταφέρει. Πιθανότητα που δεν θα άφηνε να πάει χαμένη. Στο μεταξύ ο σκοτεινός όγκος του πλανήτη ολοένα και μεγάλωνε στο οπτικό του πεδίο…

“…To πλάνο του και παράλληλα η μοναδική του πιθανότητα να ξεφύγει από αυτή την παγωμένη σκοτεινή φυλακή στην οποία σε λίγη ώρα θα προσεδαφιζόταν, ήταν άμεσα εξαρτώμενο από την ικανότητα του να εκμεταλλευτεί τους πόρους του πλανήτη. Ένα παγωμένο κάλυμμα Υδρογόνου θα ήταν ευλογία. Με την σκέψη του φάνηκαν να συμφωνούν και οι ανιχνευτές του σκάφους. Διάβασε με σχεδόν παιδική ανυπομονησία τα αποτελέσματα της ανίχνευσης. Ο πλανήτης ήταν κατά 6,6 % μεγαλύτερος από την Γή, 14,3% μαζικότερος πράγμα που σήμαινε μια μικρή, άλλα αισθητή αύξηση της βαρυτικής έλξης. Με θερμοκρασία μόλις 3,4 βαθμούς πάνω από το απόλυτο 0 η κουβέρτα Υδρογόνου που κάλυπτε την επιφάνεια του ήταν κάτι παραπάνω από παγωμένη (?)… «Μπορεί να είσαι νεκρός φίλε μου, άλλα σίγουρα έχεις να μου δώσεις αυτό που ακριβώς χρειάζομαι» σκέφτηκε καθώς το σκάφος του βυθιζόταν ολοένα και περισσότερο στον σκοτεινό δίσκο. Όσο κατέβαινε, τόσο μπορούσε να διακρίνει περισσότερες λεπτομέρειες από το ήλπιζε πολύ προσωρινό του σπίτι. Οροσειρές όχι τόσο ψηλές όσο αυτές που γνώριζε από την Γή, τον Άρη και τον Χόιχενς ΙΙ, διακόπτονταν από βαθιά φαράγγια και σχηματισμούς που κάποτε θα ήταν κοιλάδες. Οι οροσειρές οριοθετούσαν χωρίσματα ανάμεσα σε μεγάλες επίπεδες περιοχές.» Σαν ένας υπερτροφικός Πλούτωνας …» η σκέψη τον έκανε να χαμογελάσει. Φυσικά ο ίδιος δεν μπορούσε να δει τίποτα, ήταν η τρισδιάστατη απεικόνιση των δεδομένων που ακούραστα συνέλλεγαν οι ανιχνευτές του σκάφους. Ήταν τα μάτια του σε έναν κόσμο που η αίσθηση της όρασης ήταν εντελώς περιττή. Ένα περίεργο συναίσθημα φάνηκε να αναδύεται από κάποιο ανεξερεύνητο βάθος του ασυνειδήτου του. Ίσως η όλη περιπέτεια του να τον είχε κουράσει, ίσως το ότι κατά μία ανεξήγητη για τον ίδιο έννοια, ο σκοτεινός όγκος που τώρα κάλυπτε εντελώς το οπτικό του πεδίο του δημιουργούσε ένα κλειστοφοβικό συναίσθημα. «Αν το μαύρο έχει αποχρώσεις, τότε αυτή εδώ είναι σίγουρα η σκοτεινότερη…» ψιθύρισε ενοχλημένος με αυτό που ένοιωθε. Καταπολεμώντας αυτό το συναίσθημα ανέθεσε στον υπολογιστή του σκάφους να βρει το ιδανικό μέρος μέρος για προσεδάφιση. Κάποια προφυλαγμένη κοιλότητα, σε ένα από τα βουνά ή ο πυθμένας μιας κοιλάδας, θα ήταν ιδανικά. Μπορεί οι διώκτες του να ήταν σίγουροι για το άδοξο τέλος του, μιας και ο πλανήτης δεν έγινε μέρος των υπολογισμών τους, άλλα ήθελε να ελαχιστοποιήσει κάθε ρίσκο. Τελικά ένα τεράστιο σπήλαιο με στόμιο που μπορούσε να χωρέσει άνετα το σκάφος εντοπίστηκε σε ένα από τα ψηλότερα βουνά του πλανήτη. Μπροστά από την είσοδο του στομίου ένα μεγάλο πλάτωμα του φάνηκε σαν μια φυσική ράμπα προσεδάφισης. «Φαίνεται τελικά ότι έστω κι έτσι φάνηκα λίγο τυχερός «..σκέφτηκε και ξεκίνησε την διαδικασία προσεδάφισης…rogue_planet

«…Και τώρα οι δύο μας παγόβουνο, για να δούμε τι έχεις να μας προσφέρεις»..αναλογίστηκε καθώς κλείδωνε το σκάφανδρο της στολής του για μια αναγνωριστική βόλτα στην επιφάνεια του πλανήτη. Μετά από δύο μέρες αναγκαστικό εγκλεισμό στο σκάφος, λίγο περπάτημα έστω και στο δυνατό βαρυτικό πεδίο του πλανήτη, θα ήταν μια καλοδεχούμενη αλλαγή. Το σπήλαιο ήταν αρκετά μεγάλο για να χωρέσει άλλα δύο σκάφη σαν το δικό του. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση έδιναν οι εξωτερικοί προβολείς του σκάφους, που τώρα έσχιζαν το πυκνό σκοτάδι. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, πρέπει να ξεπερνούσε τα 40 μέτρα σε ύψος, μπορούσε φυσικά να το τσεκάρει αργότερα από τα όργανα του σκάφους. Αυτό που τον παραδόξως τον προβλημάτισε ήταν το βάθος του σπηλαίου, μιας και η πολύ ισχυρή δέσμη φωτός του εμπρόσθιου προβολέα προχωρούσε ακάθεκτη για περισσότερο από 100 μέτρα προς το εσωτερικό, πριν πνιγεί από το πυκνότερο σκοτάδι που είχε ποτέ αντικρύσει στην ζωή του. Ένα απροσδιόριστο συναίσθημα ανησυχίας φάνηκε να τον καταλαμβάνει, συνοδευόμενο από ένα κύμα ψύχους που έκανε κάθε τρίχα του σώματος του να αντιδράσει. Αποφάσισε να αφήσει την εξερεύνηση του εσωτερικού και να προχωρήσει προς τα έξω, στην ανοιχτή επιφάνεια του πλανήτη. Η ενσωματωμένη κάμερα υπέρυθρων στο σκάφανδρο του θα του έδινε μια σαφώς καλύτερη εικόνα της μορφολογίας του πλανήτη, προβάλλοντας την εικόνα στο εσωτερικό της κάσκας του. Προχώρησε λίγα βήματα ώσπου τα πρώτα αστέρια να κάνουν την εμφάνιση τους στον ουρανό αυτού του παράξενου πλανήτη. Το θέαμα μάλλον τον συνέλαβε εντελώς απροετοίμαστο. Αν και σκληρός και τραχύς άνθρωπος, και άνθρωπος που ήταν κάτι περισσότερο από εξοικειωμένος με το Διάστημα σε βαθμό ρουτίνας, κάτι απροσδιόριστα μαγευτικό υπήρχε στο θέαμα που αντίκριζαν τα μάτια του. Στάθηκε σαν υπνωτισμένος στο πλάτωμα, και το βλέμμα του σάρωσε την περιοχή του γνώριμου γι’ αυτόν Διαστήματος. Όλα ήταν εκεί. Ο Ήλιος μια λευκοκίτρινη κουκίδα, ο εντυπωσιακός Kάνωπος , ο Σείριος και ο Αρκτούρος, o κόκκινος Αλντεμπαράν και οι εντυπωσιακές Πλειάδες  Μπορούσε να δει την Κελαινώ, το άστρο που τόσο τον μαγνήτισε από τιs ιστορίες που διάβαζε πίσω στη Γή, όπως  δεν την είχε δει ποτέ ξανά. Τόσο γνώριμα, άλλα και τόσο ξένα, τα ίδια άστρα συγκροτούσαν νέους  παράξενους αστερισμούς από αυτή την παγωμένη ερημιά πέρα από τα όρια της  Γήινης εξάπλωσης . Το συναίσθημα που βίωσε λίγες στιγμές πριν κοιτάζοντας τα βάθη του σπηλαίου διαδέχτηκε την αρχική μαγεία. Ίσως για πρώτη φορά μετά από πάρα πολύ καιρό ένα συναίσθημα που νόμιζε ότι είχε ξεχάσει, αυτό του φόβου συνοδευόμενου με ανησυχία, εγκαταστάθηκε για τα καλά μέσα του. Προσπάθησε να βρει την αυτοκυριαρχία του, και τελικά τα κατάφερε. Εξάλλου ένας άνθρωπος σαν τον Πήτερ, έχοντας τόσο δυνατά βιώματα και έχοντας βγάλει τον εαυτό του πολλές φορές από δύσκολη θέση με όπλο την αυτοκυριαρχία του, δεν ήταν δυνατόν να υποκύψει σε έναν άυλο, μη χειροπιαστό φόβο.

Από το σημείο που βρισκόταν είχε μια πανοραμική άποψη εκτεινόταν για πάρα πολλά χιλιόμετρα σχεδόν κάτω από το σημείο όπου βρισκόταν. Του θύμισε το Γκραν Κάνυον, μόνο που εκτίμησε ότι ίσως και να ήταν βαθύτερο. Τα όργανα μέτρησης φάνηκαν να συμφωνούν μαζί του. Το βάθος του πλησίαζε τα τρία χιλιόμετρα. Δεξιά και αριστερά λόφοι και μικρές οροσειρές που το ύψος των ψηλότερων από αυτές μετά βίας ξεπερνούσε τα 1000 μέτρα. Το ενδιαφέρον του τράβηξαν κάποιοι διάσπαρτοι σχηματισμοί που του θύμισαν αιγυπτιακούς οβελίσκους, τοποθετημένοι σε ημικύκλια, ή σε συστάδες που θύμιζαν περίεργα γεωμετρικά σχήματα. Του ήρθε στο μυαλό το Στόουνχεντς πίσω στη Γή, αν και δεν μπορούσε με σιγουριά να συμπεράνει αν όντως ήταν τεχνητά, ή παιχνίδια της γεωλογίας του πλανήτη. Δεν μπορούσε να θυμηθεί τίποτε ανάλογο κι’ας είχε ήδη γνωρίσει μια δεκάδα νέους πολιτισμούς. Η σκέψη του ότι η διάταξη των οβελίσκων και η κύρτωση τους στην κορυφή, θύμιζε τα μέλη αναποδογυρισμένων γιγάντιων αρθροπόδων και εντόμων, του έφερε μια φοβερή αποστροφή. Αποφάσισε να επικεντρωθεί στο ζωτικής σημασίας έργο του. Και αυτό ήταν ο εντοπισμός του κατάλληλου σημείου εξαγωγής Υδρογόνου. Η ίδια του η επιβίωση παιζόταν εδώ, και το τελευταίο πράγμα που είχε την πολυτέλεια να κάνει, ήταν να χαζεύει κάνοντας ανόητες σκέψεις για την μορφολογία του πλανήτη…

 

 

…Έβγαλε την στολή του και πήρε μια βαθιά ανάσα, σε μια ασυνείδητη προσπάθεια να εισπνεύσει μαζί και φώς, έστω και τεχνητό, ποτέ άλλοτε δεν είχε φανταστεί πόσο δυσάρεστη μπορούσε να γίνει η αίσθηση του απόλυτο σκοταδιού, ακόμα και για αυτόν, τον τραχύ μισθοφόρο και ψυχρό εκτελεστή. Κάτι παράξενο όμως τράβηξε την προσοχή του. Θα έλεγε κανείς ότι η ισχύς του φωτισμού ήταν χαμηλότερη από ότι θα περίμενε. Μια απώλεια ισχύος θα ήταν ότι χειρότερο για την κατάσταση του τώρα, δεν του ήταν αρκετά όλα τα άλλα προβλήματα του. Ένας επισταμένος έλεγχος μάλλον τον μπέρδεψε περισσότερο, αφού όλα τα συστήματα λειτουργούσαν άψογα και δεν υπήρχε καμία απώλεια ισχύος από κανένα σημείο του σκάφους. Παρόλα αυτά το σκάφος ήταν σχεδόν σε ημίφως, λες και οι ισχυροί λαμπτήρες είχαν αντικατασταθεί με ένα μάτσο κεριά, ήταν λες και μια παράξενη θολούρα είχε κατακλύσει το εσωτερικό του. Την διαπίστωση αυτή σχεδόν αμέσως ακολούθησε ένα αίσθημα απειλής, σαν αόρατα μάτια να παρακολουθούσαν την κάθε του κίνηση. Σχεδόν μπορούσε να αισθανθεί ότι τα τοιχώματα του σκάφους συρρικνώνονταν, ότι το οξυγόνο λιγόστευε σε κάθε δευτερόλεπτο που κυλούσε, ότι του ήταν ολοένα και πιο δύσκολο να κινηθεί χωρίς να καταβάλει και περισσότερο κόπο σε κάθε του κίνηση. Ότι τελικά, η μάσκα της αυτοκυριαρχίας, του ψυχρού αίματος και της πολυμήχανης ευστροφίας του συντρίβονταν από μια δύναμη που δεν μπορούσε να δει, να νοιώσει με τις αισθήσεις του, να πολεμήσει με τις γροθιές και τα όπλα του. Απόγνωση τον κυρίευσε, καθώς ένοιωθε να χάνει πλήρως την αυτοκυριαρχία του…

6