ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΟΑΣΗ

rogue_planet

…Την προσοχή του ξαφνικά τράβηξε η σιλουέτα ενός μη-χαρτογραφημένου σώματος που εμφανίστηκε στο άκρο της οθόνης ελέγχου. «Σίγουρα αυτοί οι αστρικοί χάρτες θέλουν ανανέωση» σκέφτηκε, σε μια προσπάθεια να διασκεδάσει λίγο την αίσθηση του επερχόμενου άδοξου τέλους του. Ναι , σίγουρα επρόκειτο για πλανήτη, και μάλιστα αχαρτογράφητο . «Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, άλλα σίγουρα θα έχω την τιμή να είμαι ο πρώτος άνθρωπος που θα πατήσει το πόδι του σε έναν νέο ερημότοπο»…Γιατί η απόσταση από τον αστέρα ήταν τέτοια που σίγουρα έκανε τον νέο πλανήτη να βρίσκεται πολύ μακριά από την φιλόξενη κατοικήσιμη ζώνη. «Ότι ακριβώς χρειαζόμουν, ένα παγόβουνο στην μέση του πουθενά». Με την σκέψη του φάνηκε να συμφωνεί και ο υπολογιστής του σκάφους. Η κίνηση του πλανήτη δεν φαινόταν να υπάγεται σε τροχιακή περιφορά  γύρω από τον αστέρα. Ήταν ένας πλανήτης νομάς, περιπλανώμενος, σαν τον ίδιο, ένα σώμα που δεν ήταν δέσμιο κανενός αστεριού παρά μόνο του ίδιου του Γαλαξιακού κέντρου, καθώς συνέχιζε την αργή περιστροφή του διάρκειας εκατομμυρίων ετών. «Έχουμε μάλλον πολλά κοινά παγόβουνο», σκέφτηκε καθώς υπολόγισε τα καύσιμα έφταναν για να τον θέσουν σε αργή καθοδική τροχιά προς την επιφάνεια του. Πολύ καλύτερη προοπτική από το γίνει κάρβουνο πέφτοντας στον αστέρα. Εκεί είχε έστω και μισή πιθανότητα να τα καταφέρει. Πιθανότητα που δεν θα άφηνε να πάει χαμένη. Στο μεταξύ ο σκοτεινός όγκος του πλανήτη ολοένα και μεγάλωνε στο οπτικό του πεδίο…

“…To πλάνο του και παράλληλα η μοναδική του πιθανότητα να ξεφύγει από αυτή την παγωμένη σκοτεινή φυλακή στην οποία σε λίγη ώρα θα προσεδαφιζόταν, ήταν άμεσα εξαρτώμενο από την ικανότητα του να εκμεταλλευτεί τους πόρους του πλανήτη. Ένα παγωμένο κάλυμμα Υδρογόνου θα ήταν ευλογία. Με την σκέψη του φάνηκαν να συμφωνούν και οι ανιχνευτές του σκάφους. Διάβασε με σχεδόν παιδική ανυπομονησία τα αποτελέσματα της ανίχνευσης. Ο πλανήτης ήταν κατά 6,6 % μεγαλύτερος από την Γή, 14,3% μαζικότερος πράγμα που σήμαινε μια μικρή, άλλα αισθητή αύξηση της βαρυτικής έλξης. Με θερμοκρασία μόλις 3,4 βαθμούς πάνω από το απόλυτο 0 η κουβέρτα Υδρογόνου που κάλυπτε την επιφάνεια του ήταν κάτι παραπάνω από παγωμένη (?)… «Μπορεί να είσαι νεκρός φίλε μου, άλλα σίγουρα έχεις να μου δώσεις αυτό που ακριβώς χρειάζομαι» σκέφτηκε καθώς το σκάφος του βυθιζόταν ολοένα και περισσότερο στον σκοτεινό δίσκο. Όσο κατέβαινε, τόσο μπορούσε να διακρίνει περισσότερες λεπτομέρειες από το ήλπιζε πολύ προσωρινό του σπίτι. Οροσειρές όχι τόσο ψηλές όσο αυτές που γνώριζε από την Γή, τον Άρη και τον Χόιχενς ΙΙ, διακόπτονταν από βαθιά φαράγγια και σχηματισμούς που κάποτε θα ήταν κοιλάδες. Οι οροσειρές οριοθετούσαν χωρίσματα ανάμεσα σε μεγάλες επίπεδες περιοχές.» Σαν ένας υπερτροφικός Πλούτωνας …» η σκέψη τον έκανε να χαμογελάσει. Φυσικά ο ίδιος δεν μπορούσε να δει τίποτα, ήταν η τρισδιάστατη απεικόνιση των δεδομένων που ακούραστα συνέλλεγαν οι ανιχνευτές του σκάφους. Ήταν τα μάτια του σε έναν κόσμο που η αίσθηση της όρασης ήταν εντελώς περιττή. Ένα περίεργο συναίσθημα φάνηκε να αναδύεται από κάποιο ανεξερεύνητο βάθος του ασυνειδήτου του. Ίσως η όλη περιπέτεια του να τον είχε κουράσει, ίσως το ότι κατά μία ανεξήγητη για τον ίδιο έννοια, ο σκοτεινός όγκος που τώρα κάλυπτε εντελώς το οπτικό του πεδίο του δημιουργούσε ένα κλειστοφοβικό συναίσθημα. «Αν το μαύρο έχει αποχρώσεις, τότε αυτή εδώ είναι σίγουρα η σκοτεινότερη…» ψιθύρισε ενοχλημένος με αυτό που ένοιωθε. Καταπολεμώντας αυτό το συναίσθημα ανέθεσε στον υπολογιστή του σκάφους να βρει το ιδανικό μέρος μέρος για προσεδάφιση. Κάποια προφυλαγμένη κοιλότητα, σε ένα από τα βουνά ή ο πυθμένας μιας κοιλάδας, θα ήταν ιδανικά. Μπορεί οι διώκτες του να ήταν σίγουροι για το άδοξο τέλος του, μιας και ο πλανήτης δεν έγινε μέρος των υπολογισμών τους, άλλα ήθελε να ελαχιστοποιήσει κάθε ρίσκο. Τελικά ένα τεράστιο σπήλαιο με στόμιο που μπορούσε να χωρέσει άνετα το σκάφος εντοπίστηκε σε ένα από τα ψηλότερα βουνά του πλανήτη. Μπροστά από την είσοδο του στομίου ένα μεγάλο πλάτωμα του φάνηκε σαν μια φυσική ράμπα προσεδάφισης. «Φαίνεται τελικά ότι έστω κι έτσι φάνηκα λίγο τυχερός «..σκέφτηκε και ξεκίνησε την διαδικασία προσεδάφισης…rogue_planet

«…Και τώρα οι δύο μας παγόβουνο, για να δούμε τι έχεις να μας προσφέρεις»..αναλογίστηκε καθώς κλείδωνε το σκάφανδρο της στολής του για μια αναγνωριστική βόλτα στην επιφάνεια του πλανήτη. Μετά από δύο μέρες αναγκαστικό εγκλεισμό στο σκάφος, λίγο περπάτημα έστω και στο δυνατό βαρυτικό πεδίο του πλανήτη, θα ήταν μια καλοδεχούμενη αλλαγή. Το σπήλαιο ήταν αρκετά μεγάλο για να χωρέσει άλλα δύο σκάφη σαν το δικό του. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση έδιναν οι εξωτερικοί προβολείς του σκάφους, που τώρα έσχιζαν το πυκνό σκοτάδι. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, πρέπει να ξεπερνούσε τα 40 μέτρα σε ύψος, μπορούσε φυσικά να το τσεκάρει αργότερα από τα όργανα του σκάφους. Αυτό που τον παραδόξως τον προβλημάτισε ήταν το βάθος του σπηλαίου, μιας και η πολύ ισχυρή δέσμη φωτός του εμπρόσθιου προβολέα προχωρούσε ακάθεκτη για περισσότερο από 100 μέτρα προς το εσωτερικό, πριν πνιγεί από το πυκνότερο σκοτάδι που είχε ποτέ αντικρύσει στην ζωή του. Ένα απροσδιόριστο συναίσθημα ανησυχίας φάνηκε να τον καταλαμβάνει, συνοδευόμενο από ένα κύμα ψύχους που έκανε κάθε τρίχα του σώματος του να αντιδράσει. Αποφάσισε να αφήσει την εξερεύνηση του εσωτερικού και να προχωρήσει προς τα έξω, στην ανοιχτή επιφάνεια του πλανήτη. Η ενσωματωμένη κάμερα υπέρυθρων στο σκάφανδρο του θα του έδινε μια σαφώς καλύτερη εικόνα της μορφολογίας του πλανήτη, προβάλλοντας την εικόνα στο εσωτερικό της κάσκας του. Προχώρησε λίγα βήματα ώσπου τα πρώτα αστέρια να κάνουν την εμφάνιση τους στον ουρανό αυτού του παράξενου πλανήτη. Το θέαμα μάλλον τον συνέλαβε εντελώς απροετοίμαστο. Αν και σκληρός και τραχύς άνθρωπος, και άνθρωπος που ήταν κάτι περισσότερο από εξοικειωμένος με το Διάστημα σε βαθμό ρουτίνας, κάτι απροσδιόριστα μαγευτικό υπήρχε στο θέαμα που αντίκριζαν τα μάτια του. Στάθηκε σαν υπνωτισμένος στο πλάτωμα, και το βλέμμα του σάρωσε την περιοχή του γνώριμου γι’ αυτόν Διαστήματος. Όλα ήταν εκεί. Ο Ήλιος μια λευκοκίτρινη κουκίδα, ο εντυπωσιακός Kάνωπος , ο Σείριος και ο Αρκτούρος, o κόκκινος Αλντεμπαράν και οι εντυπωσιακές Πλειάδες  Μπορούσε να δει την Κελαινώ, το άστρο που τόσο τον μαγνήτισε από τιs ιστορίες που διάβαζε πίσω στη Γή, όπως  δεν την είχε δει ποτέ ξανά. Τόσο γνώριμα, άλλα και τόσο ξένα, τα ίδια άστρα συγκροτούσαν νέους  παράξενους αστερισμούς από αυτή την παγωμένη ερημιά πέρα από τα όρια της  Γήινης εξάπλωσης . Το συναίσθημα που βίωσε λίγες στιγμές πριν κοιτάζοντας τα βάθη του σπηλαίου διαδέχτηκε την αρχική μαγεία. Ίσως για πρώτη φορά μετά από πάρα πολύ καιρό ένα συναίσθημα που νόμιζε ότι είχε ξεχάσει, αυτό του φόβου συνοδευόμενου με ανησυχία, εγκαταστάθηκε για τα καλά μέσα του. Προσπάθησε να βρει την αυτοκυριαρχία του, και τελικά τα κατάφερε. Εξάλλου ένας άνθρωπος σαν τον Πήτερ, έχοντας τόσο δυνατά βιώματα και έχοντας βγάλει τον εαυτό του πολλές φορές από δύσκολη θέση με όπλο την αυτοκυριαρχία του, δεν ήταν δυνατόν να υποκύψει σε έναν άυλο, μη χειροπιαστό φόβο.

Από το σημείο που βρισκόταν είχε μια πανοραμική άποψη εκτεινόταν για πάρα πολλά χιλιόμετρα σχεδόν κάτω από το σημείο όπου βρισκόταν. Του θύμισε το Γκραν Κάνυον, μόνο που εκτίμησε ότι ίσως και να ήταν βαθύτερο. Τα όργανα μέτρησης φάνηκαν να συμφωνούν μαζί του. Το βάθος του πλησίαζε τα τρία χιλιόμετρα. Δεξιά και αριστερά λόφοι και μικρές οροσειρές που το ύψος των ψηλότερων από αυτές μετά βίας ξεπερνούσε τα 1000 μέτρα. Το ενδιαφέρον του τράβηξαν κάποιοι διάσπαρτοι σχηματισμοί που του θύμισαν αιγυπτιακούς οβελίσκους, τοποθετημένοι σε ημικύκλια, ή σε συστάδες που θύμιζαν περίεργα γεωμετρικά σχήματα. Του ήρθε στο μυαλό το Στόουνχεντς πίσω στη Γή, αν και δεν μπορούσε με σιγουριά να συμπεράνει αν όντως ήταν τεχνητά, ή παιχνίδια της γεωλογίας του πλανήτη. Δεν μπορούσε να θυμηθεί τίποτε ανάλογο κι’ας είχε ήδη γνωρίσει μια δεκάδα νέους πολιτισμούς. Η σκέψη του ότι η διάταξη των οβελίσκων και η κύρτωση τους στην κορυφή, θύμιζε τα μέλη αναποδογυρισμένων γιγάντιων αρθροπόδων και εντόμων, του έφερε μια φοβερή αποστροφή. Αποφάσισε να επικεντρωθεί στο ζωτικής σημασίας έργο του. Και αυτό ήταν ο εντοπισμός του κατάλληλου σημείου εξαγωγής Υδρογόνου. Η ίδια του η επιβίωση παιζόταν εδώ, και το τελευταίο πράγμα που είχε την πολυτέλεια να κάνει, ήταν να χαζεύει κάνοντας ανόητες σκέψεις για την μορφολογία του πλανήτη…

 

 

…Έβγαλε την στολή του και πήρε μια βαθιά ανάσα, σε μια ασυνείδητη προσπάθεια να εισπνεύσει μαζί και φώς, έστω και τεχνητό, ποτέ άλλοτε δεν είχε φανταστεί πόσο δυσάρεστη μπορούσε να γίνει η αίσθηση του απόλυτο σκοταδιού, ακόμα και για αυτόν, τον τραχύ μισθοφόρο και ψυχρό εκτελεστή. Κάτι παράξενο όμως τράβηξε την προσοχή του. Θα έλεγε κανείς ότι η ισχύς του φωτισμού ήταν χαμηλότερη από ότι θα περίμενε. Μια απώλεια ισχύος θα ήταν ότι χειρότερο για την κατάσταση του τώρα, δεν του ήταν αρκετά όλα τα άλλα προβλήματα του. Ένας επισταμένος έλεγχος μάλλον τον μπέρδεψε περισσότερο, αφού όλα τα συστήματα λειτουργούσαν άψογα και δεν υπήρχε καμία απώλεια ισχύος από κανένα σημείο του σκάφους. Παρόλα αυτά το σκάφος ήταν σχεδόν σε ημίφως, λες και οι ισχυροί λαμπτήρες είχαν αντικατασταθεί με ένα μάτσο κεριά, ήταν λες και μια παράξενη θολούρα είχε κατακλύσει το εσωτερικό του. Την διαπίστωση αυτή σχεδόν αμέσως ακολούθησε ένα αίσθημα απειλής, σαν αόρατα μάτια να παρακολουθούσαν την κάθε του κίνηση. Σχεδόν μπορούσε να αισθανθεί ότι τα τοιχώματα του σκάφους συρρικνώνονταν, ότι το οξυγόνο λιγόστευε σε κάθε δευτερόλεπτο που κυλούσε, ότι του ήταν ολοένα και πιο δύσκολο να κινηθεί χωρίς να καταβάλει και περισσότερο κόπο σε κάθε του κίνηση. Ότι τελικά, η μάσκα της αυτοκυριαρχίας, του ψυχρού αίματος και της πολυμήχανης ευστροφίας του συντρίβονταν από μια δύναμη που δεν μπορούσε να δει, να νοιώσει με τις αισθήσεις του, να πολεμήσει με τις γροθιές και τα όπλα του. Απόγνωση τον κυρίευσε, καθώς ένοιωθε να χάνει πλήρως την αυτοκυριαρχία του…

6

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s